Niks ernstigs, nadat schaafwonden, kneuzingen, bloeduitstortingen en blauwe plekken verdwenen waren, alleen een irritante schouder.

Zorgen maak ik me niet, want, aldus de laatste orthopeed met een opgewekte stem, 'tijd geneest de meeste blessures, het duurt alleen iets langer op uw leeftijd'.

Goed, waar het hier om gaat is de logistiek van dokter, zorg en ziekenhuis. Wie nu gaat zitten voor een klaagzang, moet ik teleur stellen.

Ik prijs mezelf in dit land te leven waar alles geregeld is zoals het gegaan is.

Alle afspraken, de wachttijden, de verzorging, de onderzoeken, de scans, de manier waarop je door balie of dokter te woord gestaan wordt; ik zou me niet voor kunnen stellen hoe iets beter had kunnen gaan.

Voor hen die anders en slechter ervaren hebben; dat spijt me, maar daar kan ik verder niets aan doen.

Misschien helpt de wetenschap dat er landen zijn waar je een week moet lopen naar een ziekenhuis, om daar dagenlang te wachten tot je aan de beurt bent.

Waar drie doodzieke mensen in een vervuild eenpersoons bed liggen.

Dat maakt het ongemak wellicht wat draaglijker.

Posted: May 30, 2009 12:26 PM (247 words).  Tweet 

Leon Krijnen
Verslaggever bij BN DeStem. Schrijft over defensie, fotografie, mensen, de zaterdag column en doet de techblog Interface. Publiceert op DutchCowboys/Leon. Maakt ook een serie over mooie Brabantse café's. Op Krijnen.Com publiceert hij vanaf 1995 van alles wat. Rijdt racefiets of een van zijn oldtimers, Dorus Dream, of de ouwe trouwe W 180. Gek op Apple.
| Google + | Facebook | Twitter |