Idem dito de honden. Het uitlaten, het gekwispel en het enthousiasme zal ik missen, net als het geblaf naar de postbode, de buren en de luchtballonnen, maar we zijn verlost van de haarballen, de kots en de druppels.

De achterbank van mijn auto is na een halve dag kloppen en zuigen redelijk haar- en zandvrij, de rozen en de lavendel in de tuin, favoriet dekbed van de grootste gast, beginnen zich te herstellen.

Op de hondenwachter hoef ik niet meer te letten. Die slingerde me op de bon, omdat lobbes, met zijn neus in mijn knieholte gedwee achter achter me aan slenterend, richting uitlaatterrein aan de overkant van de straat, vergeten was om de riem die hij altijd in zijn bek neemt, aan mij te overhandigen.

Daar heb ik niet over gezeurd, want ik weet dat het niet mag, de man doet gewoon zijn werk, en onze wegen hebben zich met een vriendelijk 'houdoe' gescheiden.

Intussen blijkt er op het Chassépark een hondenwachter rond te lopen die dames met aangelijnde kleine hondjes aanspreekt als viervoetertje een pootje optilt om een paar druppels te laten vallen.

Dame in kwestie dacht dat het om een verborgen camera ging, maar het was serieus. Wees gewaarschuwd

Posted: August 15, 2009 05:38 PM (265 words).  Tweet 

Leon Krijnen
Verslaggever bij BN DeStem. Schrijft over defensie, fotografie, mensen, de zaterdag column en doet de techblog Interface. Publiceert op DutchCowboys/Leon. Maakt ook een serie over mooie Brabantse café's. Op Krijnen.Com publiceert hij vanaf 1995 van alles wat. Rijdt racefiets of een van zijn oldtimers, Dorus Dream, of de ouwe trouwe W 180. Gek op Apple.
| Google + | Facebook | Twitter |