« March 2004 | Home | May 2004 »

April 24, 2004

De spammers hebben gewonnen

Na zeven jaar heb ik mezelf overgegeven aan de vervloekte spammers van deze wereld en mijn persoonlijke e-mail adres om zeep geholpen.
Naar /dev/null geredirect, zoals een nerd zou zeggen. De hoeveelheid shit, rommel, span, porno, nog steeds dagelijks groeiend, die met emmers vol in mijn mailbox gedumpt werd, kwam me al maanden de strot uit en deze week was de maat vol.

Geen tijd meer om te kijken wat rommel is en wat een valide aan mij gerichte mail is, tussen de gemiddeld 250 berichten per dag waarvan de remote, óp de mailserver server draaiende SpamAssassin niet zeker wist of het nou wel of geen spam en/of virusje was. Laat staan dat ik nog tijd kon vinden om dagelijks de duizend (!) of meer door SpamAssassin rechtstreeks naar de prullenmand verwezen mailtjes door te gaan vlooien voor het geval dat daar nog iets tussen zat, dat ik wel had moeten lezen en/of beantwoorden.

Met enige weemoed het adres leon@krijnen.com, waarlangs de afgelopen jaren toch ook zoveel mooie dingen gepasseerd zijn, de nek omgedraaid en wat het nu geworden is, vertel ik hier niet, want dan gaan we binnen de kortste keren weer dezelfde kant uit. We gaan het iets zorgvuldiger aanpakken dan in het verleden, want het is natuurlijk min of meer mijn eigen schuld geweest, dat die hoeveelheid naar zo'n adembenemende omvang gewoekerd is. Wie, zoals ik, op forums, op support-sites, in de krant, op mijn eigen website en god weet waar nog meer zijn e-mail adres achterlaat en/of parkeert, vraagt erom.

Het oude adres naar de historie verwijzen was niet zo moeilijk; de problemen begonnen daarna pas. Want waar ben je ook al weer op geabonneerd, waar is je e-mail adres ook alweer onderdeel van een login-procedure, en dan zijn er ook nog sites die bij aanloggen niet om een e-mail adres vragen, maar er vervolgens wel een bevestiging naar toe sturen. Vertrouwde namen in je adresboek en alle abonnees op je mailing-list een berichtje sturen met wat en hoe (en die mogen mijn nieuwe adres best weten), dat is het probleem niet, het gedoe dat je er achteraf mee hebt daarentegen wel. Er zijn namelijk ook nogal wat instellingen of producenten bij wie je oude adres onderdeel is van een procedure waarmee upgrades of kortingen daarop binnengehaald kunnen worden. Alex, Bank, Amazon, Amazon Deutschland, Marcromedia, Jasc, ImageFolio, Hertz, Webwereld, Essent, Digizine, Consumentenbond, Euronet, KPN en als ik nog even doordenk, kom ik erachter dat ik er nog een stuk of tachtig vergeten ben. Nou is het ook weer niet zo'n probleem, want wie op wat voor manier dan ook een paar centen aan je kan verdienen, die zorgt wel weer dat-ie je opspoort, vooral als je dat liever niet zou hebben. De nieuwsbrieven die je niet meer krijgt, da's helemaal geen probleem. Die je niet mist, had je allang op moeten zeggen en die je wel mist, even opnieuw aanmelden. De volgende keer - want die zal ongetwijfeld komen - pak ik het slimmer aan, want in mijn irritatie was ik nu iets te overhaast te werk gegaan. Een overgangsperiode van een maand of zo was beter geweest, maar in noodgevallen kan ik natuurlijk het oude adres alsnog een dag of wat activeren, ermee doen wat nodig is en vervolgens de boel weer dichttimmeren. Op mijn website komt mijn adres nergens meer in beeld en voor fora en dergelijke maak ik gebruik van andere tijdelijke accounts, die nadat ze een tijdje hun plicht gedaan hebben, afgeserveerd worden. Mispoes@krijnen.com lijkt me een geschikte en zodra daar de eerste spam op binnen komt, gaat-ie z'n naam waar maken.

Wie van plan is mijn voorbeeld te volgen, dient zich af te vragen of het helemaal ethisch verantwoord is. Daar ben ik nog niet helemaal uit, want tussen de ongeveer 1200 bouncers die vanaf gisteren terug gestuiterd worden, zitten mailtjes van nette mensen, die me te goeder trouw hebben geprobeerd te bereiken. Het zij zo, ik zie het niet als mijn schuld, maar van de spammers die nog steeds hun goddelijke gang kunnen gaan. Dankzij het ontbreken van wetgeving, maar zelfs al die er zou komen, zal het niet ophouden. Dat ligt aan de manier waarop internet 30 jaar geleden in elkaar gestoken is. Stel dat de Amerikanen - waar ze er een beetje huiverig van zijn vanwege allerlei commerciële belangen - met een pasklare en ook nog controleerbare anti-spam wetgeving komen. Stel dat Donner er in Nederland ook in slaagt om zoiets in elkaar te draaien voordat-ie met de VUT gaat of het kabinet sneuvelt.

Dan zet je toch gewoon je servertje in Timbuktu of Oelan Bator of in een ander land waar ze nog nooit van dat soort dingen gehoord hebben. Wat dan? Terwijl niemand het antwoord op die vraag weet, heb ik mijn zaakje op een andere manier dichtgetimmerd. Het linkje 'contact' op mijn digitale speeltuin is geen e-mail adres meer, maar het voert naar een simpel formulier. Meer dan een bepaald aantal karakters weigert het te slikken en het perl-script erachter is volgens de programmeur die het me verkocht heeft, zowel fool- als misbruik-proof. Het logt het IP-adres van de afzender, dus wie me begint te vervelen komt op een zwarte lijst te staan en verder ga ik hier niet verklappen wat het nog meer doet. In mijn eerste twee dagen zonder spam ben ik aanmerlijk productiever geweest dan de afgelopen maanden het geval was. Wie me iets te melden heeft, doet dat via zijn browser en dit formulier. Als ik de moeite neem om u te antwoorden, dan ziet u mijn nieuwe adres vanzelf, maar het kan in ieder geval niet meer door spam-robots geoogst worden.

 Posted: April 24, 2004, 06:10 PM | Comments (0) |

April 23, 2004

Blijven lachen!

Ik heb regelmatig heimwee naar Berry van Aerle, die na de zoveelste draak van een kwalificatieduel de enige juiste volzin in de microfoon gromde die onder zijn snor gehouden werd: 'Het was kut'.

Iedereen die meer dan een keer per jaar voor een camera verschijnt of voor radio wat zeggen mag, wordt tegenwoordig naar een mediatraining gestuurd. Goed voor de politieke correctheid, maar dodelijk voor de spontaniteit, want sporters en trainers klinken tegenwoordig als zware astmalijders zodra ze geinterviewd worden. Iedere vraag wordt gevolgd door dezelfde mantra van ingedreunde rituelen.

Les een: diep ademhalen, langzaam tot tien tellen, nog een keer diep ademhalen, bedachtzaam naar boven kijken, de ogen langzaam en gestaag richting camera of interviewer, nog een keer ademhalen.

Les twee: veel praten, maar niets zeggen. Bijna iedere vraag beantwoorden met: 'Dat zijn jouw woorden' of 'Dat zou ik zo niet willen zeggen'.

Les drie: nooit kwaad worden. Proberen ze het bloed onder je nagels vandaan te halen, onmiddellijk terug naar les een, blijven glimlachen. Wat ze ook vragen, altijd blijven glimlachen! Desnoods knarsentandend.

Glimlachen was een probleem voor de De Boertjes, die uitblonken in les een, met les twee raad wisten, maar die glimlach vloekt zo bij de aangeboren, in het voorhoofd gebrande frons. Als ze al eens lachten, kreeg dat door die frons iets satanisch. Daar kunnen ze niks aan doen, maar ik wed dat de afdeling publiciteit en/of communicatie van de KNVB geprobeerd heeft om de tweeling - op aanraden van de bezorgde mediatrainer - naar een botox chirurg te sturen.

Met al die politiek correcte sporters is het er de afgelopen jaren niet amusanter op geworden, hetgeen alleen maar wordt versterkt doordat het communicerende volk zelf ook massaal aan de mediatrainer is.

Van voorlichters en dat soort volk kun je moeilijk anders verwachten, maar er zijn ook bureaus die journalisten trainen.

Niet alleen in het stellen van lastige vragen, en het doorprikken van luchtballonnen, maar ook in het niets weggeven in de vraagstelling, het pareren van wedervragen, en het ontwijken van valkuilen.

Terwijl harakiri mijn keuze is als hier iemand op het idee komt om me naar zo'n training te sturen, beginnen gesprekjes na afloop van een wedstrijd steeds meer op een duovoorstelling van twee astma-patienten te lijken.

Had sakkerju alle uren die je aan die mediatrainingskul besteed hebt, op penalty's geoefend, dan hadden we minstens een WK en twee EK's gewonnen, denk ik iedere keer als er weer zo'n gedresseerde geval in beeld komt, overlopend van nietszeggende nonsens.

Ik vermoed een gat in de markt voor de eerste mediatrainer die de ramkoers kiest: 'Zeg nou gewoon eens een keer dat het zwaar k.. was. Ben nou eens niet bang voor lange tenen, stel geen vragen meer waar iedereen alle kanten mee op kan. In plaats van voorzichtig te vragen of meneer het er misschien wel mee eens zou zijn kunnen, kies de aanval. Opfokken die handel!

Die aanpak kan ook verkeren. Zoals bij Ron Atkinson, de vroegere manager van Manchester United, eeuwig zonnebankkleurtje, altijd een sigaar in zijn knar, veel gouden ringen, kettingen, en altijd een grote waffel. Tot dinsdagavond was hij commentator voor ITV, maar na afloop van de wedstrijd tussen Chelsea en Monaco vergat hij een heel belangrijke lesje: microfoons staan altijd aan.

In Engeland was de uitzending al afgelopen, maar de rest van de wereld hoorde wat Atkinson zei over Marcel Desailly, die volgens hem bekend stond als een 'fucking lazy, thick nigger'.

Dat nou had-ie nooit mogen zeggen, woensdagmorgen nam hij zelf ontslag, en ook bij The Guardian vliegt-ie eruit als columnist.

Terecht, voeg ik er voor de zekerheid aan toe, voordat u me verkeerd begrijpt, want dat kan niet. Maar zo'n type als kleurrijke bezem tussen de stoffige Nederlandse voetbalvragenstellers zou geen kwaad kunnen. Nou nog een zootje klonen van Berry van Aerle, die geen blad voor hun mond nemen, en het wordt weer leuk.

 Posted: April 23, 2004, 06:37 PM | Comments (0) |

April 17, 2004

Je moet je vijanden nooit haten

Wie The Godfather gezien heeft, kan zich de goede raad herinneren: ‘Nooit je vijanden haten, slecht voor je beoordelingsvermogen’. Bob Cringely leende deze wijsheid week van de maffia en omdat het alweer een tijdje geleden is dat ik Cringely genoemd heb, kan het wel weer.

Iedereen die iets met computers te doen of te maken heeft, zou Cringely moeten lezen, iedere week. Er zijn afleveringen bij dat ik er werkelijk geen touw aan vast kan knopen, maar ook van proberen te begrijpen kan ik wat leren, hoop ik dan maar.

Dat Cringely deze week uitlegt dat de enige manier waarop Microsoft ten onder kan gaan, is door zelfmoord te plegen, is op zich niet zo opzienbarend. Vrees niet: het is niet zo vergezocht als het lijkt. Microsoft kan goed vergeleken worden met Rome: Bill Gates heeft net zulke oogkleppen op als destijds Nero, zijn keizerrijk is net zo machtig, decadent en arrogant als dat in de Oudheid, voordat Rome in de hens werd gestoken.

Een van de vijanden van Microsoft, die volgens Cringely de fout heeft gemaakt waar de maffioso voor waarschuwde, is Scott McNealy, directeur van Sun. Die zo'n bloedhekel aan Microsoft had, dat de beoordelingsfouten die uit de persoonlijke vendetta voortvloeiden, ertoe geleid hebben dat hij eieren voor zijn geld heeft moeten kiezen. Niet alleen heeft hij voor een fooi van anderhalf miljard dollar alle rechtszaken van Sun tegen Microsoft stopgezet, maar zelfs met droge ogen beweerd dat ze in het vervolg lief tegen elkaar zullen zijn.

Voor de achtergronden van deze boeiende affaire, die ook de nodige gevolgen gaat hebben voor de rechtszaak van de Europese Unie tegen Microsoft: duik in de archieven van Cringely. Verrekte interessant is hoe men bij Microsoft over anderen praat, net alsof je Caesar en zijn vermaledijde Romeinen neerbuigend hoort praten over dat kleine dorpje in Gallië. U weet wel, waar Asterix en Obelix woonden. Vergelijkbare tactieken blijken ze af en toe ook te hanteren. Zoals de slimmerik die Caesar ooit aanraadde om het hele dorp aan de Menhir te brengen, waarna snobisme en inflatie de saamhorigheid van de Galliërs ondermijnden.

Stel: een bepaald bedrijf heeft besloten om de upgrade van een of ander pakket maar eens een jaartje uit te stellen. Een Romeinse consul, pardon, een vertegenwoordiger van Microsoft, geeft de directeur, het hoofd IT, en liefst nog een paar hotemetoten, het nieuwste Office pakket cadeau, met alles erop en eraan. Het werkt lekker en ze beginnen elkaar memo’s, documenten en spreadsheets toe te sturen, die vervolgens, zoals dat in ieder bedrijf gaat, ook naar beneden verspreid beginnen te worden. Helaas kunnen de mindere goden de in de nieuwe versies geproduceerde bescheiden niet lezen. Daar zorgt Microsoft wel voor, dat groot geworden is met het zorgvuldig vermijden van ‘backward compatibility’. Directie en IT besluiten vervolgens inderhaast tot upgrade. Als een telefoonfabrikant dezelfde praktijken toe zou passen en uw toestelletje zou niet meer werken, omdat er nieuwe op de markt zijn verschenen, zou de wereld te klein zijn, maar Microsoft komt ermee weg.

Omdat ze overal mee weg komen, net als Nero destijds, is dat aan het interne taalgebruik te merken. Cringely vergelijkt het met de taal die door George Orwell in 1984 beschreven is. Zoals ‘een neutrale PC’. In Microspeak is dat een machine waarop alleen maar software van Microsoft draait en niets anders. De belangrijkste concurrenten, de vervelendste luizen in de Microsoft-pels, noemen ze in Redmond NOISE (Novell, Oracle, Intuit, Sybase en Everybody else). Een ‘heterogene omgeving’ is een netwerk, waarin alleen netwerkdiensten van Microsoft draaien.

Die Orwell-taal wordt niet alleen door Microsoft zelf verzonnen en gebezigd. Ook elders heeft de wurgende omhelzing van het bedrijf nieuwe termen opgeleverd. Volgens insiders zijn banken en investeerders bang om veelbelovende softwarebedrijven krediet te geven, omdat het gevaar bestaat dat Microsoft een ‘Netscape’ met zo’n bedrijf uit wil halen. U weet wel, die prachtige browser, van het miljoenenbedrijf dat Microsoft de nek omdraaide door zijn Explorer gratis weg te gaan geven.

In Sillicone Valley hopen vele hardwarebedrijven dat hun producten zo goed zijn geworden dat ze opgekocht worden door Cisco of een andere grootheid. Veel softwarebedrijven daarentegen leven in angst. Bang dat de geur van hun niche-markt door de predator opgesnoven en leeggezogen wordt. Door Microsoft, dat doodleuk alle programmeurs wegkoopt. Is er nog hoop? Volgens Cringely gelukkig wel. Omdat de geschiedenis altijd, niet alleen in de oudheid, uitgewezen heeft dat alles wat zo groot als Microsoft is, onvermijdelijk ten onder zal gaan.

Baggy Maggy

Tenslotte iets anders, aangaande ‘De laatste vlucht van Baggy Maggy’ van vorige week. Er komt binnenkort een vervolgverhaal, naar aanleiding van de reacties, mét een interview met de man die voor het monument zorgt en die alles van Baggy Maggy weet, én met interviews met de laatste overlevenden van de bemanning van de Consolidated B24 die in september 1944 in Castelre zijn laatste landing maakte.

 Posted: April 17, 2004, 08:33 PM | Comments (0) |

April 16, 2004

David en Rebecca

De vraag vandaag is niet waar we het nu weer eens over zullen hebben; de vraag is eerder hoe ver ik vandaag kan gaan. Het komt niet vaak voor dat een sportcolumnist met een nakende deadline zo’n smakelijk onderwerp in de schoot geworpen krijgt als David en Rebecca.

Anders dan deze aan de testamenten ontleend lijkende namen doen vermoeden, gaat het hier om een Engelse voetballer en een Hollandse golddigger.

Niet alleen de wereld van mevrouw Beckham blijkt door deze mooie affaire op zijn kop gezet, bijbelstudenten die voor hun navorsingen internet nodig hebben, worden door de zoekmachines pardoes de verkeerde kant uitgestuurd.

Tot vorige week kon u uw koters rustig op ‘David + Rebecca’ laten zoeken als ze voor godsdienstles een scriptie moesten maken. Dezer dagen daarentegen is het raadzaam om die bijbelse combinatie via het kinderfilter te blokkeren, want de resultaten van het zoeken naar de de combinatie David en Rebecca staat garant voor plaatjes en schuttingwoorden die in die scriptie niet passen. Terwijl u gewaarschuwd bent, maar het uiteraard niet laten kunt om snel even te kijken wat het oplevert, is de vraag, voor wie er tenminste in geïnteresseerd is, wat er allemaal van waar is.

Wat in ieder geval schijnt te kloppen, is dat Rebecca Loos de publiciteit gezocht heeft en voor een vergoeding van een half miljoen euro tegenover een Britse tabloid van alles heeft beweerd. Daardoor kan vastgesteld worden dat hetgeen vaak – al dan niet ten onrechte – over spelersvrouwen geroepen wordt, hier niet alleen onbeschaamd toegegeven wordt: Rebecca Loos gaat er zelfs prat op. ‘Yes! Ik ben een golddigger, en verder kan iedereen naar de maan lopen’. Een vertaling van golddigger staat nog niet in de Dikke van Dale, maar volgens Jan Kuitenbrouwer is het Nederlandse equivalent van de groupie van de 21e eeuw: ‘de stoere jonge vrouw van nu, die weet dat de gulp de kortste weg is naar het hart van een man’.

Het hart? Rebecca lijkt me niet bepaald een lief meiske, zo eentje waar je voor de gezelligheid de rest van je leven verliefd mee door zou kunnen brengen. Helemaal al niet het maagdelijk liefje dat de klassieke Jiddische moeke zoekt voor haar oogappel, de huisgod zoonlief. ‘Denk erom dat je altijd voor lief en aardig gaat’, is een oud Jiddisch gezegde, ‘en niet voor geld of knap. Schoonheid verdwijnt vanzelf, en geld kan ook zo weg zijn. Lief en aardige verdwijnen nooit. Ga altijd voor lief en aardig!’

Het één sluit het ander echter niet uit, dus wie weet, is Rebecca een schat van meid. Waarmee je over twintig jaar, als rimpels en zwaartekracht hun tol hebben geëist, en er geen geld meer over is voor botoxboer, liposuctie, tiet- en hangwangcorrecties, gezellig achter de sanseveria’s kunt zitten.

Ze zoeken het allemaal maar uit, maar ook mijn vlees is zwak. Dus ik geef toe dat er één dingetje in de affaire is dat me bijzonder intrigeert, reden waarom ik brandend van nieuwsgierigheid de soap zal blijven volgen.

Rebecca, lief of niet, is niet gek. U kunt het geslepen, doorgewinterd, of gewoon verstandig noemen, maar ze heeft voor haar eigen glazen muiltje gezorgd. Ze koestert haar wisselgeld: ze weet iets van David dat niemand weet.

Dat doet me aan een andere gedenkwaardige affaire denken, die tussen Bill Clinton en Monica Lewinsky. Het eerste slaapkamergeheimpje dat destijds op straat gesmeten werd had iets met een sigarenkoker te maken, en het tweede met een merkwaardige kink in een bepaald lichaamsdeel. Begint het alweer te dagen?

Mooi zo. Rebecca, zakelijk net zo bij de pinken als een sjacheraar in lompen en metalen op het Waterlooplein, deelt haar geheimpjes maar mondjesmaat mede. David heeft haar verse aardbeien gevoerd, maar hoe of waarmee, of waar hij ze ingestopt heeft, dat moeten we nog een paar dagen afwachten.

Haar grootste geheim bewaart ze zo lang mogelijk; een wel heel bijzonder kenmerk van een part van Davids goddelijke lijf, en u mag raden waar.

Maar wat? Zou het iets te maken hebben met die film, ‘Bend it like Beckham’? Ik lig er wakker van. Wat is er aan de hand met de ballen van Beckham?

 Posted: April 16, 2004, 08:25 PM | Comments (0) |

April 15, 2004

De kippenneuker

Als ons herenboertje op zijn buiten in Frankrijk resideert, gaan wij op vakantie naar de hobbyboerderij. Twee stadse mensen, die varkens, konijnen en duiven voeren, kippeneieren rapen en ganzeneieren uitgraven. Baldwin de bok is godzijdank wijlen, zodat je tijdens het voederen niet meer onverwacht van achteren op de horens genomen wordt.

Met dit mooie voorjaarsweer leggen de kippen als gekken, terwijl de haan intussen vrolijk te pakken neemt wat zijn weg kruist. Het gekraai (alweer een ei!) en gekukel (alweer een beurt!) blijkt een gans te inspireren: oproer in de ren. De uit de kluiten gewassen bruine knobbelgans, snaterend aangemoedigd door zijn witte soortgenoten, heeft een van de sierkippen, vanwege zijn potkapsel Calimero genaamd, in de houdgreep. Terwijl Calimero er van de doodsangst een nog niet volgroeid eitje uitperst, probeert ‘De Bruine’, vier keer zo groot, een paars aanlopend koppie in zijn bek, fanatiek te penetreren.

De enige manier om aan de misdaad een eind te maken blijkt een flinke schop onder de dikke kont van de verkrachter. Die nu een nieuwe bijnaam heeft: Jan de Kippenneuker.

Link: Life on The Bolberg

 Posted: April 15, 2004, 05:51 PM | Comments (0) |

April 10, 2004

De laatste vlucht van Baggy Maggy

Hoe een fietstocht op zondagmorgen door het grensgebied tussen Baarle-Nassau en Hoogstraten � dankzij het world wide web � een vervolg krijgt in een drukke correspondentie met hoogbejaarde Amerikaanse oorlogsveteranen, overlevenden van de crash van Baggy Maggy.

Link: English translation

In de berm van een binnenweggetje tussen Castelr� en Hoogstraten staat een monument. Vorig wielerseizoen bleek ik mijn camera vergeten te hebben toen ik in een ander Belgisch weiland zag hoe een mannelijk mini-pony-hengstje, in kennelijke staat van hevige opwinding, tevergeefse pogingen ondernam om een knots van een werkpaard te bestijgen. Dat ik daarmee destijds een nominatie in de categorie �humor� van de strijd om de Zilveren Camera ben misgelopen is de reden dat de Digital Ixus nu als nummer ��n op de checklist van iedere fietstocht staat, v��r de reservetubes en het fietspompje.

Maar een foto gemaakt van dat intrigerende monumentje, brandschoon, goed onderhouden, verse bos bloemen. Met een bronzen plaquette, die me om twee redenen nieuwsgierig maakte. Weliswaar verloopt de grenslijn aldaar grillig, maar met de kerktoren van Hoogstraten, drie of vier kilometer verderop in het zicht, was ik er bijna zeker van in Belgi� te zijn.

Desondanks is het monumentje geplaatst door de Nederlandse ANWB. Verder roept de tekst op de plaquette nogal wat vragen op. Te lezen is dat op maandag 18 september 1944 om 17:00 uur de 24-jarige Amerikaan William Kirlin, afkomstig uit Shillington, Penssylvania, hier gesneuveld is. Kirlin de radio-operator van de Baggy Maggy, een Boeing B24 bommenwerper, waarvan relevante gegevens verstrekt worden; serienummer 42-100416, 409e squadron, 93e bombing group, 8e airforce, 2e air division. Nou is Baggy Maggy niet de enige bommenwerper die in de Tweede Wereldoorlog op Belgisch of Nederlands grondgebied is neergestort, en zijn er veel meer monumenten op plaatsen waar Lancasters en Liberators, B17's en B24's, al dan niet met een lading bommen, de grond ingedoken zijn.

Over het lot van Baggy Maggy geeft de tekst op het monument echter geen uitsluitsel. Is William Kirlin uit de hoog over Belgisch Brabant vliegende B24 gevallen? Of er met een parachute uit gesprongen en vervolgens gesneuveld? Op naar Google. De term B24 is goed voor een scala aan websites die iets met de bommenwerper van Boeing te maken hebben. Websites van liefhebbers van historische vliegtuigen, maar ook uitwisselingsplatforms van veteranen die in de Tweede Wereldoorlog met de Liberator gevlogen hebben. Ook Baggy Maggy als zoekterm levert links op naar B24 sites, al is er, gezien vraag en aanbod op E-bay in de sectie antieke koekblikken, ooit een industri�le koekebakker geweest die zijn producten als Baggy Maggy verkocht.

Alle Amerikaanse bommenwerpers hadden (en hebben) een bijnaam, dus wellicht heeft de crew zijn B24 met gevoel voor humor de naam van een vliegend koekblik gegeven. Goed, op verschillende websites maar eens vragen gedeponeerd, vergezeld van het vertaald opschrift, en foto�s van het monument. Binnen een dag kwam de eerste reactie, waarna ik in een leuke briefwisseling ben geraakt met de overlevenden van de Baggy Maggy, waaronder de co-pilot en de werktuigkundige. �Wat een ontroerend monument�, schrijft Vic Walzel uit Reading, Penssylvania. �Mijn vader vloog ook in een B24. Zijn navigator, die op 28 juli 1944 sneuvelde, kwam ook uit Shillington. Hij was van dezelfde leeftijd en moet William Kirlin gekend hebben.�

De volgende dag meer mailtjes, met het verhaal over de laatste dag aan boord van Baggy Maggy, bijna zestig jaar geleden. Tot dan een geluksengel voor de bemanning. Er waren er niet zoveel die meer dan dertig maal heelhuids terugkeerden naar hun Engelse basis, maar een dag na aanvang van operatie Market Garden was het geluk van Maggy op. �Dear Mister Krijnen�, schrijft Donald Dukeman, �Bedankt voor de foto�s. Ik was de boordwerktuigkundige op die dag. We vlogen heel laag, ongeveer honderd meter, omdat we paratroepen moesten bevoorraden die op weg naar Arnhem waren, toen we door mitrailleurvuur getroffen werden. Piloot Larry Hewin en co-pilot Richard Scott raakten beiden gewond en omdat Maggy nog maar amper bestuurbaar was, besloten ze een noodlanding te maken. Het was een redelijk normale landing, maar Bill had de pech dat de bovenste geschutkoepel afbrak en dat hij die op zijn kop kreeg. Er was snel een dokter uit het dorp bij, maar toen was hij al overleden. Verder hadden we over geluk weer niet te klagen; de overige negen man konden het wrak lopend verlaten.

We werden door de Duitsers krijgsgevangen gemaakt, maar een paar maanden later konden we naar huis terugkeren.� Donald Dukeman, inmiddels 84, schrijft een dag later nog een keer; hij is in 1994 met twee andere bemanningsleden bij het monument geweest, op de 50e verjaardag van de crash. �Bill is op die plaats begraven, maar na de oorlog is hij opgegraven en naar de oorlogsbegraafplaats in Margraten gebracht�. Verder is Donald Dukeman, net als de andere veteranen die de foto's hebben gezien, verheugd over het feit dat het monumentje er nog zo mooi bij staat. �Ik zou best nog een keer terug willen, maar helaas laten leeftijd en gezondheid dat niet meer toe.�

Op mijn laatste vraag weet niemand in de Verenigde Staten het antwoord: waar Baggy Maggy gebleven is? Gesloopt, weer opgestegen met een Duitse piloot, in brand gestoken? Weet iemand in Castelr� of Hoogstraten het antwoord?

 Posted: April 10, 2004, 06:41 PM | Comments (0) |

April 09, 2004

The last flight of Baggy Maggy

How a bycyle tour on a beautiful sunday morning through the boarder area between Baarle-Nassau en Hoogstraten - thanks to the world wide web - is followed by an e-mail correspondence with American veterans of World War Two, survivors of the crash of Baggy Maggy.

Link: Dutch Translation

At the roadside of a narrow country road between Castelré ¡nd Hoogstraten stands a little memorial. Last year I'd forgotten my camera when I saw, at the side of another Belgian meadow, how a male mini horse, in an obvious state of excitement, desperately but in vain, tried to mount a huge female workhorse, who couldn't have cared less. The fact that I missed at least a nomination in the category 'humour' in the yearly Silver Camera contest is the reason that my Digital Ixus these days is number one on the checklist for each biking tour, topping the spare tires and the bycicle pump.

I shot some pictures of the intriguing memorial, spotless, well maintained, fresh flowers attached. With a text on a bronze sign, that made me curious, for two reasons.

To begin with, the boarderline between Holland and Belgium over there is a bit freakish, but, with the familiar very high tower of the church of Hoogstraten only a few miles away, I was almost sure I was in Belgium.

Nevertheless a little sign in the down right corner on the memorial says it's placed there and maintained by the ANWB

((Algemene Nederlandse Wielrijders Bond, or Official Dutch Biking Association). The ANWB was established more than 100 years ago as an association for the promotion of cycling in the Netherlands. It's aim was to do this by signposting and providing information on bicycle routes. These days it has turned into the national car drivers association, like the American AAA. ))

Secondly, the text says that on monday september 18, 1944 at 17:00 24-year old Amerikaan William Kirlin, from Shillington, Penssylvania, was killed in action on this spot. Kirlin was the radio-operator of Baggy Maggy, a B24 bomber, serial number 42-100416, 409th squadron, 93th bombing group, 8th airforce, 2th air division.
As we all know Baggy Maggy is by far not the only bomber that went down in Dutch or Belgium territory during WW 2. There a more memorials in Holland, at the spots were Lancasters en Liberators, B17's en B24's, with or without their bombs, went down.

But the text on this memorial tells nothing about the faith of Baggy Maggy. Did William Kirlin fell out of the at high altitude over Castelré ¦lying B24? Did he bail out with a parachute, to be killed at the ground?

Let's go to Google. The searchterm B24 is good enough for a wealth of websites that have something to do with the Consolidated bomber.

(Note: this is where I erred, and wrote Boeing B24 in the original article, thank you Kees Heirbaut.)

There are websites of fans of historical planes, but also forums of veterans who actually served aboard Liberators during World War Two. Baggy Maggy as search term also brings me to B24 websites, but is seems there was ever also a food producent who sold Maggy Baggy cookies. On EBay someone is selling antique cookie tins, Baggy Maggies.

All American bombers had (and have) a nickname. Maybe Maggys crew had a sense of humor and gave their bomber the name of a flying cookie jar.

Anyway, I put some posting on some websites, accompanied by the pictures I took.

Here is where the beauty of the internet comes in action. Within one day there are reactions, among them survivors from the crash of Baggy Maggy!

?What a touching memorial', writes Glenn Morrison Strong, 'We should all be grateful. Dad's navigator was KIA 7/28/44 at Ploiesti and was also from Shillington, PA. and it is next to Reading. They probably knew each other as they were the same age. Bless'em all and Requiem in Pace'.

Next day more mail, more reactions, and the story about the last day of Baggy Maggy, alsmost sixty years ago. Until then a Guardian Angel for her crew, because there where not that many bombers who returned home after more than thirty missions. But one day after the beginning of Operation Market Garden Bagy Maggy finally flew out of luck.

?Dear Mister Krijnen?, Donald Dukeman writes, 'I just received the pictures you sent to Ray Howard of William Kirlin Jr.'s memorial over there in Holland. I was the flight engineer on that fateful day Sept. 18 th. 1944. We were supplying the Paratroopers that had landed in and around Arnhem Holland on the 17 th. of Sept. We were only flying around 300 to 400 ft above the ground, because we had very little area to drop the supplies. We were hit with 20 millimeter shell and lost almost all our control and we could only fly for about 15 minutes before we had to crash land into that field where the memorial stone is. Bill was crushed by the top turret which broke loose when we crashed. We were very lucky, other wise 9 men out of 10 walked away from the crash.


The crew became POW, after within minutes of the landing the Germans arrived from all directions. Donald Dukeman writes again the next day; in 1994 he visited the memorial on the 50th anniversay of the crash with other survivors.

++++++++++++

Note: this is where I erred again, having mixed up something in the mass of mails and postings on the B24 websites. Thanks to Jos Roozendaal: It is not Donald Dukeman who was here in 1994. Visiting were co-pilot Richard Scott, his wife Lucy, bombardier George Sadler, right waist gunner Eugene Shabatura, William Kirlins sister, mrs. Gertude Stuber-Kirlin en the wife of one of Williams nephews.

++++++++++++

Bill Kirlin was buried on the spot, but after the war his body is brought to the big War Cemetry at Margraten, Limburg.

Donald Dukeman, as well as the other veterans who have seen the pictures, are proud and glad that the monument is still so well maintained. I know now that is the work of Jos Roozendaal.

My last question: does anbody know what happend to Baggy Maggy? Put on fire, put apart, taken off again with a German in the seat? Can anybody in Castelré ¯r Hoogstraten telle me more?

++++++++++++

Well, this was the translation for Larry Hewin, Donald Dukeman, and George Burford (three last survivors of the crew) , and for anybody who is interested inthe history of Baggy Maggy.

As all my questions are answered now (check out all postings under the Dutch version) and at the first postings, I am planning a larger article for my newspaper later his year, but probably very soon, I think sooner than september.

I'll keep everybody that has posted, up to date.

Kind regards, Leon Krijnen

++++++++++++++++

 Posted: April 09, 2004, 09:01 PM | Comments (0) |

April 08, 2004

Schone Spelen

Nog steeds weet ik niet wat ik van doping denken moet. Als ik zo kort mogelijk door de bocht ga, ben ik altijd geneigd om te denken dat ze in iedere profsport maar gewoon op moeten houden met alle controles. Laat slikken en spuiten die handel, en niet zeuren als je dood valt.

Dan wel, naast de Paralympics, aparte spelen voor de schone niet-slikkers. Zou dat sportieve Utopia opgericht worden, dan is het probleem slechts verplaatst, en zou niet lang gewacht hoeven worden op het eerste dopingschandaal van de Schone Spelen. Maar natuurlijk, minder ruim door de bocht genomen, zijn er meer argumenten die pleiten voor strenge regels, en nog strengere controles.

Je kunt lang filosoferen over het onrecht dat principiële niet-slikkers aangedaan wordt door tegenstanders met minder scrupules, waarbij de volgende vraag zichzelf stelt: of wie weigert te slikken geschikt is voor topsport, want immers niet bereid om alle offers te brengen? Dat is overigens niet de reden dat Pantani in zijn vaderland tot wielerpatroonheilige wordt verklaard, dat is nationale ontkenning.

Terwijl u daar over nadenkt, is het simpelste argument tegen doping: de jeugd. Wie eenmaal achttien is, en tot de ontdekking gekomen is dat hij niet behoort tot die ene promille die in zijn sport het hoogste niveau zal bereiken, moet het zelf weten. Al vertellen door de wol geverfde kenners me dat hoe lager het niveau van wielerwedstrijden, hoe meer er geslikt en gespoten wordt.

Hoe het er in andere amateursporten aan toe gaat, geen flauw idee. Ik zou zeggen, kijk overmorgen eens om u heen, op een traditioneel paastoernooi of hardloopwedstrijdje. Is dat eigenlijk wel een druivensuikertje dat uw eigen spits in de rust tot zich neemt? Begint het u nu pas te dagen waarom uw eigen libero er in de nadagen van zijn carrière er iedere week weer in slaagt om zichzelf helemaal op te peppen?

Ik hoor het wel, maar als er door strenge dopingregels en consequent uitgevoerde controles geen duidelijke signalen aan jeugd met ambitie worden afgegeven begint het daar al helemaal fout te gaan. Zoals in de Verenigde Staten, waar ze ten aanzien van doping in het basketbal, American football, honkbal en ijshockey de afgelopen jaren een halfslachtig beleid ten aanzien van dopinggebruik gevoerd hebben. Het zijn toevallig ook nog vier sporten waarbij een beetje extra spiermassa, met betrekking tot hard slaan of stevige bodychecks, goed van pas komt. Dus wordt er al van jongs af aan door velen met een beetje talent naar de pot met pillen gegrepen. Anabole steroïden leveren allerlei bijverschijnselen op, waaronder mogelijke oorzaak van hartfalen. Valt me altijd weer op in Amerika; hoe vaak er een jonge veelbelovende sporter – high school, universiteitsniveau – voortijdig aan een hartaanval bezwijkt. Berichtjes in lokale kranten, korte stukjes op lokale televisiezenders, en pas als het een hele veelbelovende was, goed voor een positie in een draft, verschijnt-ie ook op CNN.

Cijfers zijn er dienaangaande niet, omdat ze , net als de vele jonge wielrenners die de afgelopen twintig jaar in Nederland aan een hartstilstand overleden, niet als zodanig geregistreerd worden. Verder zie je in Nederland niet zo gauw een in memoriam van een 17-jarige, die toevallig aardig kon fietsen of voetballen.

Het blijft dus natte vingerwerk, maar als er geen dopingregels- en controles zouden zijn, begint het misbruik hoe dan ook steeds vroeger, met ook steeds vroegere gevolgen. Terwijl ik dit zit te tikken wordt Martin Verkerk opgerold door Carlos Moya. Verkerk heeft zo te zien helemaal niks geslikt, en Moya heeft het niet nodig, terwijl ze allebei voor een bond spelen waar ze het met gemak hadden kunnen doen. Als er één organisatie is die een lachertje van dopingcontroles maakt, is het wel de ATP. De laatste die betrapt werd, was Greg Rusedski. Die niet ontkende dat-ie nandrolon gebruikt had, maar frontaal de aanval koos.

Het spul zat in een voedselsupplement dat hem door de ATP verstrekt was. Mat andere woorden: als jullie me schuldig verklaren, komt er een miljoenenclaim plus een mega schandaal retour.

Beter een kleiner schandaal, berekenden juristen en boekhouders van de ATP, en spraken Rusedski vrij.

Dat zijn dus de momenten waarop ik kort door de bocht terug naar af ga: laat ze lekker slikken en spuiten tot ze er dood bij neervallen.

 Posted: April 08, 2004, 06:32 PM | Comments (0) |

April 06, 2004

Don't say I didn't warn you!

Nokia heeft dinsdag een zware val gemaakt op de beursvloer in Helsinki na het afgeven van een winstwaarschuwing. Het topaandeel duikelde meer dan 10 procent en nam ook andere fabrikanten van telecomapparatuur in zijn val mee, zoals het Zweedse Ericsson. Nokia verwacht in het eerste kwartaal een winst van 17 eurocent per aandeel te hebben geboekt. Bij eerdere prognoses was nog uitgegaan van 17 tot 19 cent.

Het winstalarm is veroorzaakt door een tegenvallende omzetontwikkeling in Europa en Azië. De omzet zal in vergelijking met de eerste drie maanden van vorig jaar 2 procent lager uitkomen op 6,6 miljard euro, terwijl was gerekend op een toename van 3 tot 7 procent.

Ik heb kennelijk iets goed gezien in Hannover, tien dagen geleden: Nokia zou zich zorgen moeten gaan maken

 Posted: April 06, 2004, 11:50 PM | Comments (0) |

Dear Mr. Krijnen, about Baggy Maggy

My name is Steve Howard. Recently you sent an email to my father Ray Howard, concerning my grandfathers' former favorite aircraft, "Baggy Maggy". I can't tell you how excited I was to receive the forward from my father. I knew that "Baggy Maggy" had crashed in Sept. of 1944, but I never knew of this memorial to the radio operater. It was so great to see that "Baggy Maggy" has a lasting memorial.

Fortunately, my grandfather survived his 31 missions and was able to come home. It was heartwarming to see that there is a memorial to the brave soldier who died while protecting freedom, and wasn't able to come home. Thank you again for the information.

Sincerely,
Steve Howard
Wonder Lake, Illinois
U.S.A.

 Posted: April 06, 2004, 03:50 PM | Comments (0) |

April 03, 2004

Google Gmail: waar of niet waar?

Je kan van Amerikaanse kranten en van CNN van alles vinden, maar niet dat ze zichzelf niet serieus nemen. Zoals de meeste Amerikanen, zou ik eraan toe willen voegen.
Waar men Engels spreekt, is het over het algemeen redelijk gesteld met ironie, zelfspot en relativeringsvermogen, met de Verenigde Staten als uitzondering. Het hindert me daar nooit echt, want de gemiddelde Amerikaan heeft andere eigenschappen die dat minpuntje goedmaken.

Maar als zowel CNN als New York Times, CNet en San Francisco Chronicle op de voorpagina van de website een nieuwtje melden, neem ik aan dat ze er zelf in geloven. Dat is iets anders dan dat ik het inhoudelijk ook geloof, zeker als het om iets met een politieke lading gaat, maar dat terzijde. Bovendien: van voorgaande jaren kan ik me niet herinneren dat ze op 1 april, Fool's Day, iemand ergens in hebben laten trappen.

Dus leek me dat bericht over Google in eerste instantie wel aardig, waar donderdagmorgen alle nieuwsdiensten op het web mee uit begonnen te pakken. CNN, zoals bijna altijd, als haantje de voorste: Google begint met een gratis e-mail service waarbij iedereen 1 gigabyte opslag krijgt, terwijl iedere mail die ooit ontvangen of verzonden is, via de zoekmachine van Google in een flits teruggevonden kan worden. Voor altijd! Volgens een officieel uitziend persbericht op de site van Google, waarin oprichters Larry Page en Sergey Brin uitgebreid aan het woord komen, zou je op 1 gigabyte minstens 500.000 pagina's e-mail kwijt kunnen. Nou reken ik mijn mail nooit in pagina's en als je dat wel doet, is de eerste vraag hoe groot een pagina is en de tweede hoe groot een mailtje is. De antwoorden weet ik niet, maar aangezien een gemiddeld mailtje - kijk zelf maar in uw mailbox - een of twee alinea's is, kun je op 1 gigabyte misschien wel 1 miljoen mailtjes kwijt. Aan de andere kant: als er maar genoeg virussen en/of andere attachments aan hangen, dan wordt het weer een heel ander verhaal. Of zoiets, maar mijn verwarring werd met het lezen steeds groter, terwijl er donderdagmiddag per uur tientallen websites en kranten bijkwamen die er juichend of sceptisch over berichtten, en er, net als Google zelf, derhalve als publicatiedatum 1 april boven plaatsten. Wat nou? Deze column sluit op donderdagmiddag, bij goed weer liefst zo vroeg mogelijk, want zowel de schrijver als de eindredacteur mogen graag een eindje op een fiets zitten, als de zon schijnt. Als u dit leest, is het derhalve zaterdag en hebben er vrijdag in de meeste kranten van Nederland stukkies gestaan over Gmail. Wat ik op moment van schrijven nog steeds niet weet, is wat er in die artikelen staat: iets over de opzienbarende mailservice van Google of een smalend stukkie over alle stommelingen die in de meest wereldwijde 1 april grap ooit getrapt zijn.

Maar eens even een mailtje gestuurd naar gmail-feedback@google.com. Ruim een jaar geleden beschreef ik al eens een verrassende ervaring: als je een maitje naar Google stuurt, krijg je nog antwoord ook! Van een mens en niet van een robot. Dat ging toen om een probleempje met de cache van Google, die een privé-document van mij bleef ophoesten, dat per ongeluk op mijn webserver terecht gekomen was en dat ik allang verwijderd had. Er kwam een keurig antwoord, ondertekend door The Google Team, waarin mij werd medegedeeld dat mijn probleem binnen een week opgelost zou zijn, na de eerstvolgende Google Dance, als de tienduizenden Linux machines het world wide web opnieuw geindexeerd zouden hebben. Donderdagmiddag stuurde ik geen vraag, maar een felicitatie - Good Joke! -, en volgde binnen enkele minuten het antwoord, zij het nu wel automatisch gegenereerd. ‘Bedankt voor de feedback, we houden u de komende maanden van de voortgang op de hoogte’. De deadline begint te dringen en nog steeds weet ik niet zeker of ik er wel of niet in zit te trappen. De websites van Slashdot en Webwereld zijn nog steeds de enigen die rekening houden met een 1 april-grap. Slashdot, waar nerds aller landen zich traditioneel en ritueel verenigen, wijst nog enigszins voorzichtig op de mogelijkheid. Het Nederlandse Webwereld daarentegen heft, geheel in een oeroude vaderlandse traditie, een priemend een waarschuwend vingertje: 1 april!

Webwereld schrijft dat Google laat weten dat Gmail ontwikkeld door een eigen programmeur, die, zoals iedere werknemer van Google, een dag per week mag besteden aan het ontwikkelen van een eigen project. De programmeur van Gmail, had wel ‘miljoenen M&M’s’ nodig om zijn revolutionaire e-maildienst te voltooien, is Webwereld tussen de regels door opgevallen. Dat geintje van de chocolaatjes was mij niet ontgaan, maar een andere grap Webwereld wel. Elders in de documentatie wordt uitgelegd dat Gmail straks in tientallen talen beschikbaar gesteld zal worden, ‘zelfs in Klingon’. Ik heb nog tien minuten. Nog maar eens even langs New York Times en CNN gesurfd. Nog steeds prominent op de voorpagina. NYT heeft er het commentaar van een invloedrijk businessfiguur aan toegevoegd, zodat het er nu nog serieuzer uitziet. Bij CNN staat het nog steeds tussen de 'Top Stories', ingeklemd tussen importante berichten over Michael Jackson en Arnold Schwarzenegger. Wat u ook van die twee types denkt, dat is pas serieus nieuws. De van pedofilie beschuldige zanger wil in Afrika een kruistocht tegen aids gaan aanvoeren en de ex-body builder, tegenwordig gouverneur van California, heeft een cursus gevolgd hoe ongewenste intimiteiten in de toekomst te voorkomen. U heeft gemakkelijk praten, want als u dit leest, is het 3 april. Mijn deadline is aangebroken en ik weet officieel nog van niets. Gmail? Waar, of niet waar? Ik geloof er niks van, en gok daarom maar op het laatste.

 Posted: April 03, 2004, 06:36 PM | Comments (0) |

April 02, 2004

Don Camillo

Duiken er pardoes bisschoppen in de sport op. Het eerste wat me te binnen schoot was Don Camillo, gespeeld door de in een lange zwarte jurk geklede Fernandel, die op een stoffig veldje tegen een voetbal trapt, het paardengebit breed ontbloot.
Het is volgens mij ook een wederkerend thema, in soepjurken geklede priesters die in verfilmingen van historische streekromans een voetbalwedstrijd organiseren tegen de goegemeente van een aanpalend dorp, of, als het een progressief boek was, tegen de protestanten uit hetzelfde dorp.

Hij zal het wel niet met de mijter op zijn kop doen, of met de staf in de hand, maar kardinaal Simonis heeft het plan opgevat om morgen een voetbalwedstrijd in de eredivisie te bezoeken. Heel vroeger hadden we op de krant een verslaggever geestelijk leven, en spuwde de telex geestelijke berichten uit, die uit Rome of van de perschef van een bisdom afkomstig waren. Dat is niet meer het geval. Dus komt het bericht dat de aartsbisschop van Utrecht zich morgen na het lezen van de hoogmis door zijn koetsier bij stadion Galgenwaard af laat zetten, tussen de sportbrei terecht.

Monseigneur Simonis maakt in Utrecht kennis met de spelers en coach van de thuisploeg, voordat ze de mouwen opstropen en ADO Den Haag te lijf gaan. Waarom? Volgens het van het Rooms Katholiek Kerkgenootschap afkomstige persbericht omdat het hem �als inwoner van de Domstad en oud-Hagenaar een goede gelegenheid leek om zijn debuut op de voetbaltribunes te maken�. Het zal wel een eenmalige exercitie blijven, want als-ie liefhebber was geweest, was dat debuut niet zo lang uitgebleven.

Mooier is het bericht over een kardinaal in Itali�, waar men zowel sportgekker als geloviger dan in de lage landen is. De kardinaal in kwestie heeft niet alleen een column over de dood van Marco Pantani geschreven in sportkrant Tuttosport, het hij heeft ook al enkele malen op de televisie het live-commentaar verzorgd bij thuiswedstrijden van zijn geliefde Genova.

Kennelijk heeft de eerwaarde aanleg, want staatszender RAI heeft hem uitgenodigd om eind deze maand het commentaar te verzorgen bij een oefenduel dat het nationale elftal in Genua speelt. Wie in een column en in een microfoon over sport lult, kan in een preek, geheel in de geest van Dom Camillo, op de preekstoel natuurlijk niet achter blijven. Dus heeft monseigneur Tarcisio Bertone vanaf het gestoelte een prachtige preek afgestoken over de Barmhartige Samaritaan en alle nog levende renners en kampioenen gewaarschuwd om de Piraat niet te volgen op diens heilloze afdaling van zijn laatste col.

Kardinaal Bertone heeft het woord doping in preek en column niet gebruikt. Zoals met de meeste preken kun je er alle kanten mee op, maar aan het eind is de conclusie hetzelfde: alleen geloof en god kunnen redding bieden. De vraag welke rol doping precies gespeeld heeft in de teloorgang van de klimgeit, is na zijn overlijden nauwelijks gesteld. Het is er ook ��n die moeilijk te beantwoorden is, want niemand weet of Pantani geen problemen met drugs gekregen zou hebben als hij tijdens zijn carri�re nooit een spuit gezet zou hebben. Resteert, met de twee mooiste voorjaarsklassiekers voor de deur, de vraag of het peloton er iets van geleerd heeft.

Terwijl het seizoen nog maar net lekker op gang gekomen is, begint het al naar onoorbaar medicijn te rieken. Bijvoorbeeld bij de Franse Cofidis-ploeg, waardoor Cedric Vasseur en Mederic Clain morgen niet starten in Vlaanderen. Vasseur, ex-gele trui in de Tour, is door zijn eigen ploegleider geschorst, maar wat dat wil zeggen weet je nooit. Het gedonder in de glazen begon met de arrestatie van de Pool Rutkiewicz. Die werd met een voorraad dope aangehouden waarmee het halve peloton de hele zomer door had kunnen komen.

Dat een door de wol geverfde ploegleider niet weet wat zijn renners uitspoken, wil er bij mij niet in. Als-ie het niet ruikt aan het zweet, dan ziet-ie het wel aan de pupillen van zijn pupillen, en als er dan nog geen lichtje gaat branden is-ie niet geschikt voor zijn vak. U hoort mij niet roepen dat manager Alan Bondue een Farizee�r is, maar als ik morgen een preekstoel zou moeten beklimmen zou ik het wel weten.

 Posted: April 02, 2004, 06:31 PM | Comments (0) |