« October 2009 | Home | December 2009 »

November 28, 2009

Papier Hier!

Vrijdag is hier het oud papier weer opgehaald, dus dat was donderdagavond weer een uurtje achterstallig versnipperen. Bij mij gaat niets meer zomaar de container in, als er mijn naam of mijn adres op gedrukt is, of enig cijfer dat iets met mijn identiteit te maken heeft. De papierversnipperaar heb ik vorig jaar gekocht. Penny wise, pound foolish; voor een paar euro-tientjes, in een donderdag aanbieding van de Aldi. Het ding werkt, maar als je het de door de manual maximaal zeven toegestane A-4'tjes voert, begint-ie al te stotteren. Blijf je halsstarrig volhouden dan loopt-ie krakend en piepend vast, of hij raakt-ie oververhit waardoor er een chip ingrijpt en er een kwartier helemaal niets meer gebeurt.

Waarmee maar weer eens het Russische spreekwoord bewaarheid wordt dat een vrek altijd twee keer betaalt. Zo ook nu: ik kan het ding niet meer missen, maar er zal een zwaardere moeten komen.

Missen kan ik hem niet meer, omdat ik nu zonder gevaar of bezwaar de papiercontainer buiten kan zetten. Te vaak gezien hoe allerlei louche figuren in papiercontainers staan te graaien. Op zoek naar slips, sporen, waarme ze mijn id kunnen jatten en misbruiken. Aan mijn lijf geen identity polonaise meer.

Wellicht is u dat ook regelmatig opgevallen, maar dacht u dat het zwervers waren die etensrestjes zochten.
Maar meestal zijn het geen zwervers, zo zien ze er tenminste niet uit. Soms zijn het, zo te zien, maar dat is maar een gok van me, Roemenen of Bulgaren, maar net zo vaak zouden het gewoon Nederlanders kunnen zijn. Ik heb er een keer eentje gevraagd wat-ie aan het doen was, waarop-ie me dreigend opdroeg om op te sodemieteren en er vervolgens zelf vandoor ging.

Wie dit gelezen heeft zal er zelf op gaan letten. U zal zelf zien dat er figuren in uw eigen paperbak lopen te rommelen, of in dat van anderen. Ze halen er bonnetjes uit, afschrijvingen, credit card slips, alles waar adressen, nummers, data, op staat. Wat ze ermee doen wil ik niets eens weten, ik wil dat het mij niet meer overkomt.

Vandaar die versnipperaar, had ik een open haard, dan gebruikte ik persoonlijk papier om die aan te maken.

Digitaal weet ik redelijk van wanten, meen ik zelf. Het kan natuurlijk altijd fout gaan, maar ik geloof dat ik de beveiliging van mijn netwerk en mijn machines thuis redelijk voor elkaar heb.

Al voelde ik me een beetje onzeker toen ik een maand of wat geleden mijn oude G5 iMac naar een dealer bracht voor een onderhoudsbeurt van de hardware. Van wat op die machine staat heb ik eigenlijk niets te verbergen, geloof ik. Wat van waarde is: de muziek en de foto's. Toch vroeg ik me af wat die vriendelijke jongen met de paardestaart die de G5 aan het eind van de dag genezen en gerepareerd verklaarde, op de hard disk had zitten snuffelen.

Niet dat daar iets op staat wat anderen niet mogen zien of lezen, maar toch.

Al mijn documenten, alles wat in tekst van waarde is, staat ergens op de cloud. Is het niet op een wolk van Google, dan op een via https beveiligd gedeelte van mijn door Verio/NTT beheerde domein van mijn digitale ijdelheid.

Security experts zullen van mijn password policy misschien niet echt kapot zijn, maar ik voel me er redelijk veilig bij. De meesten van mijn passwords hebben iets met een volslagen willekeurige datum in verleden of toekomst te maken. Het format, de conventie waarmee ik zo'n datum als password gebruik, weet alleen ik.

Stel: ik verander vandaag het password van mijn online aandelenrekening. Dan tik ik vandaag, het is 28 november 2009, in mijn Google Calendar de alleen mij bekende nickname van die rekening. Al mijn online applicaties hebben nicknames, die, totdat Alzheimer of Korsakov arriveren, alleen tussen mijn oren gekoppeld zijn aan wat ze betekenen.

Als ik over een maand Down Under in een internetcafe die aandelenrekening wil raadplegen, dan hoef ik alleen maar in mijn Google Calendar op zijn nickname te zoeken, waarop de datum verschijnt waarop ik het wachtwoord van die nickname aangepast heb. Vervolgens weet ik mijn wachtwoord, want ik hoef de de datum alleen maar te koppelen aan de door mij gehanteerde conventie, die verder ook niemand kent. Zo'n wachtwoord zou kunnen zijn: #@$28$november$2009$@#

Zo doe ik het nu al een paar jaar, en ik verander van tijd tot tijd ook mjn conventies. Zolang ik er geen moeite mee heb om die te onthouden, net zoals de nicknames van mijn applicaties, gebruik ik ze zonder er verder bij na te denken. Ik weet niet beter, deze manier bevalt me goed, en de wachtwoorden zijn strong.

Zo komt de datum waarop ik de laatste keer het wachtwoord van mijn login op DutchCowboys veranderd heb tevoorschijn als ik de naam van een populaire klassieke kruidenlikeur met krenten in mijn kalender tik. Zou u dit kruidenraadsel op weten te lossen, als u in mijn kalender zou kunnen komen (want daar staat ook zo'n raar password op), dan weet u alleen maar een datum en nog steeds niet in welke conventie ik het wachtwoord weggeschreven heb. Omdat ik er lol in heb: soms is onderdeel van de conventie dat de datum niet waar is, maar een maand, of een jaar, jonger of ouder. Of zoiets :-)

Doe er uw voordeel mee, en denk intussen eens aan uw iPhone of netbook/mobieltje van een ander merk. De risico's die die dingen met zich meebrengen worden op dit moment schromelijk onderschat. Weliswaar zijn er DC wel een paar posts over verschenen, maar ga om te beginnen eens goed na wat er allemaal in dat ding staat waar niemand iets mee te maken heeft. Vraag je vervolgens af wat er allemaal kan gebeuren als je je ding verliest, of als het gestolen wordt.

Daarover binnenkort meer.

 Posted: November 28, 2009, 01:53 PM | Comments (0) |

Dure fietsen

Ik ken iemand met een oogverblindende carbon maatfiets waar Lance Armstrong zijn neus niet voor zou ophalen. Mijn lach kon ik niet inhouden, toen hij vertelde dat van die Rolls Royce op twee wielen het stuur pardoes was afgebroken.

Ik proestte, ondanks de mitella, de pleisters, de blauwe plekken en de schaafwonden van de ook qua trots danig gekwetste verteller.

Ik heb recht van lachen, want ik ben meerdere malen met mijn Taiwanese najaarsaanbieding tegen de kasseien gegaan. Tot nog toe niks ernstigs, en nooit moest mijn aluminium ros gelast of uitgelijnd worden.

Hoe duurder de fiets, hoe meer er kapot gaat; een 4000 euro kostend frame van carbon kun je na een koprol bij het grofvuil zetten.

Bij de RAI en Veilig Verkeer Nederland willen ze dat niet horen. Die waarschuwen voor geknakte frames, gebroken trapassen, doorgezakte achterwielen, snel slijtende remvoeringen en giftige laksoorten.

Allemaal de schuld van die vermaledijde Chinezen die hier ieder jaar 1,4 miljoen nieuwe fietsen plempen voor 100 euro.

Leve de globalisering!

Aan me hoela!

Een mening over dat soort zaken moet je niet aan een branche-organisatie vragen. Kun je net zo goed een fanatieke vegetarier laten vertellen wat we met varkensstallen en rituele slachtingen moeten.

Die fietsen zijn binnen een jaar versleten, beweert de RAI.

Nou en?

Net of er in Nederland nog een fiets zijn eerste verjaardag viert, voordat-ie gejat is.

Luister: gewoon ieder jaar naar bouwmarkt of super voor een nieuwe Chinees; een stuk goedkoper dan een dure verzekeren.

 Posted: November 28, 2009, 11:24 AM | Comments (0) |

November 25, 2009

Niet bankieren met gekraakte iPhone

Cowboys met een gekraakte iPhone en een internetrekening bij ING moeten beter even niet bankieren met hun speeltje. Volgens mijn bank is er een crimineel netwerk actief dat via een gekraakte iPhone mijn persoonlijke gegevens kan pikken. Tenminste; als ik een gekraakte iPhone zou gebruiken om de TAN-codes te ontvangen, ondermeer noodzakelijk voor het succesvol afronden van een overschrijving.

Klanten die dat met een gekraakte iPhone doen worden doorgestuurd naar een phishing site.

Wie een reguliere iPhoine gebruikt, hoeft zich geen zorgen te maken. Wat ik me afvraag: waar, of niet waar? Je zou jezelf bijna afvragen of iemand van Apple of tMobile dit bericht de wereld in geholpen heeft.

Vanmorgen kreeg ik een waarschuwing voor mijn neus toen ik mijn rekening wilde bekijken.

Onderstaand de letterlijke tekst op ING, als je ingelogd hebt als klant:

23 november: Let op: aanval gericht op gekraakte iPhone houders

Sinds dit weekeinde is een crimineel netwerk actief dat via de iPhone persoonlijke gegevens als TAN-codes kan achterhalen. De aanval is gericht op rekeninghouders van ING in Nederland die een gekraakte iPhone hebben en op die telefoon hun TAN-codes ontvangen.

Klanten die met een besmette iPhone Mijn ING bezoeken, kunnen ongemerkt en automatisch worden doorgestuurd naar een phishingsite waar de TAN-codes kunnen worden achterhaald.

Het correcte adres van Mijn ING is altijd: https://mijn.ing.nl/internetbankieren/SesamLoginServlet

Controleer altijd voordat u inlogt in Mijn ING of het adres begint met https://.

Let op! De data en links naar phishingwebsites kunnen verschillen. Om die reden kunnen wij geen opsomming maken van de urls van de phisingsites.

Belangrijk: geef nooit uw TAN-code op sites met een andere url dan bovenstaande url.

De ING vraagt nooit om uw TAN-codes of inloggegevens (Gebruikersnaam en/of Wachtwoord) wanneer geen sprake is van het opgeven van een betalingsopdracht. Niet per e-mail, telefoon of op een andere manier. Mocht u benaderd zijn of worden met een dergelijke vraag, geef deze gegevens dan niet.

Is er naar uw TAN-codes of andere gegevens gevraagd, dan verzoeken we u direct contact op te nemen met de ING: 0900 1958 (10 cent per minuut). Bereikbaar op werkdagen van 8.00 tot 21.00 uur en op zaterdag van 9.00 tot 17.00 uur. Buiten deze tijden kunt u bellen met: 058 212 60 00.

Heeft u via uw gekraakte iPhone ingelogd op Mijn ING op een andere site dan https://mijn.ing.nl/internetbankieren/SesamLoginServlet?

U heeft niet ingelogd

Als u niet op deze phishingsite heeft ingelogd, is er niets aan de hand. Uw gegevens zijn nog steeds veilig.

U heeft wél ingelogd

Als u wel op deze phishingsite uw persoonlijke gegevens heeft ingevuld, dan moet u het volgende doen:

Neem contact op met de ING, telefoon 0900 1958 (10 cent per minuut) om het voorval te melden. De ING is bereikbaar van maandag tot en met vrijdag van 8.00 uur tot 21.00 uur en op zaterdag van 9.00 uur tot 17.00 uur. Buiten deze tijden kunt u contact opnemen via 058 212 60 00.

 Posted: November 25, 2009, 08:57 AM | Comments (0) |

November 20, 2009

Placentavocht en aardstralenkastjes

Het lijkt me echt iets voor NAC, waar ze in aardstralenkastjes geloven. Helaas hebben ze zich nog niet wijs laten maken dat die dingen ook tegen de Mexicaanse griep werken. Dan hadden ze niet voor hoeven te dringen voor de bejaarden en de kleine kinderen bij de inentingen.

Wie denkt dat aardstralen helpen, gelooft in meer sprookjes.

Gratis goede raad Maaskant; stuur je geblesseerden Robin van Persie achterna, naar Belgrado. Daar masseert Mariana Kovacic gescheurde enkelbanden met placentavocht en dát helpt! Als hobbyklusser zou ik bijna vermoeden dat ze er epoxy in opgelost heeft.

Dat iedere scheur in ieder materiaal herstelt, en je vingers ook perfect aan elkaar kan doen kleven.

Ik ben razend nieuwsgierig, maar helaas laat de Servische Eucalypta geen pottenkijkers toe als ze in haar toverketel staat te roeren.

Je vraagt je ook af wat Wenger en de medische staf van Arsenal bezielt om Van Persie naar de Balkan af te laten reizen. Zouden ze gebeld hebben met de club-arts van PSV, Cees-Rein van de Hoogenband, pa van Pieter?

Die liet Orlando Engelaar en Danko Lazovic eerder dit seizoen ook door Kovacic behandelen. Cees-Rein vertelde voor Omroep Brabant deze week zelf absoluut niet bekeerd te zijn, maar ach, zo’n blessure geneest toch wel, en wrijven met warm water kan geen kwaad.

Waar de genezeres het placentavocht vandaan haalt weet niemand. Misschien heeft ze wel een paar geiten. Wees niet verbaasd als de enkel van Van Persie binnen drie weken genezen is, maar dat-ie Q-koorts blijkt te hebben.

Maar daar weet zo’n kwakzalfster ook wel soelaas voor, zoals het verorberen van een nageboorte of een doodgeboren geit.

Of een aardstralenkastje.

 Posted: November 20, 2009, 04:50 PM | Comments (0) |

November 14, 2009

Waar ligt nu eigenlijk de beste binnenstad?

Het pluche geproefd hebbende, is het moeilijk afscheid nemen. Kennelijk ook in 's-Hertogenbosch, dat zich nu nog steeds trots profileert als 'De Beste Binnenstad van Nederland'. Dat was het inderdaad ooit, in 2003 en 2004, maar zoals iedere Bredanaar inmiddels weet, heeft de Parel van het Zuiden vorige maand die titel verworven.

Voor wat het allemaal waard is; ook hier zijn ze er apetrots op, dus borden als op de foto zullen de komende maanden wellicht ook aan de Bredase invalswegen opduiken. Op dit moment loopt jubel over de titel 'Beste Binnenstad van Nederland' alleen nog mee op de lichtkranten waarmee naar de parkeergarages verwezen wordt.

"Maar we gaan er natuurlijk wel meer mee doen", aldus Marlice Dreessen, directeur van de VVV Breda, "op onze briefhoofden, in allerlei gemeentelijke uitingen, ook borden aan de invalswegen, we willen het natuurlijk wel overal laten weten."

Mooi, maar intussen pronken die Bosschenaren met Bredase veren. Niet dan? "Ja, dat is wel erg slecht, dat is natuurlijk belachelijk."

Dreessen noemt de VVV in Den Bosch een van haar beste 'concullega's'. "Ze hebben me dan wel als een van de eersten gebeld om ons te feliciteren", aldus Dreessen, "maar dit ga ik uiteraard aankaarten in het eerstvolgende overleg."

Haar Bossche evenknie was gisteren voor commentaar niet bereikbaar, net zomin als de afdeling voorlichting van de gemeente Den Bosch, en Detailhandel Nederland, organisator van de verkiezing.

De Consumentenbond wel, die geregeld ondernemers wegzet, die ten onrechte met de veren van de bond pronken of er te lang mee blijven pronken als ze een eervolle vermelding gekregen hebben.

"Ook al hebben we met deze zaak niets te maken", aldus een woordvoerder van de Consumentenbond, "dit is natuurlijk niet netjes, dit zou je pure misleiding kunnen noemen."

Gaat Breda er ook zo lang mee uitpakken? "Natuurlijk niet", aldus Dreessen, "maar wacht even, wel als we over twee jaar weer winnen natuurlijk."

Update: Bossche borden 'Beste Binnenstad' snel weg

 Posted: November 14, 2009, 08:11 PM | Comments (0) |

Wedden dat?

Had ik vroeger vaker gewed, ik had veel papier moeten vreten. Rick Morrissey van de Chicago Tribune at gisteren voor de televisie zijn column op, mét salsa, om de smaak van de drukinkt te verzachten. Achter hem een juichende Joakim Noah, over wie Morrissey twee jaar geleden geschreven had dat-ie nooit door zou breken bij de Chicago Bulls.

"Als hij dat wel doet", eindigde de columnist, "dan vreet ik mijn column op." Het deed me denken aan een van de keren dat ik een sportcolumn beëindigde met een weddenschap: dat Co Adriaanse de winterstop niet zou halen als trainer van Willem II.

In 1997 knikkerde hij, na het tekenen van zijn contract, koffiejuffrouw Willeke Peijen het spelershome uit. Daarna werden alle spelers gemaand hun auto's netjes te parkeren en werd Co in de wandelgangen fluisterend de 'Tiran van Tilburg' genoemd.

Het kan verkeren; met kerst was Willem II nét geen koploper. Om het seizoen op de vijfde plaats te eindigen, met 'Co Kerstboom' tot en met het eerste seizoen van de 21ste eeuw aan het roer.

Kostte me een paar kratten bier.

Basketballer Joakim Noah stond te schateren terwijl Morrissey zijn column naar binnen propte. Dat gespring, de lach, het oogverblindende gebit, de kop vol krullen, deed me aan iemand denken.

Het zal toch niet?

Verroest: Joakim is een zoon van Yannick Noah, de fantastische tennisser die in 1983 Roland Garros won. Ma is Cecilia Rhode, voormalig miss Zweden, met erg lange benen.

Had Morrissey geweten dat het om zulke gezegende genen ging, dan had-ie nooit gewed.

 Posted: November 14, 2009, 08:06 PM | Comments (0) |

November 12, 2009

We zouden nu nog de pokken hebben

Een met de pokken besmet jong meisje uit Bangladesh (1973). In december 1977 werd het land 'pokkenvrij' verklaard door een commissie van de wereldgezondheidsorganisatie. Foto: CDC/James Hicks

Niets nieuws, van alle tijden; angst voor vaccinaties. Althans, bij sommige bevolkingsgroepen en wat betreft sommige inentingen. Ook hier niet zoveel veel nieuws onder de zon, blijkt na een zoektocht op dat dekselse handige internet. Het world wide web, dat een perfecte katalysator van nonsens is, waar iedereen argumenten en bewijzen kan vinden voor alle zin of onzin.

Angst voor vaccinaties, kabaal over vaccins, het blijkt niet alleen van overal, maar tevens van alle tijden.

Vroeger waren er voor hen die door de heersende media genegeerd werden de stencilmachine en de zeepkist. Anno 2009 heeft iedereen die een toetsenbord kan bedienen en ergens online kan zijn eigen zeepkist en stencilmachine op een wereldwijd podium. Met allerlei voordelen, maar ook veel nadelen.

Een geschiedenislesje: in de achttiende eeuw gingen er in Europa alleen al 400.000 mensen per jaar dood aan de pokken, waaronder vijf koningen. Van wie besmet werd overleed tussen de 20 en de 60 procent, van de besmette kinderen ging 80 procent dood. Een van de bijverschijnselen: het virus veroorzaakte 30 procent van de blindheid op aarde.

Zelfs begin jaren vijftig kwamen er volgens de statistieken van de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) nog ongeveer vijftig miljoen gevallen van pokken per jaar voor. Volgens een ruwe schatting zijn alleen al in de twintigste eeuw tussen de 300 en de 500 miljoen mensen aan de 'smallpox' bezweken.

In 1967 werden nog 15 miljoen mensen door het variola virus met de pokken besmet, en overleden er dat jaar twee miljoen mensen aan.

Tot zover het slechte nieuws over de pokken. Het goede nieuws: het variola virus is tot op heden het enige besmettelijk virus dat helemaal uitgeroeid is. Dankzij een succesvolle preventieve vaccinatie campagne die in de negentiende eeuw begon, en in december 1979 werd afgesloten.

Net op tijd; het internet was al geboren, maar de publieke providers begonnen vanaf 1980 klantjes te winnen. Tot die tijd was het internet wat het volgens sommige professoren beter had kunnen blijven: een fantastisch medium voor wetenschappers en universiteiten. Al stonden er ook militairen aan de wieg van het net. Met andere belangen en doelen dan de wetenschap, maar ook maar al te vaak in elkaars dienst.

Voor de hand liggende vraag: zouden de pokken uitgestorven zijn als het internet een paar decennia eerder ontwikkeld was?

Als hetzelfde percentage mensen dat nu de griepspuit weigert, opgehitst en bang gemaakt op dat mooie moderne massa medium, het vaccin tegen het variola virus geweigerd zou hebben?

Zolang er gevaccineerd wordt, van de pokken en de mazelen tot en met varkens-, vogel- en Mexicaanse griep en baarmoederhalskanker, waren er mensen die vaccins weigerden. Vanwege religieuze overtuiging, dan wel afgeschrikt door onzin. Ook honderd jaar geleden werden er 'indianenverhalen', en 'baarlijke nonsens' over vaccins en vaccinatiecampagnes verspreid. Voorgaande aanhalingstekens staan er omdat minister Ab Klink afgelopen week deze woorden hanteerde. Waarmee hij zich nog netjes uitdrukte. Wie beweert dat regeringen in de virussen nano-technologie verwerkt teneinde onderdanen onder de duim te houden, is van de pot gerukt.

Het gevaar voor ons allen schuilt echter niet in dat soort figuren, maar in de meer gematigde weigeraars. Goedbedoelende mensen, die bang gemaakt zijn voor kwik en bijverschijnselen. Immers: iedere ouder die zijn kind niet in laat enten verhoogt niet alleen het risico van zichzelf en zijn kinderen, maar van iedereen.

Het voornaamste verschil met vroeger: de beschikbaarheid en de snelheid van internet, waar iedere scheet binnen tien minuten vijf keer de wereld rond vliegt. Ab Klink wil die hedendaagse wedergeboorten van middeleeuwse kwakzalvers via moderne media gaan bestrijden.

Het zal tijd worden. Wie vandaag op internet gaat zoeken op de woorden nonsens en vaccins komt precies dát te veel en te vaak tegen: baarlijke onzin over vaccins. Tot overmaat van ramp op sites die er professioneel en betrouwbaar uitzien.

Het is niet zo moeilijk om te voorspellen dat Klink er niet in gaat slagen om alle onzin van internet te stoppen, laat staan te verwijderen. Voor hem, voor ons allen, is het te hopen dat de ontwerpers en de bouwers van zijn websites erin slagen om hoge hits in de resultaten van de zoekmachines te realiseren.

Intussen de hoop maar gevestigd op gezond verstand. Zoals dat van Europarlementariër Hans van Baalen. Toen die deze week gevraagd werd of zijn hoogbejaarde vader zich in zou laten enten. "Maar natuurlijk. Als we iets hebben, dan gaan we naar de dokter, en dan doen we wat de dokter zegt".

Dat zou iedereen moeten doen.

 Posted: November 12, 2009, 11:08 AM | Comments (0) |

November 11, 2009

Virtueel wandelen door Breda

Klik door naar grote uitvoering

Breda is door Google nu ook in foto's op de kaart gezet; sinds vanmorgen zijn de meeste straten, pleinen en huizen in 'Street View' te bekijken. Dertig nieuwe steden in Nederland zijn nu niet alleen op de landkaart en vanuit de satellietfoto's te bekijken, maar ook virtueel, alsof je zelf door de straat loopt.

Wanneer de foto's precies genomen zijn weet alleen Google, maar als er ergens gebouwd wordt is het gissen iets gemakkelijker. Ook is aan sommige foto's goed te zien op welk tijdstip of wat voor dag ze genomen zijn. Op het parkeerterrein van BN/DeStem bijvoorbeeld staat bij stralend daglicht één auto.

Die foto moet derhalve heel vroeg op zaterdag- of zondagmorgen gemaakt zijn. Bij het NAC stadion daarentegen, op een steenworp afstand, staat het parkeerterrein bomvol bolides, er staat een bus te wachten, er fietsen mensen voorbij en vanuit verschillende hoeken lopen groepjes mensen of supporters richting stadion.

Voor mijn eigen huis staat mijn eigen auto, naast de auto van de buurman, de kentekens netjes weggewist. Even doorrijden naar het Ginneken: op een lege Ginnekenmarkt staan de terrasstoelen op bezoekers te wachten.

Op naar mijn stamcafé, De Beyerd in de Bosschstraat. Daar blijkt de Google auto met de camera's op het dak bij toeval op een wat gelukkiger tijdstip gepasseerd te zijn. De zon schijnt, aan de hoek van inval te zien is het eind van de middag. De rokers staan buiten en het terras is bijna vol. Ook al zijn de meeste gezichten vervaagd, ik herken minstens twintig stamgasten. Veel kijken er in de richting van de camera van Google: niet zo gek, want het is een opvallend geval op een enorm statief en als ze foto's opnemen, doen ze dat langzaam rijdend.

Voor wie denkt dat zijn privacy geschonden wordt door Google Street View staat links onderin een linkje: 'Report A Problem'. Een klik daarop en je kan een gedeelte van een foto selecteren en aangeven wat je probleem is. Dat kan je eigen herkenbaarheid zijn, of iets anders wat je niet bevalt. Google heeft elders geregeld brandjes moeten blussen, omdat mensen zich door de foto's in hun privacy aangetast voelden. De onderneming maakt nu zo veel mogelijk gezichten en kentekens van auto's onzichtbaar.

In maart dit jaar had Google nog maar 4000 kilometer Nederland in kaart gebracht. Nu is dat uitgebreid tot 35.000 kilometer. Het bedrijf rijdt met auto's met camera's in het land rond. In augustus kwam een speciale fiets uit de Verenigde Staten over om plekken te fotograferen die niet of nauwelijks met de auto zijn te bereiken. Het Binnenhof in Den Haag en Kinderdijk zijn daarvan nu in de beeldbank opgenomen. Enkele andere attracties, zoals de Efteling, staan nog in de rij.

Bijna de gehele Randstad is nu gefotografeerd. Amsterdam, Rotterdam en Groningen waren in maart dit jaar als eerste
Nederlandse steden aan de beurt. Nu zijn steden als Den Haag en Haarlem toegevoegd. Buiten de Randstad maken onder meer Eindhoven, Breda, Den Bosch, Tilburg, Arnhem, Apeldoorn, Nijmegen, Zwolle en Lelystad hun debuut.

Google weet nog niet wanneer het heel Nederland in beeld heeft gebracht. Street View vertoont nog behoorlijk veel witte vlekken in het zuiden en oosten van het land. In de Verenigde Staten wordt de dienst al gebruikt in navigatiesoftware. Automobilisten kunnen zich daardoor beter oriënteren op hun omgeving, zo hoopt Google.

 Posted: November 11, 2009, 09:36 AM | Comments (0) |

November 08, 2009

Harrie

Helaas: Harrie heeft het niet gehaald. Een kennelijk bijziende jager heeft het populaire stiefkind van Natuurmonumenten in Frankrijk uit de lucht geknald. Harrie zal het niet beseft hebben, maar hij sneuvelde door een speling van het lot boven Gravelines, een van de stranden waar op D-Day nogal wat Britten omgekomen zijn.

Misschien dacht die jager dat-ie een gans met een kromme snavel in het vizier had. Klaarblijkelijk was de man te goeder trouw, want hij heeft het zendertje dat de lepelaar droeg, netjes ingeleverd bij een vogelaar.

Bij Natuurmonumenten, waar ze Harrie zijn TomTommetje om zijn nek hingen en hem vervolgens goede reis wensten, zijn ze nu in rouw. Of de restanten van Harrie in de paté dan wel de soep terecht zijn gekomen weet ik niet. Dat ware wellicht het beste, want dan is zijn noodlot niet geheel nutteloos geweest.

Ik weet niet of er bij u een lampje ging branden, maar altijd als er een dier in het nieuws is, denk ik aan de Fabeltjeskrant.

Zo ook nu.

Want Harrie (Harry) Lepelaar was de eigenaar van het pretpark, te herkennen aan het lapje voor zijn rechteroog, gabber van Piet de Pad. Ze werkten allebei een tijdje voor juffrouw Ooievaar, maar kregen daar genoeg van en verkasten pardoes naar een ander bos.

Harrie zat drie jaar in de Fabeltjeskrant, om in 1974 spoorloos te verdwijnen. Vijfendertig jaar na dato weten we nu de oorzaak van zijn verdwijning: ook die Harrie had Frankrijk moeten mijden op weg naar zijn Afrikaanse overwinteringsadresje.

Weten die Fransen veel wat de Fabeltjeskrant is.

 Posted: November 08, 2009, 10:36 AM | Comments (0) |