« June 2010 | Home | August 2010 »

July 17, 2010

Tweet me please, vanuit de Trêveszaal

Gezien het niveau in de Bredase raad, waar men elkaar al vergaderend op Twitter voor roddelaar en relnicht uitmaakt was ik geneigd om Guusje ter Horst gelijk te geven. Ze heeft zich als minister van Binnenlandse Zaken doodgeërgerd aan haar collega's.

Die zaten er tijdens de kabinetsvergaderingen vrolijk te twitteren, mailen, smsíen, internetten, of gewoon met hun gadgets te spelen.

Als het aan ter Horst ligt, inmiddels ex-minister, moeten de mobieltjes, de iPhones en iPads, de Nokiaís en de Blackberries voortaan bij de bodes ingeleverd worden.

Maar omdat ik aanneem dat het niveauverschil van het getwitter tijdens een vergadering op het stadhuis van Breda en eentje in de Trêveszaall evenredig is met dat van de deelnemers, heeft Ter Horst het mis.

Als minister is een aantal eigenschappen onontbeerlijk. Intelligentie bijvoorbeeld, al is het maar een gezonde portie politieke boerenslimheid. Ambitie, inzet en uithoudingsvermogen spelen ook een rol.

Voorsprong heeft de multi-tasker die minstens drie dingen tegelijk kan doen. Laat ze hun speeltjes houden, maakt ze alleen maar effectiever. Fanatiek twitteraar is Maxime Verhagen, nog nooit op een onvertogen tweet betrapt.

Maxime heeft mijn hart gestolen met de manier waarop hij een iPhone 4.0 van de zaak geritseld heeft.

Hetgeen mij nog steeds niet gelukt is. Boosheid, list en bedrog moest eraan te pas komen, dwars tegen alle oekaze's van het it-politburo van Buitenlandse Zaken in, maar hij hééft hem.

Twitter me maar eens gauw hoe je dat voor elkaar gekregen hebt. Liefst vanuit de Trêveszaal.

Webwereld: Verhagen forceert iPhone van de zaak

Twitter: Maxime Verhagen

 Posted: July 17, 2010, 09:57 AM | Comments (0) |

July 12, 2010

How Google works?

How Google Works? Click the pic . . .

 Posted: July 12, 2010, 07:11 PM | Comments (0) |

July 10, 2010

BizzBuzinezz stapt uit de Mercedes business

BizzBuzinezz, importeur, exporteur en restaurateur van klassieke Mercedessen, stopt er na drie jaar mee. Met pijn in het hart: Nico van Oorschot en zijn partner Anetta Bratschi kunnen de wagens van de kwaliteit die ze willen leveren, niet meer vinden.

"We hebben er wel een tijdje over zitten piekeren", aldus Van Oorschot en Bratschi in de showroom op de hoek van de Bredaseweg en de N285 in Terheijden. "Maar we willen geen consessies doen aan de kwaliteit. Wat we zoeken is steeds moeilijker te vinden, en dan is het over en uit."

In de al wat legere showroom pronken nog enkele blinkende voorbeelden van wat hij bedoelt. Prachtige Pagodes uit de jaren zestig, de dikke directeur W140 van eind jaren tachtig, schitterende cabriolets, coupés van verschillende baureihen. Ze zijn te koop of verkocht, alles gaat weg. Behalve het klapstuk van de verzameling, een zilvergrijze W198, de net zo zeldzame als peperdure 300 SL met vleugeldeuren, bouwjaar 1955. "De Gullwing doe ik nooit weg", aldus Van Oorschot, "voordat ik daarover platgebeld word."

Van de vleugeldeur zijn er in Nederland nooit meer dan enkele tientallen op kenteken gezet. Zou Van Oorschot hem veilen, dan zou hij ongetwijfeld meer dan 500.000 euro opbrengen. Ook al gezien het het gegegeven dat de complete geschiedenis van de auto in kwestie bekend is. Vanaf zijn eerste eigenaar, een arts in Algiers, via twee Amerikanen in San Francisco en Sacramento, en iemand in Oost-Brabant, tot en met de door Van Oorschot verrichte restauratie. "Wil je zoiets goed reviseren", aldus Nico van Oorschot, wijzend op een andere 300 SL, een witte cabrio, "dan ben je al gauw een ton aan de restauratie kwijt. Alleen al de revisie van de versnellingsbak en de aandrijftrein kost al iets van 15.000 euro."

Alleen restaurateur wilde hij niet worden. "Leuk om er af en toe een auto bij te doen, maar niet om alleen dat te doen." Van Oorschot heeft een groothandel in een jeansmerk.

"Het was dus niet mijn voornaamste bron van inkomsten, maar een uit de hand gelopen hobby. Om die kostendekkend te houden, moet je er wel veel tijd in stoppen. Het meeste plezier en de handel zat in het zoeken en vinden van perfecte auto's tot en met de jaren tachtig, met altijd minder dan 100.000 kilometer op de teller. Intussen ben je toch bezig met een serieus bedrijf. Er zijn tijden geweest dat er voor drie miljoen euro op voorraad stond."

De meeste auto's kwamen uit Zwitserland en Duitsland. "Daar hadden we een mooi netwerk opgebouwd van mensen die ons tipten. Maar helaas, dat segment begon langzaam op te drogen."

Mercedes staat toch bekend als een autofabrikant die met vrijwel ieder nieuwe model een toekomstige klassieker in de markt zet? Waarom legt u zich niet toe op latere modellen? "Daar zit te veel elektronica in, mijn hart ligt bij alle modellen tot begin jaren tachtig."

Dan maar bruiloften rijden met de Gullwing?

Lachend: "Nee hoor, daar beginnen we niet aan. Bovendien is het een spartaanse auto om in te rijden, je hebt er je handen en voeten vol aan om hem op de weg te houden."

Het gebouw in Terheijden, waar eerder Rasenberg en Hommel in gevestigd waren, houdt hij aan voor opslag van zijn kledingmerk. Op een aantal van de wagens prijkt al een bordje 'verkocht'.

Niet op de zilvergrijze Gullwing. Daarop staat wel een verzoek: om hem niet aan te raken...

Website: www.bizzbuzinezz.nl

Meer foto's: Goo.gl/YKNd

 Posted: July 10, 2010, 11:18 AM | Comments (0) |

Octopussy

Raymond Domenech kende de sterrenbeelden van zijn selectie beter dan hun voornamen. De Franse bondscoach had een voorkeur voor leeuwen in de verdediging en schorpioenen in de aanval. Het resultaat kennen we.

Niemand die de flagrante flauwekul tegen durft te spreken, zolang alles goed gaat. Of het nou om het voorspellen van stijgende beurskoersen dan wel het winnen van voetbalwedstrijden gaat.

Hoe spannender het wordt, hoe gekker.

Een volwassen collega draagt al vier weken een ongewassen oranje onderbroek, her en der rukken stoppelbaarden op.

Stijf van de zenuwen zitten ze naar die aandoenlijke octopus te kijken. Hun spierwitte gelaat kleurt weer wat op als ze horen dat de papegaai van een andere grappenmaker in Singapore een Nederlandse zege voorspelt.

Veel voetballers blijken nog gekker. Ze dragen geluksveters of geluksschoenen, sommigen maken de neuzen ervan nat voor de wedstrijd (Paul Gascoigne deed dat met whisky).

Gras aanraken, nooit op de lijnen stappen, doelpalen kussen, twee tikken op de kont van de keeper, bal drie keer stuiteren in de tunnel, magneten om de pols, altijd hetzelfde haakje in de kleedkamer.

Ik schat dat er in ieder elftal een of twee nuchtere ongelovigen zonder tics rondlopen.

Wijs genoeg om bijgeloof te negeren, voordat ze geen bal meer toegespeeld krijgen. Maakt u zich geen zorgen: mijn stekende eksterogen zeggen 3-1 voor Nederland en die hebben nog nooit gelogen.

 Posted: July 10, 2010, 11:14 AM | Comments (0) |

July 09, 2010

Hartstikke goed voor je rikketikketikketik

Er is verder niemand in het stille en donkere zaaltje, maar er zal ongetwijfeld een beveiligingscamera hangen. Het bordje voor het geroeste, verkleurde, verfrommelde staal met de vergane banden laat duidelijk weten dat iedereen er met zijn fikken af moet blijven.

Maar dit moet even. Ik leg mijn wijsvinger op het zadel waar Wim van Est op zat, toen hij op 17 juli 1951 in de 13 etappe zeventig meter diep een ravijn op de flanken van de Aubisque in donderde. Kippenvel!

Alleen al voor die fiets is een bedevaart naar het Schielandhuis in Rotterdam een moetje voor de ware wielerliefhebber. Die dat vanuit West-Brabant op zijn gemak kan doen zoals dat hoort: op de fiets. Naar het Schielandhuis, aan de Korte Hoogstraat in hartje Rotterdam, waar nog tot 25 oktober Nederland Fietst te bezoeken is.

Een knusse tentoonstelling, met meer fietsen, waaronder eentje waarop Hennie Kuiper Parijs-Roubaix reed. Maar ook met prenten, tekeningen, foto’s en affiches die voor een overzicht zorgen van fietsend Nederland, in heden en verleden.

Typisch Nederland, de fiets. Een Nederlander staat er zelf niet zo gauw bij stil. Zodra we kunnen lopen, leren we fietsen. Mijn eerste fiets was een tweedehands, voorzien van houten blokken op de trappers; op de groei gekocht. We fietsen voor de lol, naar school, oma fietst voor de boodschappen naar de markt, we gooien tassen over het zadel, en we zitten bij elkaar achterop.

Of op de stang, als je wel een vriendin, maar geen bagagedrager hebt. Zo bestegen we ooit een stalen ros in San Francisco, toen het even zo uitkwam dat ik op de fiets was, en zij niet. Het effect was verbluffend: we veroorzaakten files van vrolijke Amerikanen die claxonneerden en applaudisseerden. Alsof we reclame maakten voor het Cirque du Soleil, terwijl we iets doodnormaals Nederlands deden.

In een op de tentoonstelling vertoonde documentaire van een Amerikaanse zender wordt op dezelfde manier naar Nederland gekeken. Verbazing en bewondering, over kleuters die op minifietsen achter hun ouders karren. Gewoon, op straat, in het drukke verkeer! Verbazing over de fietsenstallingen in Nederland, over bakfietsen, over tandems, over twee of drie mensen op één fiets. In Nederland hebben ze aparte wegen voor fietsers, met eigen bewegwijzering en eigen stoplichten, uniek!

Nederland fietst biedt ook een prachtig overzicht van de ontwikkeling van de vélocipède in affiches en tekeningen. Met een jonge Jan Marijnissen bijvoorbeeld, zijn dochter voorop, symbool voor een SP die ‘eerlijk en actief’ is. Op een recenter affiche prijkt de kale kop van Marijnissen onder drie boevenpakken op een fiets: ‘Het wordt een Bende met Balkenende.’

De Nederlandse Hartstichting liet in de jaren zeventig zien dat fietsen hartstikke goed voor je rikketikketikketikketikketikketikketikketikk is. Talloos zijn de voorbeelden waar de commercie een boontje mee probeert te pikken van de wilerenner die de gladiolen opgehaald heeft. Joop Zoetemelk laat als kersverse 38-jarige wereldkampioen weten dat wie bij Kwantum Hallen koopt, zelf ook wint.

Bijna tachtig jaar eerder gebeurde dat ook al. Chris Kalkman werd in 1909 Nederlands kampioen, zo te zien op een zwart geval met dikke banden. Op een Belgica-fiets, zo laat de fabrikant trots weten: ‘Kampioen van Nederland op den weg over 100 kilometer, winnaar van den toer door Nederland over 800 kilometer. Hierdoor is bewezen dat de Belgica-rijwielen snel en sterk zijn, daar hij geen enkel defect had.’

Meer mooie reclameaffiches: je bent voortreffelijk uitgerust dankzij banden van Hevea, op tubes van Vredestein raak je in de wolken, die van Continental zijn de populairste ter wereld, en die van Bakker het beste.

In de jaren vijftig was Nederland nog netjes, gezien een campagne van Batavus. Geen fietsenfabrikant die het tegenwoordig in zijn hoofd zou halen om uit te pakken met: Een Fiets om te stelen!

Anno 2010 worden er volgens het CBS iets van 2000 fietsen per dag gestolen. Een schatting, want wie neemt tegenwoordig nog de moeite om een fiets als gestolen aan te geven? Bijna niemand, volgens de stomverbaasde Amerikaanse presentator in de documentaire over die gekke Hollandser en hun fietsen: ‘ Ze gaan niet eens naar de politie als hun fiets gestolen wordt, maar kopen op straat voor 25 dollar een nieuwe. Rare jongens, die Nederlanders.’

‘Nederland Fietst’. Schielandhuis, Korte Hoogstraat 31, Rotterdam. T/m 24 oktober.

Link: atlasvanstolk.nl

Affiches: goo.gl/vRMH

 Posted: July 09, 2010, 09:35 AM | Comments (0) |

July 07, 2010

Pauline Tangiora strijdt voor een vreedzame wereld

Het is een vriendelijke oude dame in de zonnige achtertuin van de familie De Weert in Terheijden. Zo scherp als een scheermes, een aanstekelijk gevoel voor humor, op blote voeten, een sierlijke rituele tatoeage op mond en kin. Pauline Tangiora is een Maori, die zich al meer dan veertig jaar inzet voor haar volk. Voor álle inheemse volkeren op deze aarde.

In Terheijden bezocht ze familie van haar inmiddels overleden ex-echtgenoot. Pauline was getrouwd met Paschagius Vermunt, roepnaam Sier. Een van de vele Hollandse jongens die eind jaren veertig in de politionele acties in Indonesië verzeild raakte.

De meesten gingen terug naar Nederland, sommigen bleven. Een aantal kon niet meer aarden in Nederland en ging terug naar Indonesië, of elders. Sier Vermunt uit Etten-Leur vertrok naar Nieuw-Zeeland en raakte daar verliefd op Pauline Tangiora. Ze trouwden in 1955, om tot begin jaren tachtig samen te blijven, en zeven kinderen op te voeden. Na de scheiding onderhielden ze warme contacten, ook met elkaars verre familieleden.

Pauline trouwde later stamhoofd John, die haar een achtste kind schonk. Op haar website staan haar publicaties en haar toespraken, en een indrukwekkende cv. Pauline Tangiora vecht voor alles wat in haar ogen goed is. Voor een duurzame wereld waar iedereen gelijk is. Waar net zoveel respect voor elkaar, als voor de wereld zelf is, een leven van duurzame relaties op een duurzame aarde.

Een Maori met een Schotse moeder, die van twee kanten krijgersbloed heeft meegekregen, maar die altijd op zoek is naar consensus. "Ik geloof heilig dat alle problemen in de hele wereld in overleg zijn op te lossen. Daar zal ik altijd naar blijven streven."

Vorige week was ze in Den Haag, waar Koningin Beatrix in het Vredespaleis de viering van het 10-jarig jubileum van het Earth Charter bijwoonde. Het Earth Charter is een verklaring met ethische principes voor een rechtvaardige, duurzame en vreedzame wereld. Een van de initiators: Pauline Tangiora.

Ze vervult bestuursfuncties in tientallen overlegorganen in Nieuw Zeeland en heeft lezingen gehouden op congressen over de hele wereld. Sinds 1988 is ze officieel vrederechter in een land dat zo ook zijn problemen heeft met een gewelddadig gedeelte van de jeugdige Maori's. Problemen die in haar visie vooral veroorzaakt worden door het loslaten of kwijtraken, van oude normen en waarden. "Jullie hebben in Nederland ook dezelfde problemen met jullie indigenous people (inheemse mensen, red.)," zegt ze. "Ook al zien jullie die zelf als immigranten. Die mensen wonen hier, dus die problemen moeten door iedereen samen opgelost worden."

Twee dingen zijn daarbij het belangrijkste: "Onderwijs en familie. Ik heb acht kinderen van mezelf, en zes stiefkinderen, en die hebben samen veel kleinkinderen en achterkleinkinderen."

Ze is de tel kwijt geraakt hoeveel meer anderen haar moeder of grootmoeder noemen. "Dat weet ik echt niet, maar ze geven me wel de kracht en inspiratie."

Met alle reizen naar verre landen blijft de opgewekte 'Justice of Peace', wat ze in hart en nieren is: een Maori. Trots op haar nieuwe paspoort, dat tweetalig is, al had de marechaussee op Schiphol er in eerste instantie de nodige moeite mee. "Het was de eerste keer dat dat meisje zo'n paspoort zag, en toen ze vroeg wat ik nou eigenlijk was zei ik natuurlijk Maori. Ze kon niet weten dat ik redelijk Nederlands versta. Ze keek heel vreemd toen ik in de lach schoot toen ze tegen haar collega ze dat een oud vrouwtje beweerde dat ze een Maori paspoort had."

Volgens Pauline Tangiora is de toekomst van Nieuw-Zeeland afhankelijk van de Maori. "Alle Nieuw-Zeelanders moeten begrijpen dat wat goed is voor de Maori, goed is voor hen. Wij begrijpen tenminste dat we geen eigenaars zijn van het land, de zee en de bergen. Maar dat we er alleen maar op leven en dat we er goed voor moeten zorgen. Voor ons en voor de generaties die na ons komen."

Website: Pauline Tangiora

Google: Pauline Tangiora

Wikipedia: Earth Charter

Website: Earth Charter in Action

Print version: (PDF, 4.2 mb)

 Posted: July 07, 2010, 10:38 AM | Comments (0) |

July 03, 2010

In de mijnen

Ongeloof in restaurant Frango Assado in Goiânia. Brazilië verliest. Foto Belgna Ribeiro Ramos

Geen idee wat die Brazilianen vandaag aan het doen zijn, maar veel zal er niet gelachen worden.

Meer medelijden heb ik met die arme Noord-Koreanen die nu in de kolenmijnen tewerkgesteld zijn. Als dat nieuws tenminste klopt, want de bron is niet de meest betrouwbare.

Het is de voormalige bondscoach Moon Ki-Nam, die in 2004 van Noord naar Zuid wist te ontkomen. Hij heeft een Zuid-Koreaans persbureau verteld dat de spelers, die met 0-7 van Portugal verloren, nu diep onder de grond steenkool los zitten te bikken.

Of het waar is?

De perschef van de Noord-Koreaanse voetbalbond heeft tijdens diezelfde wedstrijd tot het eind zitten twitteren dat zijn ploeg voor stond. Daarna schijnt hij spoorloos verdwenen te zijn.

Waar of niet waar?

Vele mythes worden door Noord over Zuid en vice versa gevoed. Die Zuid-Koreaanse duikboot die naar de kelder ging? Het feit op zich lijkt me redelijk vast te staan, maar de oorzaak?

Los van dat alles, lijkt het me wel wat om Franse, Engelse, Italiaanse en Braziliaanse voetbalmiljonairs een tijdje onder de grond te stoppen.

Een substantieel gedeelte van dat volkje kan wel wat bescheidenheid, onthouding, loutering en gedwongen duisternis gebruiken.

Eerlijk is eerlijk: de uitslag van gistermiddag had ik absoluut niet verwacht. Was mijn voorspelling bewaarheid, dan had hier twee zinnen eerder Nederlandse in plaats van Braziliaanse gestaan.

Dus tel ik mijn zegeningen en stort me in de waan van de dag. Op naar de kroeg. Nog minstens vier dagen feest. Hup Holland!

 Posted: July 03, 2010, 11:53 AM | Comments (0) |