January 22, 2012

Volgende stap: stoelen klaar

Volgende stap in het project wedergeboorte Dorus: de stoelen zijn klaar. Goede en snelle service van Remko van Klaassens Customs in Mierlo: vorige week vrijdag afgeleverd, vandaag klaar.

Het zijn lekker zittende stoelen die ik ooit voor 150 gulden bij sloper Van de Mosselaar in Dongen opgehaald heb. Ze kwamen dacht ik uit een Ford Sierra van de halverwege de jaren tachtig. De rode bekleding vloekte nogal bij het nieuwe blauw-zwarte kleurenschema van Dorus, dus maar in passend zwart laten bekleden.

In Doesburg gaat de komende week de versnellingsbak er uit om de tandwielen en er een langere na te lopen en er eventueel een langere 4e versnelling in te zetten: met maar 2000 toeren rustig cruisen op de snelweg.

Of dat nodig is: geen idee. Ik weet niet welke bak er bij de ombouw in 1984 in gezet is, die van de donor Kever of die van de donor voor de motor, een Type 3 1600. Ik weet alleen dat ie de keien uit de straat trok en bij volgas uit de teller liep, en die ging tot 140.

Dus misschien was die bak qua verhoudingen al optimaal, maar het kan na een kilometer of 400.000 geen kwaad om hem even open te maken om te kijken hoe het er van binnen uitziet.

Of misschien wel veel meer kilometers: die 400.000 heb ik er tussen 1986 en 2010 zelf mee gereden, maar de donors waren allebei van 1969. Geen idee wat het boeltje in de eerste 17 jaar gedraaid heeft.

Wordt - zoals altijd - vervolgd.

Posted by Leon at 09:04 PM

January 10, 2012

Foto's Kever Winter Festival Rosmalen

Foto's van zaterdag en zondag toegevoegd in het Album op Google +/Picasa. Ook zonder motor had Dorus het nodige bekijks. Nog meer afspraken gemaakt: niet alleen de voorruit vervangen maar er ook een voorruitrubber met chroom inzetten, omdat de zijruitjes dat ook hebben, loopt mooier door.

Foto's: Google/1Aldj

Vrijdag of zaterdag het originele achterruitje naar Doesburg brengen, de stoelen oppikken en die met de voorzet achterwand naar de stoffeerder in Mierlo brengen.

De stalen achterwand van de cabine zelf wordt tussen de horizontale profieltjes ook beplakt met dempingsmateriaal, voordat het multiplex voorzetwandje erin gezet wordt.

Dat moet ik vandaag nog even uit de garagebox halen, schoonmaken, schuren en een paar lagen primer erop voordat het met zwart skai bekleed wordt.

Meer schiet me nu niet te binnen maar dat komt vanzelf. Deadline staat nog steeds op eind april.

De Facebook Fanwagen was er ook, in volle glorie. Kek bussie!

Posted by Leon at 04:28 PM

December 31, 2011

De restauratie van Dorus ligt op schema

Klik op de slideshow voor de grote foto's

Donderdag naar Doesburg geweest, om Dorus met Jelle na te lopen. Is het geworden wat ik er vorig jaar van verwacht had? Nou en of! Die Tsjechen hebben perfect werk afgeleverd.

Zal wel weer even wennen zijn om er over een maand of drie de straat weer op gaat, als alles aan het wagentje nog steriel is. Tot de eerste kras rij je als op eieren, daarna ga je hem weer als een gewone auto rijden.

Paar hele kleine dingetjes; achterbumpertje een paar millimeter uit het lood, wordt gesteld. Een een van de bouten waarmee de koets op de vloer staat bleek bij het natrekken dol.

Een lullig foutje, als gevolg van miscommunicatie: de vloer van de laadbak is keurig vastgepopt op het frame. Dat was niet de bedoeling want zo kan de motor weliswaar van onder benaderd worden, maar dat is alleen maar handig als je een brug hebt.

Niet handig als je met panne komt te staan en bovendien kan de ontsteking en de carburatie zo nooit bijgesteld worden. Die vloer moet weer naar achteren kunnen schuiven, zoals het geval was. Komt goed, met zes helicoils op de plaats van de popnagels en daarin zes roestvrij stalen bouten.

Het 1600 blok ziet er weer als herboren uit. Koeltunnel en aanverwant plaatwerk is gestraald en zwart gepoedercoat. De verwarming heb ik laten vervallen, want Dorus is een zomerwagen. Bijkomende voordelen: geen gaten meer achterin de cabine die kunnen gaan lekken. Geen kachelpotten meer aan weerskanten van het blok. Was geen gezicht en scheelt een kilo of tien aan weerskanten.

Geen idee waarom we ooit de originele carburateur door een Stromberg uit een Volvo Amazone vervangen hebben. Waarschijnlijk omdat Gerrom dat een goed idee leek. Die twee lange inlaatspruitstukken zijn begin jaren negentig door hem in een middagje in elkaar gebakken en gebraden.

Ook geen idee wat voor luchtfilter we toen gepakt hebben. Ik weet wel dat het een jaap van een filter was, dus misschien wel van een vrachtwagen. Maakt ook niet uit, want genoeg plaats onder de bak, tussen het blok en de koets. Ieder filter wat je zou willen gebruiken kan ik daar kwijt, met een verloopstuk en een stuk slang.

Wat ik wel weet is dat het loodvrije blok altijd geweldig gelopen heeft op die Stromberg. Altijd en overal startknop aanraken en vroemmmm! Die Strombergs van Zenith hebben op zoveel verschillende auto's gezeten - Volvo, Mercedes, Landrover onder meer - dat ze nog overal verkrijgbaar zijn, net als de revisiesetjes met de pakkingen de asjes en het grote membraan. Zie ook Marktplaats, staan er altijd wel een paar op, al dan niet gereviseerd.

De versnellingsbak gaat er nog uit. Jelle laat hem nalopen en zet er een 'langere 4' in, met minder toeren lekker cruisen tussen de 100 en 120 km. De meter gaat tot 140 en met plankgas loopt-ie daaruit, maar dat doen we niet meer, want dan begon alles te stinken en te tikken als ie weer geparkeerd stond :-)

Over tikken gesproken: het resterende lijstje bevat alleen maar kleine dingen die opgeteld aardig aantikken.

Fusees, remmen helemaal nalopen, spiegels, matten, kabeltje zus, dingetje zo, de bedrading gedeeltelijk uitkleden en alleen het allernoodzakelijkste bedraden.

Dat rood van de stoelen vloekt nu verschrikkelijk, eens kijken wat we daar mee gaan doen. Eerste offerte voor leren bekleding is van de gekke, dus die mag dat in ieder geval niet doen.

Meer opties: tijdelijk zwarte hoezen eroverheen. Kosten bijna niks, de stoelen zitten lekker en zijn nog goed. Of eens even op de sloop kijken. De stoelen die er nu inzitten heb ik destijds voor 150 gulden bij Van de Mosselaar gekocht, kwamen uit een Ford Ghia. En eens even kijken op het Winterkeverfestijn in Rosmalen wat daar aan stoelen staat. Probleempje: ik moet mijn weekeinddienst zien te ruilen, anders kan ik daar niet heen.

Het onderstel in de Kever hebben we toen zo gemaakt dat er in principe iedere mogelijke stoel in te schroeven is, op een subframe met stalen profielen van 70 mm vierkant. Dezelfde of vergelijkbare zetels in zwart leer moeten ook voor een redelijk bedrag te vinden zijn.

De anti-dreunplaten op de bodem zullen ook wel flink wat effect hebben. Ik heb hem altijd met een kale bodem en een kaal dak gereden, dus het zal nou binnen wel wat beschaafder klinken, want het dak is nu ook netjes bekleed en geisoleerd. Bedacht me net dat de achterwand ook bekleed kan worden met anti dreunplaat. De houten met zwarte stof beklede achterwand die er voor komt staat in de schuur, maar is vies en beschadigd. Die mnoet ik nog natrekken op 10 mm meubelplaat, uitzagen en met zwart nappa met van die noppen erin bekleden.

Wie hem live wil zien: op naar Rosmalen op 7 en 8 januari. Gratis te bezichtigen bij de stand van Hot Rod.

Posted by Leon at 03:33 PM

December 23, 2011

Dorus is weer in het land

Mooi cadeautje van Santa Claus: Dorus is deze week terug gekomen uit Tsjechië. Gesloopt, uitgekleed, helemaal in onderdelen uit elkaar gehaald. Roest en rottigheid eruit gestraald, de hele koets kaal. Waar nodig gelast, alles vertind, geschuurd, geprimerd, geschuurd, geschuurd, geschuurd, en uiteindelijk gespoten in een klassiek jaren vijftig blauw in een klassieke 2K lak.

Het is de eerste keer in veertig jaar kloten met oude auto's dat ik verrast ben door de snelheid van het voortgangsproces. Toen Jelle van HotRod begin deze week liet weten dat het spuitwerk klaar en terug was dacht ik dat er een container met bodem, koets, spatborden, stoelen en ruiten gearriveerd was. Blijkt het blauwe boeltje al helemaal in elkaar te staan!

Klaar is het nog lang niet. Het blok hangt er nog niet in, al is dat ook met deze Kever binnen een half uurtje gepiept. Daarom heb ik me met het blok ook niet bezig gehouden. Het heeft niet veel gelopen de laatste tien jaar, ik schat na revisie destijds nog geen 10.000 km. De achterkant van het huis waar de ventilator van de koeling in draait doen we in het blauw van de koets, en het setje uitlaten zal hetzelfde worden als er altijd al op zat. Schoonmaakbeurt en reguliere beurt en dat blok doet weer wat een VW blok altijd doet: lopen.

Er moet eerst een keuze voor de versnellingsbak gemaakt worden, zal er waarschijnlijk een met langere verhoudingen worden. Verder moeten er nog wat knopen doorgehakt worden over voortrein, remmen, uitlaten, achterwand en stoelen. Maar de oorspronkelijke richtdatum- voorjaar 2012 - lijkt nu haalbaar.

Heb het geheel zelf nog niet gezien, geen tijd gehad en vandaag had Jelle geen tijd. Zal medio volgende week worden.

Posted by Leon at 02:26 PM

December 26, 2010

Blok klaar en opgehaald

Weer een stap verder met de grijze W180: donderdag 23 december het gereviseerde blok opgehaald bij Keizer. Nog nooit zo voorzichtig gereden op de snelweg, met 250 kilo gepolijst en geborsteld mechaniek midden op de aanhanger. Ruim twee uur gedaan over de 130 kilometer van Doetichem naar Riel, en maar in de spiegels kijken of het blok bleef staan en de spanbanden strak bleven.

Op de heenweg d.d. 9 september was ik aanmerkelijk minder voorzichtig; op een blok hout voor tegen de aanhanger gezet en hup, laat maar stuiteren. Op de terugweg niet; voorzichtig, alsof er een ton verse eieren achterop stond. Een paar vrachtwagenchauffeurs werden er flink chagrijning van, terwijl ik toch netjes een meter of vijftig achter een van hun collega's in het spoor bleef.

De voorwielen zitten weer onder de auto, inclusief de nieuwe remcylinders. Achter is het wachten nog op de achteras die bij Ganzeboom ligt. Ik vermoed dat ze moeite hebben om het grote centrale machet te vinden. Komt goed: in de vaste advertentie van het magazijn van de Mercedes Benz Club in de nieuwe Zilverster, die twee dagen geleden op mat viel, staan toevallig zes achterasmanchetten. Woensdagavond gauw twee ophalen, eentje reserve.

Wie iets met oude auto's doet weet dat de planning nooit gehaald wordt. Soms zit het mee, meestal zit het tegen. De enige meevallers tot nog toe: de revisie van de versnellingsbak en de cardan. De bak bleek bij ophalen bij Ganzeboom veel minder dan gebudgetteerd te kosten, net als de de cardanas. Het blok was een tegenvaller, qua tijd en qua prijs.

Al viel de kop mee; die zag er keurig uit. Het blok bleek in de lengte gescheurd te zijn, in de jaren dat de ZP in verschillende stallingen stond, in een strenge winter kapot gevroren. Kennelijk de koelvloeistof niet goed genoeg gecontroleerd. Toen Keizer een vervangend blok gevonden en besteld had arriveerde een slechts driemaal gelagerd blok, terwijl er een vijfmaal gelagerd nodig was. Dus weer op zoek naar een vijfmaal gelagerd 621 blok.

Goed, ruim drie maanden later is het klaar, met wat stelposten plus de prijs van het vervangende blok twintig procent meer dan begroot.

Hein kan weer verder; het blok kan erin gelepeld worden, de bak hangt erin, met nieuwe ophangrubbers en een nieuwe hardy-schijf tussen de bak en de cardan. De cardan is bij Rietveld in Oosterhout gedaan. Keurige klus, ziet er als nieuw uit, met nieuwe kruiskoppelingen, het geheel in elkaar in lijn uit gebalanceerd.

Wordt weer vervolgd . . .

Posted by Leon at 02:31 PM | Comments (0)

December 19, 2010

Oldtimers toch op nieuw kenteken

Autoliefhebbers die een oldtimer aan het restaureren zijn zonder over het complete oorspronkelijke kenteken te beschikken kunnen weer opgelucht ademhalen. De Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) heeft besloten om op bepaalde voorwaarden toch een nieuw kenteken af te geven

Daarmee is een maatregel die voor de nodige onrust in de oldtimer wereld zorgde, weer ingetrokken.

In augustus kondigde de RDW dat er binnen een maand een regeling in werking zou treden, waarbij het verplicht werd om een kentekenbewijs Deel I te overleggen bij de aanvraag van een Nederlands kenteken voor een voertuig, dat eerder in een andere EU lidstaat was geregistreerd.

Deze aanpassing was volgens de RDW nodig vanwege Europese richtlijnen en de Nederlandse wetgeving. Het besluit werd onmiddellijk aangevochten door de Federatie Historische Automobiel- en Motorfietsclubs (FEHAC).

Die vereniging wees RDW op de situatie in andere EU landen, waar de gewraakte maatregel anders wordt geïnterpreteerd. Deze landen hanteren veelal de voorwaarde, dat de identiteit van het voertuig vastgesteld moet kunnen worden aan de hand van het chassisnummer en andere voertuig gegevens.

Een en ander heeft ertoe geleid dat RDW en het Ministerie van Infrastructuur en Milieu een verzoek bij de Europese Commissie gaan indienen om een en ander aan te passen. In afwachting van besluitvorming van de Europese Commissie is het nu weer mogelijk maken om voertuigen zonder documenten als Deel I en II in te voeren en op een Nederlands kenteken te zetten.

Voorwaarde is wel dat kan worden voldaan aan de volgende eisen: positieve identiteitsonderzoek, positieve uitslag op onderzoek naar crimineel verleden van het voertuig en verklaring van geen bezwaar van het land waaruit de wagen oorspronkelijk afkomstig is.

De FEHAC heeft toegezegd daar aan mee te zullen werken aan de hand van de door de FEHAC afgegeven bouwjaarverklaringen.

Volgens woordvoerde Bart de Boer van de FEHAC betekende de maatregel immers een concrete aanslag op het behoud van het mobiele erfgoed, waarvoor de FEHAC zich al 35 jaar inzet.

"Van veel oldtimer voertuigen binnen de EU (inmiddels 27 landen) zijn in de loop der jaren de voertuigdocumenten verloren zijn gegaan. Vaak voertuigen die ooit buiten gebruik gesteld en vervolgens vergeten of weggezet zijn in afwachting van een grote restauratie.

Nadat de technische kant van de restauratie is voltooid en de voertuigen weer geschikt zijn voor deelname aan het verkeer, worden ze ter keuring aangeboden en na goedkeuring kan er opnieuw een kenteken worden afgegeven. Dat is voor de eigenaar een bekroning op zijn werk, vaak na een jarenlang proces."

Posted by Leon at 12:02 PM | Comments (0)

November 25, 2010

DAF Museum vol pientere pookjes

Ruim veertig trucks en meer dan vijftig historische personenwagentjes met het pientere pookje. Er staan militaire voertuigen, prototypes, rare voertuigen, blinkende brandweerwagens, zelfs twee motorfietsen voorzien van een variomatic plus pookje.

Fotoalbum: Google/mno8H

Dat alles in een pracht van een gebouw, dat een industrieel erfgoed op zich is. Welkom in het DAF museum aan de Tongelresestraat in Eindhoven.

Het museum is maar een kleintje, vergeleken met het nieuwe Louwman museum in Den Haag. Klein, maar fijn: alles in het door ruim honderd gepensioneerde DAF’ers en andere vrijwilligers gerunde museum is om door een ringetje te halen. Daarmee is de aanpak ook anders dan het museum van Evert Louwman waar bijna alle vierhonderd voertuigen in originele staat zijn.

De omvang van de collectie in Eindhoven mag dan wat bescheidener zijn, de collectie is compleet. Van de eerste tot en met de laatste personen-DAF die ooit in Eindhoven van de band gerold is. Van de 33 via de 44 en de 55 tot en met de race 555. Het miljoenste exemplaar staat er, oogverblindend, door Marthe Röling met een enorme strik getooid.

Vuilniswagens, vrachtwagens, brandweerwagens, een bierwagen, truck en opleggers in allerlei soorten en maten. Veel militaire voertuigen, want DAF was vanaf de jaren vijftig de hofleverancier van het Nederlandse leger. Dat was meegenomen, want dankzij de lucratieve overheidscontracten konden de productiefaciliteiten uitgebouwd worden, terwijl de vrachtwagens van dezelfde banden liepen. Alleen al tussen 1951 en 1956 ontving DAF voor bijna vierhonderd miljoen gulden aan orders voor de bouw en levering van verschillende typen trucks.

Vorige maand was DAF 75 jaar leverancier van de Nederlandse krijgsmacht. Vanaf 1935 werden er in Eindhoven meer dan 35.000 militaire voertuigen gebouwd, van vrachtwagens en trekkers tot aanhangwagens, pantser- en bergingsvoertuigen.

Een keur uit het militaire materieel staat in het museum naast een afdeling vol smetteloze vrachtwagenindustrie en differentieels, sommige opengewerkt om de werking te demonstreren.

Puristen in de industriële geschiedenis zullen hier hun wenkbrauwen optrekken. De meeste motoren en de differentieels zijn gestraald en daarna via poederlakken van een krasharde laag voorzien die zó glanzend is dat je zo’n motorblok met gemak als scheerspiegel kan gebruiken. Zó hebben ze de fabriek nooit verlaten, maar vooruit, het ziet er schitterend uit.

Een verdieping hoger, tussen de personenwagentjes en een paar prototypes en extremiteiten, staan een paar werkende voorbeelden van wat het Dafje wereldberoemd heeft gemaakt: de variomatic. Een eerbetoon aan de geniale broers Van Doorne, die erin slaagden om via het vacuüm van het inlaatspruitstuk en de centrifugaalkracht van een paar gewichten een traploze overbrenging te laten werken. Zó goed werkte het systeem, inclusief opvolgers, dat het na een paar geslaagde tests verboden werd in de Formule 1: te oneerlijk voor de concurrentie. Zet een chimpansee in een racewagen met een variomatic en hij laat alle coureurs slechts de vlammen uit zijn uitlaten zien.

Er staan computers waarmee kinderen interactief aan de gang kunnen, en her en der staan schermen waarop in sfeervolle zwart-wit beelden het productieproces van auto’s en motoren wordt gepresenteerd. Niet te missen: de tegen het hoofdgebouw aan leunende oude werkplaats, waar in 1928 alles begon, toen de ambitieuze smid Hub van Doorne met een startkapitaal van 10.000 gulden aan de slag ging. De kapitaalverstrekker was A. Huenges, directeur van stoombrouwerij De Valk, waar nu het museum in gevestigd is.

Het bakstenen gebouw dateert van 1884, gebouwd voor brouwer Antoon Coolen. Het ligt in Tongelre, een van de oudste gedeelten van het huidige Eindhoven. Het loont de moeite om er een rondje te lopen. Het gebouw ligt pal aan het uit 1847 daterende kanaal, naast een monumentale geklonken ijzeren brug. Ertegenover staat het enigszins vervallen kantoor van de in 1883 opgerichte sigarenkistjesfabriek Picus.

Vanuit de werkplaats, waar de tijd tachtig jaar stil gestaan lijkt te hebben, bouwden de gebroeders Van Doorne hun Machinefabriek en Reparatieinrichting uit. Na een jaar hadden ze al 32 man in dienst. In 1948 werd de eerste vrachtwagen gebouwd, en natuurlijk staat die in het museum, net als de eerste DAF 600 die tien jaar later de poort uitreed.

Overal in het museum zijn de cijfers te zien. Die eerste DAF 600 kostte 4192 gulden. Het motortje leverde 22 pk, een vermogen dat tegenwoordig door een beetje grasmaaier wordt opgehoest. Als die niet begrensd was zou hij misschien sneller de 100 bereiken dan de 33 seconden die het DAFje er volgens de brochure voor nodig had. Dat terwijl terwijl de officiële topsnelheid op dezelfde pagina als 90 kilometer per uur wordt vermeld. Van de 600 werden er 30.563 verkocht.

DAF zou tussen 1958 en 1974 ruim 850.000 personenwagens verkopen. DAF produceerde slechts 850.000 auto’s. Van het laatste type, de 340, zou Volvo er nog 1,7 miljoen verkopen nadat het de personenauto-tak van DAF in 1975 had overgenomen.

De vrachtwagendivisie bleef tot 1993 zelfstandig en nam in 1987 zelfs nog de vrachtwagendivisie van British Leyland over.

Maar in 1993 ging DAF failliet, waarna in afgeslankte vorm werd doorgestart als DAF Trucks N.V. In 1996 werd het bedrijf overgenomen door het Amerikaanse Paccar. De bestelwagendivisie is ook nog steeds gevestigd in Eindhoven, onder de naam LDV (Leyland-DAF Vehicles).

De naam DAF wordt door Paccar gekoesterd. Met reden: in 1998 (95 XF) en 2007 (XF 105) won een DAF de prestigieuze titel International Truck of the Year.

Veel ruimte is er niet meer in het museum aan de Tongelresestraat, maar zoals het er naar uitziet zullen er de komende jaren nog wat modellen aan de collectie toegevoegd kunnen worden.

Website DafMuseum.nl

Posted by Leon at 10:52 AM | Comments (0)

October 15, 2010

Frituur Zorro

Drie GMC kippers bij de aanleg van de A59 bij Made. Op de bumper van de linker zijn naam: ‘Stoffer en Blik".

Militaire mastodonten uit de Tweede Wereldoorlog, door Britten en Amerikanen naar Europa gevaren. Zware vrachtwagens, bulldozers, hijskranen, tankwagens, tanktransporteurs. Grommende kippers, slepers, trekkers en douwers. Gebouwd in de jaren veertig, de oorlog overleefd, werden ze ingezet bij de wederopbouw.

Fotoalbum

Boek bestellen: Website Frituur Zorro

BN DeStem in pdf (1.8 mb): Frituur Zorro

Omgebouwd tot takelwagen of kermiskar, of ingezet als de beul van de autosloper. Sommigen hielden het vol tot en met de jaren zeventig, roestige, vermoeide werkpaarden. Inmiddels zijn ze stuk voor stuk uit het straatbeeld verdwenen.

Dankzij twee grafisch ontwerpers die eind jaren zestig aan Sint Joost afstudeerden, zijn ze niet verloren gegaan. Theo Barten en Maarten Swarts raakten veertig jaar geleden verslaafd aan de toen nog rijdende oorlogsrelikwieën. In hun Lelijk Eendje maakten ze tientallen strooptochten, resluterend in duizenden foto's.

Door Brabant, door België, door Duitsland en Tsjechië. Wie aan het stuur zat keek altijd naar links, de zijstraten in, en de ander naar rechts. Om er een machtige De Soto, een Austin, een GMC, Ford, Chevrolet, een International of een Mack te scoren. Met een van hun drie 6x6 camera's: een Rolleicord, een Yasica D en een Mamiya.

Veertig jaar na dato besloten ze om 'iets te gaan doen' met de duizenden negatieven, allemaal netjes beschreven en gacatalogiseerd. Het resultaat is Frituur Zorro, een pracht van een boek. Een geschiedkundig document over het verdwenen wagenpark uit de Tweede Wereldoorlog.

Het begon allemaal met een tripje naar Antwerpen. Zoals zoveel jonge Bredanaars in die tijd deden: van Princenhage naar Effen, dwars door Rijsbergen en Zundert over de oude baan, paspoort laten zien aan de Zwaantjes in Wuustwezel, op naar Brasschaat.

'Bij Wuustwezel zagen we twee oude legertrucks', aldus Bosschenaar Barten in galerie Pennings in Eindhoven, waar tot en met 16 oktober 25 foto's uit het boek op groot formaat te bewonderen zijn. 'Dat sprak ons wel aan, en we maakte er een paar foto's van. Vervolgens zagen we overal waar we maar keken legertrucks. We waren toen al afgestudeerd op Sint Joost, en we woonden toen in Waalwijk. Van daaruit zijn we toen vanaf 1969 zowat ieder weekeinde in de Deux Chevaux op strooptocht gegaan naar België en Noord-Frankrijk.'

Een verslaving? Lachend: 'Jazeker, een virus. Ik krijg het nog steeds een beetje koud van de uitstraling van die trucks. Zo expressief, als je er tegenover staat is het soms net of ze je aanvallen.'

Frituur Zorro? Maarten Swarts: 'Dat is een 'Austin K2 bellenwagen', die we als frietkot ontdekten in Vilvoorde. Het was oorsponkelijk een brandweerwagen, met een handbediende bel bovenop de cabine. Na de oorlog door de gemeente ingezet als brandweerwagen, het wapen van Vilvoorde stond nog op de deuren. De laatste jaren van zijn bestaan was het een frietkot, door zijn eigenaar Zorro gedoopt.'

Babyboomers moeten zich de geluiden van die roestende legergroene monsters nog kunnen herinneren. Het was niet de motor die je hoorde, maar het oorverdovende gieren en knarsen van de tandwielen in de bak en het differentieel. De motoren waren een verhaal apart.

'Oorspronkelijk allemaal benzinemotoren,' aldus Barten, 'Amerikanen bouwden benzinemotoren altijd zo groot mogelijk, hoe meer cylinderinhoud hoe beter. Dat die dingen soms twee of drie (!) liter per kilometer verstookten maakte allemaal niets uit in een tijd dat een gallon een paar centen kostte.'

Dat veranderde rap in de jaren vijftig en zestig. De blokken werden vervangen door dikke diesels van Henschel, DAF of Mercedes, reden waarom er nogal wat wagens in staan met het logo van Henschel of een enorme Mercedes ster op de grille. Als een blinkend kunstgebit in de mond van een tandeloze bejaarde.

Ze deden vooral dienst bij de aanleg van de snelwegen in de jaren vijftig, zestig en zeventig. De ploeterden door de modder bij de bouw van de A16, de A58 en de A59. Zelf babyboomer herinner ik me de sleepdienst in Zevenbergschenhoek, die met zijn Amerikanen in actie kwam als het weer eens fout gegaan was op de A16, op een van de tientallen spoorwegovergangen in de Westhoek, of op de oude Moerdijkbrug. Ze staan zowaar in het boek.

Net als een paar tot kermiswagens gepimpte legertrucks op de kermis van Breda, en een Austin A6 met een Coles kraan die her en der dienst deed in Breda. Drie prachtige GMC's bij de aanleg van de A59 onder Made, 1969. Alleskunners, hetgeen moge blijken uit de titel die een van de chauffeurs in de volle breedte op de voorbumper geschilderd had: 'Veger en Blik'. Mosselaar in Dongen had er ook. Zo te zien liep hij in 1971 helemaal op zijn laatste benen, maar nog altijd goed genoeg om de wrakken te verslepen.

Rijden Maarten Swarts en Theo Barten zelf ook nog iets ouds? Barten niet, al is hij het merk Citroën door de jaren heen trouw gebleven. Hij verplaatst zich in de Berlingo van zijn vrouw, waar zijn racefiets in past. Illustreren en ontwerpen, waar hij nog steeds zijn brood mee verdient, doet hij ook allang niet meer met de hand, maar met PhotoShop op een Mac.

Swarts heeft wel een iets heel ouds en bijzonders: een originele Volkswagen Kübelwagen uit de Tweede Wereldoorlog. Met clubritten doet-ie neite meer mee. 'Moet je de hele dag in zo'n colonne rijden, met zo'n gezicht van kijk mij eens. Als er gepauzeerd wordt, dan gaan de motorkappen open. Staat er weer zo'n wijsneus naar een schroefje te wijzen om uit te leggen dat dat er niet thuishoort. Daar heb ik het helemaal mee gehad.'

Misschien toch maar ombouwen tot een frituurkar.

'Frituur Zorro' (ondertitel: 'Een tweede leven voor legertrucks').

Auteurs: Theo Barten en Maarten Swarts; 172 blz., te bestellen via internet, frituurzorro.nl , 35 euro.

Barten en Swarts staan dit weekeinde in Eindhoven op de DAF Museum Dagen, zie: www.dafmuseum.nl

Er komt nog een deel twee over Duitse, Italiaanse en Franse voertuigen. Frans Barten, broer van Theo, is een van de fotografen.

Posted by Leon at 09:39 AM | Comments (0)

October 02, 2010

Update van twee restauratie-projecten

Het blok van de W180

Update van twee restauratie projecten. Dorus staat bij HotRod in Doesburg, het blok van de grijze W180 ligt 20 kilometer verderop bij Keizer in Doetinchem. De versnellingsbak van de W180 wordt nog zeventig kilometer verder naar het noorden onderhanden genomen, bij Ganzeboom in Almelo.

De startmotor was ik vergeten mee te nemen naar Doetinchem, dus die is inmiddels gereviseerd bij Smolders in Tilburg. Ik heb hem eergisteren zelf glanzend zwart gemaakt met Hammerite. Snap nog steeds niet waarom dat spul binnen vier uur na de eerste laag nog een keer aangebracht mag worden, of anders pas na veertien dagen. Ik heb me daar nooit iets van aangetrokken en nooit gemerkt dat er daarom iets fout gaat.

Waarom allemaal zover weg? HotRod heeft Dorus 22 jaar geleden ook helemaal gedaan. Goed werk geleverd toen. Verder heb ik geen enkele ervaring met andere VW restaurateurs. Bovendien; op een restauratie die al met al bijna een jaar gaat duren maakt het niet uit als je een paar keer een paar honderd kilometer op en neer moet rijden.

Dorus op de brug bij HotRod in Doesburg

Heb inmiddels via onderdelenzoeker.nl voor 75 euro (inclusief verzendkosten) een achterklep van een Caddy pickup type-1 gescoord. De letters zijn eruit gesneden, en worden straks in de oorspronkelijke stalen achterklep vertind. Wat u op deze foto ziet is een polyster afdruk van een achterklep, op watervast multiplex, en aan de binnenkant aluminium tranenplaat.

De watervastheid van hout is meestal tijdelijk. Als je verschillende materialen (polyster, multiplex, aluminium) tot een geheel verwerkt, krijg je op termijn onvermijdelijk ergens problemen. Polyester bijvoorbeeld zet bij temperatuurstijging dertig procent meer uit dan staal, dus dat is nooit mooi op te vangen. Zoiets blijft een tijdje mooi, tot er ergens een druppel water tussen een kier terecht komt, en vanaf dat moment wordt het erger.

De offerte voor Dorus wordt in modules opgebouwd. Op die manier kan ik kiezen wat er wel en niet gaat gebeuren in Tsjechië, waar HotRod straalt en knipt, last en vertint, schuurt en spuit. Ze spuiten daar nog in 2K, hetgeen in Nederland tegenwoordig overigens ook weer mag voor oldtimers. Maar ja, intussen zijn vanwege de regelgeving alle 2K installaties in Nederland verdwenen en is het hier allemaal watergedragen.

Wat ik straks met het blok van Dorus ga doen weet ik nog niet. Dat is volgens mij helemaal goed, hooguit een kwestie van kleppen stellen, hier en daar wat vastdraaien en volgend jaar zomer misschien twee Webers erop. Het is een 1600, en met vol gas liep hij al uit de teller, dus boven de 140. Hard zat, met die pendelassen achter.

De koets zal hoe dan ook van het chassis af moeten voor het bodemherstel en de nieuwe warmtekanalen. De bak van de pick-up zal ook gestraald en gelast moeten worden. Goed nieuws: de vier spatborden zijn stuk voor stuk keihard, honderd procent. De achterspatborden heeft Frans destijds bij Garage Van Riel in Riel met de hand gemaakt (Transit bus dubbellucht spatborden twintig centimeter verbreed) en ze zijn nog steeds fantastisch. De naden vol vertind en dat blijft altijd goed.

Over Dorus later meer.

Het blok in onderdelen

De W180 zou over een paar weken weer moeten rijden. Vorige week langs geweest bij Keizer. Het blok ligt in honderden onderdelen uitgespreid over een pallet. Goed nieuws en slecht nieuws: de kop ziet er geweldig uit, volgens de heer Peters is-er waarschijnlijk al een keer een nieuwe kop op gezet. Het blok daarentegen blijkt onbruikbaar; een scheur over de lengte, achter de brandstofpomp. Waarschijnlijk vorstschade. Geen nood; er wordt een ander blok als basis gebruikt. Op de zijkant van mijn oude blok zit nog steeds een plaatje gepopnageld van Van Tilburg Bastianen: in 1972 al een keer gereviseerd. Dat moet er nog af gepeuterd worden, for old times sake.

De kop, klaar voor het vlakken en kotteren

De kenners zullen zijn na het zien van de foto's afvragen waar het in godsnaam om gaat. Niet schrikken: het is een OM621 200D uit een W110 van 1965. Ik weet ook wel dat het blok niet thuishoort in een W180 220S van 1955, maar het ligt er toch echt al een jaar of vijfentwintig in, en het blijft daar. Het blok bleek destijds keurig te passen op zowel het carter als de bak van de 220. Het enige wat er aan gebakken moest worden waren de versnellingsstangen en de cardanas die negen centimeter verlengd moesten worden. Net als een verlengstuk en een passende bocht in de uitlaat.

Ik heb het blok dagelijks gereden tussen 1978 en 1982. Eerst in de oorspronkelijke auto, een tabaksbruine W110 200D. Toen die slooprijp was hebben we het blok in mijn oude groene 280S W108 van 1969 gelepeld. Zelfde verhaal: schakelstangen en cardanas verlengen, uitlaat aanpassen, en rijden maar. Met dat blok in die vier jaar iets van 150.000 km gereden, waaronder mooie reizen naar Turkije, Griekenland, Spanje, Portugal en Italie. Altijd weer verbaasde pompbedienden die diesel in een 280S moesten gooien.

Intussen had ik in Hellevoetsluis de W180 zonder blok gekocht, voor 2500 gulden. De W108 liep in 82 op zijn laatste benen, de hele bodem begon weg te rotten. Blok eruit, en een jaar later in de W180. Blok bleek toch niet tof meer, er kwamen andere auto's, en Dorus arriveerde in 1986. De Kever PickUp was van 86 tot 2000 mijn enige auto. In die jaren zal ik er - met twee verschillende blokken - tegen de 500.000 kilometer mee gereden hebben. Die eerste restauratie heeft zich daarmee aardig terug verdiend, want nogal wat declarabele kilometers. Wimbledon, Roland Garros, de ATP finale in Stuttgart, Davis Cup in Munchen, Veendam-NAC, Groningen-NAC; Dorus is er geweest.

Intussen was de W180 nog steeds kei- en keihard. Dat zal-ie voorlopig ook blijven, want ik heb hem eind jaren tachtig met de hand van onderen helemaal in twee lagen rode menie gezet, gevolgd door twee lagen zwarte Hammerite. Verder heb ik toen alle kogels, fusees en spoorstangen vervangen. Dagen en dagenlang met de hand een stuk schuurband om de nieuwe bronzen bussen staan halen, tot ze zonder geweld met zachte drang in de ophanging geperst konden worden. De remtrommels geschuurd, nieuwe remcylinders, nieuwe remleidingen.

Toen ik in 1995 uiteindelijk bij de RDW kwam voor de keuring kwam zei de keurmeester na afloop: 'meestal is het andersom'. Huh? Ja, meestal komen ze met dit soort auto's en die zien er dan mooi en glanzend uit, maar als we eraan gaan trekken dan blijkt er van alles mis te zijn. Deze auto ziet er niet zo mooi uit, maar aan de onderkant is werkelijk alles perfect. De techniek is honderd procent. Gefeliciteerd.'

De aandrijftrein - blok en motor - niet dus. Komt nu goed. Over een week of twee is het blok klaar, de planning van de bak eind volgende week.

Waarom Keizer en Ganzeboom? Keizer is de expert als het om historische Mercedessen gaat. Doet heel veel voor de Mercedes Benz Veteranen Club en ik heb er nog nooit iets negatiefs over gehoord. Als je er voor de eerste keer uit de auto stapt zie je al dat het zo'n bedrijf is waar alles aan klopt: smetteloos. En ook nog een hele prettige ontvangst.

Waarom Ganzeboom? Omdat Keizer 'Ganzeboom' zei, toen ik vroeg waar ik met de bak heen moest: 'nooit een probleem mee gehad. Altijd goed.' Daar dezelfde ervaring: smetteloos bedrijf, op een prettige manier te woord gestaan. Komt wel goed met dat blok en die bak.

Volgende week breng ik de cardanas naar Rietveld in Oosterhout om hem te laten balanceren. In '95 hebben we dat gedaan met twee slangklemmen. Auto op de brug, achterwielen los, en draaien maar. Net zo lang starten en remmen en die twee slangklemmen ten opzichte van elkaar verdraaien en vastzetten tot de boel trillingvrij was. Het enige risico wat je loopt is dat er ooit een steen tegenaan springt en je dan ineens een trillend stuur in handen hebt. Ook dat komt goed.

Over onbalans gesproken: de zes bouten in de hardyschijf tussen de bak en de cardan bleken van verschillende maten te zijn. Foutje van 1995. Die bouten zijn veel zwaarder dan die in de slangklemmen, maar toch was de onbalans weg. Al die geïmproviseerde contragewichten moeten derhalve toevallig netjes verdeeld geweest zijn.

Op naar de schuur: tweede laag Hammerite op de startmotor.

De startmotor van de W180, na de eerste laag Hammerite

Oh, ja, er gaat ook nog iets gebeuren met de daily driver, de groene W124 300D automaat. Daar komt volgende week een zwart leren interieur in. Het groene textiel heb ik nooit mooi gevonden, en de bestuurdersstoel is doorgezakt en versleten. Mag ook wel na 430.000 kilometer :-)

Posted by Leon at 01:35 PM | Comments (0)

September 25, 2010

An automotive eschatology

Mooie special in de nieuwe Wired, over de Apocalyps: Aspects of Doomsday that we cover this month.

De vraag wordt gesteld welke survival kits je meeneemt als de Vier Rijders de wereld als een puinhoop achtergelaten hebben. Welke klassieke Zombies de meeste kans maken na Doomsday. Welke spelletjes, welke films, welk voedsel, hoe bouw je een safe-house?

Welke voertuigen? Vier stuks komen in aanmerking:

Schip: een USS Freedom LSC-1.

Solar Car: een Tokai Challenger.

Motorfiets: een Suzuki DR650

Auto: Mercedes Benz W124 300D.

A Benz might seem a tad bourgeois, but the 300D, with its bulletproof engine, is an exercise in automotive eschatology. Find an abandoned McDonald’s, pour the fryolater oil through a few layers of coffee filters, and fill ‘er up. After a long day of chasing giant flying stone heads across a frozen wasteland, you’ll really appreciate the heated leather seats.

Ha! Heb ik het niet gezegd? Best car ever build!

;-)

Posted by Leon at 12:52 PM | Comments (0)

September 10, 2010

Ophef over kentekens oldtimers

Wie deze oldtimer wil importeren en restaureren doet er goed aan eerst het originele kentekenbewijs deel 1 te achterhalen.

Het zijn onzekere tijden voor sommige liefhebbers van oude auto's. Zijn ze na jaren restaureren bijna klaar om via de keuring een kenteken aan te vragen, blijkt dat niet mogelijk meer te zijn. Althans, niet volgens een recent besluit van de Rijksdienst voor het Wegverkeer (RDW) dat drie weken geleden pardoes werd gepubliceerd.

Daarin staat dat sinds 16 augustus jongstleden het oorspronkelijke kentekenbewijs deel 1 overlegd zou moeten worden bij de aanvraag voor een Nederlands kenteken. Of het nou om een Rolls Royce gaat die na dertig jaar via een boerenschuur en een veiling bij een restaurateur terecht gekomen is, een luchtgekoelde Tsjechische Tatra of een veertig jaar oude Citroën DS.

Tot vorige maand was er bij ontbreken van deel 1 en/of deel 2 van de oorspronkelijke paperassen nog een mouw aan te passen, maar die coulance verdwijnt. Althans, volgens dat besluit van de RDW, maar de vraag is of de soep net zo heet wordt gegeten als ze wordt opgediend.

Importeurs, restaurateurs en liefhebbers staan op hun achterste benen, Ze worden gesteund door de in 1976 opgerichte Federatie van Historische Automobiel- en Motorfietsclubs (FEHAC). Volgens de Rijksdienst is het besluit niet tot stand gekomen vanwege bezuinigingsmaatregelen maar op de juridische conclusie dat coulanceregelingen niet meer mogelijk zouden zijn. De juristen van de FEHAC betwijfelen dat en gaan zelf op zoek naar mogelijke openingen in de huidige wetgeving.

Volgens de federatie van de klassiekers zou er op dit moment op Europees niveau aan een regeling worden gewerkt voor situaties zonder documenten. Intussen heeft de RDW begrip getoond en beloofd oplossingen te onderzoeken.

"Dit besluit is een concrete aanslag op het behoud van het mobiele erfgoed", zegt een woordvoerder van de FEHAC. "De RDW weet ook wel dat van veel oldtimers in de loop der jaren de documenten verloren zijn gegaan. Het gaat daarbij om auto's die ooit buiten gebruik gesteld zijn en vervolgens 'vergeten' of weggezet zijn in afwachting van een grote restauratie. Als die technisch voltooid was, werden ze ter keuring aangeboden en na goedkeuring kon een nieuw kenteken worden afgegeven."

Voor de goede orde: wie een auto van enkele decennia oud in een schuur had staan, hoeft zich geen zorgen te maken als hij de papieren heeft bewaard. Die hoeft te zijner tijd slechts de schorsing van zijn klassieker ongedaan te maken op de website van de RDW. En een APK-keuring aan te vragen. Die is trouwens weer niet nodig als de wagen in kwestie ouder is dan vijftig jaar.

Mocht het nieuwe besluit naar de letter van de wet worden uitgevoerd, dan kan dat schrijnende toestanden opleveren. Bijvoorbeeld voor de eigenaar van die Rolls, die Tatra of die Citroën die al twintig jaar tijd en geld in zijn hobby geïnvesteerd heeft.

Die te goeder trouw tot drie weken geleden niet beter wist dat hij volgend voorjaar op een nieuw kenteken zou kunnen gaan toeren.

"Een klap in het gezicht van die mensen", zegt de FEHAC. "In het beste geval kunnen zij het voertuig nog voor verkoop naar het buitenland aanbieden."

Posted by Leon at 09:21 AM | Comments (0)

August 23, 2010

Zelf auto importeren een fluitje van een cent

Het is een van de zegeningen van de Europese eenwording en regelgeving: een auto zelf importeren is een stuk simpeler geworden. Wie een gebruikte Opel, Audi, Mercedes of BMW koopt in Duitsland kan dat tegenwoordig binnen een dag geregeld hebben. De export van tweedehandsen heeft er ook baat bij.

Steeds meer particulieren blijken er dankbaar gebruik van te maken. Ze doen het zelf, maar er is ook een groeiende aantal bedrijven dat, al dan niet voor een vaste vergoeding, de import en het papierwerk regelt.

De import van gebruikte personenwagens is daardoor sterk gestegen. Het is een trend die vanaf 20026 is ingezet. Werden er in 2005 nog iets minder dan 44.000 gebruikte auto's ingevoerd, in 2007 steeg dat aantal naar ruim 74.000. "Dat was een gevolg van het gegeven dat vanaf 2006 bij export van een gebruikte auto de BTW terug gevorderd kon worden", aldus Paul de Waal van de BOVAG.

"Daardoor steeg niet alleen de export sterk, maar ook de import omdat daar ruimte vrij kwam door de tweedehands die naar het buitenland verdwenen. Er worden nu veel meer leaseauto's geëxporteerd, en aangezien die contracten meestal over vier jaar lopen zie je daar nu een sterke stijging."

Verder is er volgens de BOVAG aan de regels van import en export niet zo veel veranderd. Wel aan de afhandeling. "De Rijksdienst voor het Wegverkeer den de Belastingdienst werden verplicht om een aantal dingen gemakkelijker te maken. De afhandeling verloopt nu veel soepeler en sneller," aldus De Waal, "ook al omdat een gedeelte van het papierwerk verschoven is van de RDW naar de belastingdienst."

Werden er in het eerste kwartaal van 2009 nog 16.094 auto's geïmporteerd, het eerste kwartaal van dit jaar waren er dat al 22.875. De stijging zette zich door in het tweede kwartaal: 27.377 auto's tegenover 19.548 in het tweede kwartaal van 2009.

De stijging wordt niet louter veroorzaakt door particulieren die zelf een auto op gaan halen en afhandelen. Ook door leden van de BOVAG, die in het buitenland aanhangers of vrachtwagens vol laden met gebruikte auto's en ze thuis in de showroom zetten, op een nieuw Nederlands kenteken.

"De activiteiten lopen dwars door alle geledingen van onze leden heen", aldus De Waal, "van eenmansbedrijven tot met merkdealers. Maar er zijn er ook die er niets van moeten hebben." Niet verwonderlijk: in de grensstreken, waar het buitenland wat dichterbij is, is er meer activiteit.

Als de papieren kloppen is het tegenwoordig een kwestie van een halve dag opnemen, als je eenmaal een auto gekocht hebt. Vroeger moest er maanden vantevoren een afspraak gemaakt worden voor de strenge keuring van de RDW. Tegenwoordig loop je tussen acht en twaalf een keuringsstation binnen. Je trekt een bonnetje uit de automaat en sluit je aan in de snel slinkende rij wachtenden.

De papierwinkel is vereenvoudigd en bij ieder RDW station is nu een douanekantoor waar direct de fiscale afhandeling geregeld kan worden. Als de BVB voldaan is u heeft de benodigde papieren kunt u een kenteken ophalen en bij uw eigen garage de APK laten doen. Op de website van de RDW staat een stappenplan met dingen die gebeuren moeten.

Adders onder het gras?

"Het is niet voor iedereen weggelegd", zegt De Waal, "want niet iedereen durft zelf een gebruikte auto te kopen. Het grootste probleem is natuurlijk je garantie. Je kan niet hier naar een dealer als er iets is, je zal dan terug moeten naar de verkoper in het buitenland. Sinds we in Nederland de Nationala Auto Pas hebben wordt er met jonge auto's nauwelijks nog gerommeld met kilometerstanden.

In Duitsland hebben ze zoiets nog niet, dus kan kan je te maken krijgen met gekke kilometersprongen in de historie vand e wagen. Je hebt geen garantie dat de kikometerstand klopt. Het kan een lucratieve bezigheid zijn. Maar je zal vantevoren alle risico's en kansen af moeten wegen, een rekensom maoeten maken. Want klagen achteraf zal altijd moeilijker zijn dan met een in Nederland gekochte auto."

Posted by Leon at 12:14 PM | Comments (0)

August 02, 2010

Wat is er mooier: de auto's of het gebouw?

De vraag is wat het mooiste is: het museum of wat er in staat? Het nieuwe Louwman Museum wordt door iedereen de hemel ingeprezen. Door architectuur-liefhebbers én door autogekken. Een uniek gebouw van rode baksteen, gedekt in grijze leisteen. Fans van de wereldberoemde architect Michael Graves staan bij de ingang in de grote hal hun nek te verrekken, het indrukwekkende plafond bewonderend. Zij die voor de auto's komen wurmen zich erlangs, op weg naar bij de overweldigende collectie.

Link: Photo Gallery op Me.Com

PDF: Linkerpagina (1.9 mb)
PDF: Rechterpagina (1.9 mb)

Het Guggenheim van de internationale automobielmusea wordt het nu al genoemd, nog geen twee weken na de opening. De collectie: 230 indrukwekkende voertuigen, en een collectie automobile kunst in duizenden parafernalia, schilderijen, sculpturen en affiches. Uitgestald over 10.000 vierkante meter expositieruimte in een uniek gebouw. Het park eromheen, vroeger het historische landgoed Reigersbergen op de grens van Den Haag en Wassenaar, is ontworpen door landschapsarchitect Lodewijk Baljon.

Veertien dagen geleden werd het museum geopend door Koningin Beatrix. Die te voet of de fiets had kunnen komen: zij is de buurvrouw. Overigens een van de buren die zich de afgelopen jaren niet gemengd heeft in de bezwaarprocedures die andere buren wel tevergeefs aangespand hebben. Majesteit werd opgehaald met de AA-49, een Minerva uit 1925, ooit aangeschaft door Prins Hendrik. In het museum moet ze nog enkele 'oude bekende' tegen gekomen zijn, auto's van staatslieden waarin zij als kind of als staatshoof ongetwijfeld een keertje rondgereden is. Zoals de groene Ferrari 500 Superfast Speziale van wijlen haar vader Prins Bernhard. Er zijn er maar 37 van gebouwd, deze door zijn goede vriend Enzo Ferrari op maat afgeleverd, met een chique bisquitlederen interieur.

Restaureren of zo laten? Soms is een klassieker zo slecht dat-ie wel gerestaureerd moet worden, soms hoeft een ontdekking alleen maar gepoetst een aangeslingerd te worden. In het Louwman Museum staan enkele historische automobielen, die na een langdurige restauratie in nieuwstaat verkeren. Het fascinerende van de collectie is echter dat het overgrote deel van de zeldzame voeruigen oorspronkelijk, ongerestaureerd is.

Zoals de op één na oudste auto ter wereld, De Dion Bouton & Trépardoux uit 1887, mét krassen en gebruikssporen uit de negentiende eeuw. De oudste auto ter wereld staat er ook, maar dat is de enige kopie in het museum. Een tot op de millimeter nagebouwde Benz Patent Motor Car, die in 1886 het licht zag.

Trek voor voor een wandeling over de drie verdiepingen minstens een halve dag uit. Langs majestueuze luxe automobielen uit de jaren twintig en dertig de eerste pogingen tot betaalbare gezinsauto's. Zie de de verschillen tussen de Amerikaanse, Japanse en tientallen verschillende Europese autoculturen.

Er zijn bubble cars, steam cars, elektrische auto's en historische racers van onder meer legende Tazio Nuvolari. De excentrieke Swan Car uit 1910, een hybride Woods uit 1917, de Jaguar D-type waarin Flockhart en Bueb in 1957 Le Mans wonnen. De originele Aston Martin DB5 van James Bond, met mitrailleurs, uitschuifbare messen, rookgenerator, kraaienpotenstrooier, radar en schietstoel.

Fascinerende auto's met een uniek verhaal. Zoals de Brooke Swan Car en de Butcher Car. De carosserie van de Swan Car is als een zwaan die door het water glijdt. In 1910 gebouwd in opdracht van een excentrieke Brit, Scotty Matthewson. Die wilde er de Britse elite in Calcutta mee shockeren, en dat lukte wonderwel. Tijdens zijn eerste rit veroorzaakte zoveel auto paniek en chaos, dat de politie ingeep. De Swan Car werd verkocht aan de maharadja van Nabha, om zeventig jaar lang in de vergetelheid te verdwijnen. In 1991 kocht Evert Louwman, met zijn museum toen nog in Raamsdonskveer gevestigd, het door de ratten aangevreten wrak. De restauratie betaalde zich twee jaar later terug toen de auto het prestigieuze concours d’élégance op Pebble Beach in Californië won.

De Butcher Car is de Mercedes 500K Special Roadster van 1936, die dertig jaar lang opgeslagen stond in een schuur achter een Britse slagerij. Eenmaal ontdekt werd hij op een veiling verkocht aan een Zweedse verzamelaar, die de wagen in Duitsland liet restaureren. Het is een wagen die nu op een veiling enkele miljoenen Euros op zou brengen.

Het Nederlands mobiele erfgoed is ook goed vertegenwoordigd. Met de grootste collectie Spykers wereldwijd, de laatst overgebleven Eysink uit Amersfoort en een protype van de alleerste DAF 600 uit 1957, ongerestaureerd, rijdend. Daarnaast omvat de collectie ook andere auto's met een Nederlandse historie, zoals de oranje race-Porsche van jonkheer Carel Godin de Beaufort. In eenzelfde oranje 718 kwam hij in 1964 op de Nürburgring om het leven, dertig jaar oud.

In Den Haag is het Louwman Museum terug op historische grond. Piet Louwman, de vader van de huidige eigenaar Evert, kocht in 1934 zijn eerste museumstuk. Het was een Dodge uit 1914, steeds prominente aanwezig in de huidige collectie heeft. In 1969 opende het museum in Leidschendam onder de naam Nationaal Automobiel Museum, maar verhuisde in 1981 naar Raamsdonksveer. Evert Louwman koos weer voor Den Haag vanwege de representatieve omgeving, omdat die volgens hem recht doet aan zijn unieke en collectie.

Dat doet de catalogus ook; een boekwerk om door een ringetje te halen. Net zoals het gebouw, net zoals de inhoud.

Posted by Leon at 01:36 PM | Comments (0)

July 10, 2010

BizzBuzinezz stapt uit de Mercedes business

BizzBuzinezz, importeur, exporteur en restaurateur van klassieke Mercedessen, stopt er na drie jaar mee. Met pijn in het hart: Nico van Oorschot en zijn partner Anetta Bratschi kunnen de wagens van de kwaliteit die ze willen leveren, niet meer vinden.

"We hebben er wel een tijdje over zitten piekeren", aldus Van Oorschot en Bratschi in de showroom op de hoek van de Bredaseweg en de N285 in Terheijden. "Maar we willen geen consessies doen aan de kwaliteit. Wat we zoeken is steeds moeilijker te vinden, en dan is het over en uit."

In de al wat legere showroom pronken nog enkele blinkende voorbeelden van wat hij bedoelt. Prachtige Pagodes uit de jaren zestig, de dikke directeur W140 van eind jaren tachtig, schitterende cabriolets, coupés van verschillende baureihen. Ze zijn te koop of verkocht, alles gaat weg. Behalve het klapstuk van de verzameling, een zilvergrijze W198, de net zo zeldzame als peperdure 300 SL met vleugeldeuren, bouwjaar 1955. "De Gullwing doe ik nooit weg", aldus Van Oorschot, "voordat ik daarover platgebeld word."

Van de vleugeldeur zijn er in Nederland nooit meer dan enkele tientallen op kenteken gezet. Zou Van Oorschot hem veilen, dan zou hij ongetwijfeld meer dan 500.000 euro opbrengen. Ook al gezien het het gegegeven dat de complete geschiedenis van de auto in kwestie bekend is. Vanaf zijn eerste eigenaar, een arts in Algiers, via twee Amerikanen in San Francisco en Sacramento, en iemand in Oost-Brabant, tot en met de door Van Oorschot verrichte restauratie. "Wil je zoiets goed reviseren", aldus Nico van Oorschot, wijzend op een andere 300 SL, een witte cabrio, "dan ben je al gauw een ton aan de restauratie kwijt. Alleen al de revisie van de versnellingsbak en de aandrijftrein kost al iets van 15.000 euro."

Alleen restaurateur wilde hij niet worden. "Leuk om er af en toe een auto bij te doen, maar niet om alleen dat te doen." Van Oorschot heeft een groothandel in een jeansmerk.

"Het was dus niet mijn voornaamste bron van inkomsten, maar een uit de hand gelopen hobby. Om die kostendekkend te houden, moet je er wel veel tijd in stoppen. Het meeste plezier en de handel zat in het zoeken en vinden van perfecte auto's tot en met de jaren tachtig, met altijd minder dan 100.000 kilometer op de teller. Intussen ben je toch bezig met een serieus bedrijf. Er zijn tijden geweest dat er voor drie miljoen euro op voorraad stond."

De meeste auto's kwamen uit Zwitserland en Duitsland. "Daar hadden we een mooi netwerk opgebouwd van mensen die ons tipten. Maar helaas, dat segment begon langzaam op te drogen."

Mercedes staat toch bekend als een autofabrikant die met vrijwel ieder nieuwe model een toekomstige klassieker in de markt zet? Waarom legt u zich niet toe op latere modellen? "Daar zit te veel elektronica in, mijn hart ligt bij alle modellen tot begin jaren tachtig."

Dan maar bruiloften rijden met de Gullwing?

Lachend: "Nee hoor, daar beginnen we niet aan. Bovendien is het een spartaanse auto om in te rijden, je hebt er je handen en voeten vol aan om hem op de weg te houden."

Het gebouw in Terheijden, waar eerder Rasenberg en Hommel in gevestigd waren, houdt hij aan voor opslag van zijn kledingmerk. Op een aantal van de wagens prijkt al een bordje 'verkocht'.

Niet op de zilvergrijze Gullwing. Daarop staat wel een verzoek: om hem niet aan te raken...

Website: www.bizzbuzinezz.nl

Meer foto's: Goo.gl/YKNd

Posted by Leon at 11:18 AM | Comments (0)

June 28, 2010

Twaalf jaar werk in een half uur afgebrand

link: Fotoalbum

Twaalf jaar werk in een half uur verbrand, waarschijnlijk dankzij een pyromaan. Zaterdagmorgen om half vijf ging de enorme Peterbilt show truck van Peter Verheijen aan de Lage kant in Breda in vlammen op. Politie en brandweer onderzoeken of er sprake is van brandstichting, maar daar is volgens de eigenaar geen enkele twijfel over.

De eens zo trotse en immer oogverblindend blinkende Peterbilt staat er onthoofd bij, stinkend naar brand en diesel. Alsof hij door de Taliban aangevallen is, net of een raket het dak eraf geblazen heeft. Het asfalt eronder is gesmolten.

Verheijen wijst het gaatje aan dat er onder in de rechterbrandstoftank met een priem ingeslagen is. De trailer achter de truck, ingericht als camper, bleef gespaard. Maar aan de achterkant ligt een plas benzine onder het reservewiel. De truck en de twee erop gemonteerde Rolls Royce straaljager motoren draaien op diesel en petroleum, en niet op benzine. Er was geen druppel benzine aan boord.

"Ik hoop dat ik nooit achter de identiteit van de brandstichter kom", aldus de 52-jarige Verheijen, die in heel Europa bekendheid geniet als "De Indiaan uit Nederland. "Want dan ik niet voor de gevolgen in. Dan maar tien jaar zitten en tbs. Waarom doet iemand ons zoiets aan?"

Samen met zijn Coby verzorgde Verheijen in binnen- en buitenland optredens op shows, waarbij de vlammen uit uitlaatpijp komen. Hoogtepunt is het ontsteken van de naverbranders van de twee Rolls Royces, gepaard gaande met meterslange steekvlammen een oorverdovend kabaal.

Peter Verheijen kocht de truck twaalf jaar geleden voor tweeduizend gulden. Het was een 'logger', die in de Canadese bossen drie opleggers volgeladen met bomen naar de zagerij sleepte. Hij besteedde meer dan acht jaar aan het opknappen en uitbreiden van de truck. Zes jaar geleden kwam er een oplegger achter, die als camper werd ingericht.

Opvallendste detail waren de twee straalmotoren achter op de trekker. Rolls Royces, afkomstig uit een McDonnell Phantom die er in de jaren zestig en zeventig de geluidsbarriere mee doorbrak.

Peter en Coby gingen met de truck evenementen in heel Europa af. “Truckshows, autoshows, motorshows, vliegshows. We zijn ermee tot in Oostenrijk, Zweden, Duitsland, Tsjechië en Rusland geweest".

Vrijdagavond kwamen ze terug van een evenement in Oost-Brabant. "Heb ik hem aan de Claudius Prinsenlaan nog even afgetankt, want vanmorgen om half acht zouden we vertrekken naar Landgraaf. Voor niks zouden we daar een enorm evenement openen, want het was voor een liefdadig doel. Volgende week moet ik op een bruiloft in Maastricht zijn. Maanden geleden conctractueel vast gelegd." Met een hulpeloos weggooigebaar: "Hoe moet ik dat nu oplossen?"

De combinatie is buiten de wettelijk verplichte WA niet verzekerd: "Dat was niet te betalen. Toen ik eraan begon, werd hij al op 150.000 gulden geschat. Ik weet zelf niets wat het nu allemaal waard zou moeten zijn, maar er zit misschien wel een paar Euroton in."

Verheijen en zijn vrouw werden in de vroege ochtend gewekt door een van de studentes die in de flats aan de Lage Kant gehuisvest zijn. De brandweer bluste de boel voordat het vuur de oplegger bereikte, maar de truck was vernield.

Zaterdagmddag was hij met enkele vriende puin aan het ruimen. Uit Nunspeet kwam de specialist die de straalmotoren in onderhoud had. Ook de man waar hij de Peterbilt twaalf jaar geleden van kocht, kwam vanuit het verre noorden naar Breda.

Verheijen werd zaterdagmorgen gebeld door ondernemer Jack Jansen. Diens bedrijf, hemelsbreed een kilometer van De Lage Kant verwijderd, werd vorige week donderdag getroffen door brand.

Ook daar is volgens de gedupeerden, Jansen en zijn zoons, zonder enige twijfel sprake van brandstichting. Aan de Urkstraat gingen een dieplader van 22 meter, een truck, een loods en een zelf van plaatstaal gebouwde locomotief verloren. De oldtimer truck van Jansen, een Mack, werd op het nippertje gered.

"Ons wereldje van de oude trucks is een klein wereldje", aldus Coby, de zoveelste sigaret in de mond, tranen in haar ogen, "dat kent elkaar allemaal, dat leeft nu allemaal mee. Dat uitgerekend Peter dit moet overkomen. Niemand zo secuur als hij. Altijd alles controleren, dag en nacht, voor de start, tijdens het rijden, na het stopzetten. Een en al veiligheid. En dan komt er iemand aanfietsen met een jerrycan en een doosje lucifers, en dan hou je dit over. Waarom, waarom?"

Posted by Leon at 09:05 AM | Comments (0)

June 17, 2010

Dorus op herhaling

Dorus gaat op herhaling: tweeëntwintig jaar na dato heb ik mijn VW Ute vanmorgen weer naar Hot Rod in Doesburg gebracht waar hij in 1988 (toen 19 jaar oud :-) voor de tweede keer gerestaureerd is. Eerst maar eens inschatting van het werk, gevolgd door een offerte en dan een paar knopen doorhakken. Het wordt hoe dan ook weer een 'major overhaul', dus ik gok maar op voorjaar 2011.

Foto's twee restauraties

Die restauratie van 88 is de moeite waard geweest. Al met al is er toen 14.000 gulden in gaan zitten, waarna ik er tot 99, toen we een jaar op sabattical gingen, tegen de 400.000 kilometer mee gereden heb.
Sinds 2000 rij ik er alleen in de zomer mee, zodat er nog geen tweeduizend kilometer per jaar bijkomt. Maar roest heeft wel hard toegeslagen de laatste tien jaar, vandaar. Wordt vervolgd.

Link: This is Dorus

Posted by Leon at 03:52 PM | Comments (0)

April 24, 2010

Ik wil mijn brommers terug

Foto Wikimedia Commons

Waar is de tijd gebleven dat ik in één jaar tijd mijn eerste Puch én zijn opvolger Tomos op een aanhangwagen van de politie voorgoed uit het zicht zag verdwijnen?

In beslag genomen, nadat ze er geen rollenbak voor nodig gehad hadden om te constateren dat mij tufffertjes iets te effectief opgevoerd waren. Hermandad reed eind jaren zestig in Breda in klassieke Kevers.

Die VW'tje, mét sirene en zwaailicht, konden mijn snelle huisvlijt maar amper bijhouden op de binnensingel bij de Chassé kazerne. Dat was tweemaal zes weken vakantiewerk wat verschroot werd en daarmee had ik mijn lesje wel geleerd.

Veel ouder, een klein beetje verstandiger en nog steeds weemoed naar die Puch met sexy fietsstuur, lijkt het me geen gek idee om alle auto's te gaan voorzien van een begrenzer.

Wie zich netjes aan de maximumsnelheid houdt heeft er geen last van en wordt als bonus niet meer ingehaald door allerlei figuren die overal lak aan hebben. Is eindelijk de rechtsongelijkheid tussen twee- en vierwielers de wereld uit.

Dat een brommer harder kán dan vijftig is voldoende reden om hem in een schrootpers te stoppen. Intussen worden auto's vrolijk aangeprezen met een maximum-snelheid waarmee een Boeing opstijgt.

De reden is simpel: geen politicus die zijn fikken eraan wil branden. Dezelfde partijen die doorgaans het meeste kabaal maken over verkeersveiligheid en emissie doen er wijselijk het zwijgen toe als het om de meest effectieve manier gaat om die nobele doelen te bereiken.

Het is het één of het ander, heren. Die begrenzer moet er komen. Zo niet, dan stap ik naar het Europese Hof om mijn brommers terug te eisen.

Posted by Leon at 11:16 AM | Comments (0)

January 23, 2010

Dorus Dream

De mijne heet Dorus. Kever PickUp, geboren in 1969, op wiens achterruit in sierlijke gotische letters Dorus Dream gezandstraald stond toen ik hem in 1985 kocht. Dorus was de creatieve geest die een Kever én een VW Bus doormidden zaagde, om uit oud ijzer de rode droom te bouwen. De geëtste handtekening is gesneuveld, zijn naam is bekleven.

Foto's twee restauraties

Blijkens een onderzoek van buro Memo2 dat bij Top Gear gepresenteerd werd, is Dorus niet de enige die als mens of huisdier aangesproken wordt.

Een op de vijf autobezitters in Nederland blijkt het blik benoemd te hebben, en spreekt het regelmatig liefkozend toe.

Dat laatste kan ik me niet herinneren. Wel dat ik hem enkele keren zijn huid volgescholden heb, en hem ook wel eens een schop verkocht heb. Zoals toen ik hem een Griekse veerboot op wilde rijden, op welk moment het kreng dienst weigerde.

Zwetend duwend met twee vloekende matrozen - zij in het Grieks, ik in het Engels - parkeerden we Dorus naast een wagen waarop een circus-olifant stond, aan de dunne.

Het overspannen beest, aan vier poten in smeedijzeren ringen geketend, wiegde de hele boot op en neer. Intussen de achterbak van Dorus vanonder zijn staart volspuitend.

Nadat we zonder koppeling met een knarsende en krakende versnellingsbak een golfplaten schuur met een VW logo gevonden hadden weigerde de besnorde garagist om aan een strontkar te werken: eerst wassen.

Het is maar één anecdote uit mijn vijfentwintig mooie jaren Dorus. Ooit begin ik er aan: Dorus, het boek.

Posted by Leon at 11:43 AM | Comments (0)

January 08, 2010

Krabbend naar het Kever Winter Festijn

De meeste cabriolets en de wat zeldzamer exemplaren staan allemaal in de winterstalling, anderen blijven dapper door de sneeuw ploegen: Kevers. De luchtgekoelde Volkswagens, die zolang ze bestaan een reputatie hoog te houden als het om altijd starten gaat, ook als het min vijftig is.

Ondanks die reputatie hebben doorgewinterde Kever rijders dezer dagen onder het rijden het krabbertje bij de hand. Ze ze weten dat iedere Kever altijd start, maar dat de voorruitverwarming nooit het sterkste punt geweest is. Als het flink vriest condenseert de adem tegen de voorruit en dan is het met één handje krabben geblazen.

Hoe dan ook; Kevers en winters hebben iets met elkaar. Voldoende reden om er weer een Kever Winter Festijn tegenaan te gooien, in het Autotron in Rosmalen. Voor de achttiende keer alweer, dit jaar op zaterdag 9 en zondag 10 januari.

Het is een traditie geworden die ieder jaar enkele duizenden Kever-liefhebbers trekt. Het hele weekeinde kunnen ze terecht op de onderdelenmarkt. Voor nieuwe en gebruikte onderdelen, complete professioneel afgebouwde motoren, of zeldzame hebbedingetjes. Er zijn standhouders uit heel Europa die ook al dan niet gerestaureerde Volkswagens te koop aanbieden.

Op zondag is er de grote luchtgekoelde Volswagenshow. Die dag zijn er enkele tientallen auto's te bewonderen die zo origineel dan wel zo speciaal mogelijk zijn gerestaureerd. Vrijwel alle modellen van de Kever worden tentoongesteld, maar ook Karmann Ghia's, de 411 en 412's, VW Porsche 914's, Regina's en Dragsters.

Intussen is het weer dertien jaar geleden dat de New Beetle zijn opwachting maakt, die in het Volkswagen wereldje nu ook als een klassieker beschouwd wordt. Ze strijden mee om de prijzen in de verschillende categorieën, die om 16:00 zondagmiddag worden uitgereikt.

Om de mooiste prijs van de dag doet iedere bezoeker automatisch mee: een mooie kant- en klare Kever. Die wordt meteen na de prijsuitreking van de show onder de bezoekers verloot.

Voor wie van plan is om de kinderen mee te nemen: draaimolen en springkussen staan in de kinderhoek op het bordes van het Autotron. Verder is er een Volkswagen clown die de kinderen schminkt en kunnen er de hele dag afbeeldingen van Volkswagens ingekleurd worden.

Kinderen tot en met 3 jaar gratis toegang, tot en met 11 jaar € 5,-, volwassenen € 10,-

Alle informatie: www.keverwinterfestijn.nl

Posted by Leon at 11:37 AM | Comments (0)

January 07, 2010

Spannende tijden voor Saab-liefhebbers

Paradepaardje in de showroom van Rien Mol (niet te koop): een muisgrijze 96, bouwjaar 1962. Foto Thom van Amsterdam>

Vandaag verstrijkt de deadline van het tweede bod van het Nederlandse Spyker Cars op Saab. Rijders van het Zweedse merk wachten in spanning af. Een eerste bod van Spyker mislukte eind december. General Motors (GM) zou op dit moment met meerdere geïnteresseerden in Saab in onderhandeling zijn.

De Chinese branchegenoot BAIC zou belangstelling hebben in het intellectuele eigendom van de Saab-modellen 9.3 en 9.5, zodat die modellen in China voor de met duizelingwekkende cijfers groeiende lokale markt gebouwd kunnen worden. GM had zichzelf oorspronkelijk tot eind december de tijd gegeven om een koper voor Saab te vinden.

Wie in de wachtkamer bij de tandarts of de dokter uit nieuwsgierigheid wel eens door het tijdschrift Arts en Auto heeft gebladerd, kent Saab. Het nieuwste model van het merk werd er steevast in besproken en in de advertenties werden de tweedehands steevast ‘door een collega aangeboden’.

Uiteraard vergezeld van een smetteloos boekje waarin de staat van onderhoud punctueel was afgestempeld. Een nieuwe Saab, dat had altijd iets deftigs, daar reden – naast medici – rechters en advocaten in. Of kunstenaars en schrijvers die goed verkocht hadden. Koningin Beatrix reed ooit Saab, al is de koninklijke familie inmiddels bekeerd tot Audi.

Saab is volgens Jeremy Clarkson van Top Gear – het best bekeken televisieprogramma ter wereld – het merk dat gereden wordt door ‘nice people’. Die op recepties hoog opgeven van de unieke eigenschappen van het eigenzinnige merk: de souplesse, het lijnenspel, de veiligheid en de zuinigheid.

Dealers van Saab zijn er niet meer in West-Brabant, sinds de Bredase vestiging een half jaar geleden failliet ging. Specialisten nog wel, zoals Rien Mol in Bergen op Zoom, die zowaar garen lijkt te spinnen bij de achteruitgang en de mogelijke teloorgang van zijn geliefde merk. Specialist, kenner, liefhebber, met een klantenkring in heel Nederland.

Met mensen die voor een Saab de showroom betreden, moet het altijd prettig onderhandelen geweest zijn, niet dan? „Dat klopt wel”, aldus Mol, die zijn geld ook verdient met het opvoeren en tunen van nieuwe Saabs. „Het is meestal prettig praten met het type klanten dat op een Saab uit is. Dat zal met andere merken wel eens anders zijn.”

Uiteraard zou het Mol pijn doen als het merk Saab verdwijnt. Ondanks dat hij er zelf niet zoveel last van zou hebben. Zijn winst en omzet zitten in de occasions en het onderhoud. Over zijn eigen toekomst maakt hij zich daarom niet al te veel zorgen, ook al zou de fabriek in Zweden definitief gesloten worden.

Het zou zomaar kunnen dat zowel de klassiekers als de youngtimers daardoor in waarde gaan stijgen. En het onderhoud blijft. Mol zegt dat voor concurrerende uurprijzen te kunnen blijven doen. „Ik zit niet in zo’n autopaleis, zoals de laatste jaren de trend was. Mooi, maar die investeringen moeten wel terug verdiend worden en het is de klant die dat voor een groot gedeelte via het onderhoud op zal moeten hoesten.”

De liefhebbers

Wie op zoek gaat naar de echte Saab-liefhebbers, komt al gauw in de klassieke hoek terecht. Zo- als bij wethouder Jan Paantjens van Halderberge, die in een Saab 96 uit 1972 door West-Brabant tuft, op milieuvriendelijk en goedkoop gas. Hij heeft zijn Saab zes jaar geleden gekocht van een restaurateur in het noorden. Paantjens is gevallen ‘voor de vormgeving en de uitstraling, het eigenwijze van dat ronde model. Maar vooral omdat-ie zo lekker rijdt.’ Lachend: „Al staat-ie nu toevallig in de garage. Niet vanwege de sneeuw, maar er zit een gaatje in de uitlaat.”

Jo van Hoof uit Breda rijdt al 22 jaar in een witte 99, die hij kocht toen er nog een Saab-dealer in de wijk Belcrum zat. Zijn Saab was toen zes jaar oud en functioneert nog steeds naar volle tevredenheid. „Geen toeval, we waren bewust op zoek naar een 99, omdat we dat allebei een heel mooie auto vinden.”

Deze Saab heeft inmiddels 330.000 kilometer gelopen, zonder grote problemen. Nou ja, eentje dan, hetgeen hem overigens een gratis nieuwe motor ople- verde. „De distributieriem brak ooit toen ik hem startte, maar omdat de motor niet aansloeg, had dat geen probleem hoeven te zijn; er was verder nog niets be- schadigd. Ik heb hem zelf naar de garage gesleept en uitgelegd wat er aan de hand was. Kennelijk waren ze dat de volgende dag vergeten, want toen hebben ze geprobeerd om hem aan te slepen en ging de motor kapot. Die fout hebben ze toegegeven en goed gemaakt.” Voor hem zou het verdwijnen van het merk geen probleem opleveren. Zijn Saab is al jaren in onderhoud bij een monteur die meerdere merken doet.

Onverbrekelijk met Saab verbonden: de cabrio. José Besters rijdt in een 9.3 cabrio, al blijft de kap deze dagen dicht. „Ik rij er niet zoveel mee, voornamelijk op en neer naar het werk. Ik denk dat ik onder de 7000 kilometer per jaar blijf. Als het even kan, gaat de kap open. Heerlijk, dat gevoel van vrijheid.”

Ook zij vindt het doodjammer als het merk verdwijnt. „Het is toch een heel markant merk, met een lange historie.” Ze wil nog heel lang van haar cabrio genieten en maakt zich geen zorgen over het onderhoud. „Ook al is er in Roosendaal geen dealer meer, de beschikbaarheid van onderdelen is voor minstens tien jaar gegarandeerd.”

Posted by Leon at 11:24 AM | Comments (0)

October 31, 2009

Doodskisten

Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, leert mensen kennen. Het merk met de ster wordt gekenmerkt door de opvallende diversiteit der bezitters. Golfjes worden door miljonairs niet aangeschaft, bouwvakkers rijden nooit in oude Ferrari's.

Mercedessen rijden dwars door alle rangen en standen, nagelnieuw of oeroud. Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, doet dat aan een gevarieerd publiek. De een laat de rekening naar de boekhouder sturen, de ander betaalt liefst contant, zonder bonnetje.

Garantie? Niet nodig, Mercedes.

"Het meeste zwarte geld", aldus een vriend die als verkoper met het merk is opgegroeid, "zat altijd bij de begrafenisondernemers."

Aan hem moest ik denken toen ik las dat Walmart doodskisten gaat verkopen. Walmart, qua winst en omzet de planeet Mars. Het grootste niet op de beurs genoteerde bedrijf in Amerika, 13,5 miljard dollar winst op een omzet van ruim 404 miljard, over de twee miljoen werknemers.

Kennelijk niet prettig om te werken, maar omdat de klant er koning is, en de prijzen het laagst, loop ik er graag binnen. Zo'n megamalletje als in Tilburg weggestemd is, past met gemak twee keer in een gemiddelde Walmart.

Dat Walmart verkoopt nu doodskisten, variërend van roestvrij staal tot zwaar verguld. En een 'American Patriot', voorzien van 'Stars and Stripes', voor militairen. Je moet ze online bestellen en er 48 uur op wachten, maar dan heb je ook wat, voor een appel en een ei.

Er breken zware tijden aan voor begrafenisondernemers. Ook hier, want zo'n trend waait snel over. Het zou me niet verbazen als ze over een half jaar bij de Aldi staan, naast de urnen en wierook.

Posted by Leon at 01:42 PM | Comments (0)

July 16, 2009

Green Old Faithfull still going strong

Check the gauges of Green Old Faithfull.

Tank almost full, 18:16 last monday night, 500 revs stationary, speed zero (cause I had to take the picture :-), oil pressure perfect at 2.9, coolant temperature 78 degrees celcius, and, there, right in the middle: she's just done 400.000 kilometers!

As good as it is, there are at least two W124 diesels at the 124 club in Holland, who've done 1.2 million kilometers without an engine overhaul, so we still have a long way to go.

Posted by Leon at 04:44 PM | Comments (0)

May 09, 2009

Mijn Turkenbak

Ooit ga ik een boek schrijven over mijn avonturen met oude auto's. Over de dierbare Duitsers die door mijn mobiele geschiedenis paraderen, en een paar jeugdfouten, zoals de twee Citroens, een GS en een CX.

De Fransozen reden redelijk, maar toen de onvermijdelijke problemen zich aandienden verdwaalde ik in een doolhof van onbegrijpelijke onderdelen, op een idiote manier aan elkaar geknoopt. Geef mij maar klassieke Mercedesen en Volkswagens, in elkaar gezet zoals het hoort.

De dagelijkse diender is een 22-jarige W124 6-cylinder 300D automaat, kenners weten dan voldoende. Mjn enige probleem met mijn bejaarde bak is het imago. Als lid van de Mercedes Benz Veteranen Club (ik heb ook een W180 van 1954) zie ik de W124 als een bijna klassieker; binnen een jaar krijgt-ie die status binnen de vereniging.

Het kan verkeren; binnen de incrowd van snelle internetters, die iets met mijn werk te maken hebben wordt er heel anders naar gekeken. Dat hippe volkje leased Toyota Avensis, Audi A4 en A6, Volvo's, Citroen C5, dat soort werk.

Ze weten niet beter of achter het stuur van een W124 zit een snor onder een pet, ernaast een vrouw met een hoofddoekje, vijf kinderen achterin, op het dak twee geiten en een inboedel; Krijnen rijdt een Turkenbak!

Deze week werd dat beeld verrassend bevestigd, toen mijn gade op winkelcentrum Moerwijk door twee beleefde heren werd aangesproken.

Jawel, met snor, de pet netjes in de hand, de ogen verlegen neergeslagen, mevrouw voor en mevrouw na; of die prachtige auto misschien te koop was.

Posted by Leon at 02:44 PM | Comments (0)

July 28, 2008

Dure diesel

Hij is net zou oud als melig, die grap over dure diesel; 'maakt me niet uit, want ik tank toch altijd voor een geeltje'. Ik moest er aan denken toen ik deze week mijn trouwe kilometervreter volgooide en het telwerk pas tegen de honderd euro stokte.

Op mijn leeftijd reken je dat om naar guldens en voor dat bedrag reed ik in de seventies een maand of drie in Nederland, of twee keer op en neer naar Albufeira. Denken aan dieselen maakt me weemoedig. Eind van de jaren zeventig karde ik in mijn eerste diesel met de ster, net als een paar vrienden.

Toen vonden we zeventig ouderwetse cent de liter een vorm van oplichting door de staat waar we niet aan mee wensten te werken. Al was het maar omdat-ie op dat moment in de USA een kwartje deed, en we wisten zeker dat dat per gallon was.

Dus deden we qua diesel alles wat god en overheid verbood, zoals rode diesel kopen bij een soepele boer of bij een regelrechte boef in België, en huisbrand- of ordinaire stookolie van dertig cent de liter opstoken. Ik garandeer u dat een oude Mercedes diesel altijd en overal op blijft lopen.

Het ging destijds fout nadat mijn beste maat naar het Rasopark in Hoeven verhuisd was, daar waar nu Transformanten wonen. De telefoon ging, net toen Jan huisbrandolie aan het hevelen was uit de 1200 liter tank die achter in de garage stond.

Het gesprek liep uit, en werd wreed verstoord door loeiende sirenes, toen het halve Rasopark met een centimeter stookolie bedekt was.

Opruimingskosten en boetes waren mega, waarmee alle besparingen van de voorgaande twee jaar in één klap teniet gedaan waren. Sindsdien tanken we netjes, zoals iedereen, aan de pomp.

Posted by Leon at 11:51 AM | Comments (0)

July 19, 2003

This is Dorus

That's my wheels, my daily driver, though she's spending the winters, that we're spending Down Under, in a big shed between caravan trailers and other old timers.

She used to be an ordinary Bug until 1984, when a guy called Dorus cut her in in half and spent the rest of the year rebuilding her to a pick-up, as the Americans call their trucks. Of course i better like the Australian way of calling them 'utes', short for 'utility cars'.

Foto's twee restauraties

The base of my 'ute' that I bought from Dorus in may 1986, is a basic 1969 VW Beetle (Kever in Dutch). Drive train is a 'flat 1600-engine', from a VW Ponton. The engine is modified for lead-free so she may be old, but she's not more polluting for thatv reason.
The engine purrs fine on a Volvo 164 carburetor, attached to the engine on a Saab 96 manifold. Exhausts are stainless steel Dune Buggies, seats from a Ford Ghia, tires are Vredesteins 185-70 on American Eagles light alloys, front suspension lowered a full inch. Which means you have to be careful; oversee one pothole and you're lucky if you're only losing a teeth-filling or two. It also has a Webasco heating that is fueled by a bottle of natural gas. 'Dorus', as we call her, in honor of her builder Dorus, sounds and drives like a four wheel Harley. Through the years we've been taking her on trips to Great Britain, France, Spain, Portugal, Germany, Austria and Switzerland, and through the former Yugoslavia all the way to Athens and the Peloponnese. During that which trip we drove her to almost the top of Mount Olympus, to the point were the goath-path became to steep. However, as nobody was selling stickers up there, we put the 'This car climbed Mount Washington' sticker up her back. That was another trip - to New Hampshire - and another story.

Link: Photoalbum Dorus The Beetle

Posted by Leon at 08:21 PM | Comments (0)