January 29, 2012

Bloedwijn

Iedere dag ouder en verstandiger verbaas ik me vaak ook hoe mijn bovenkamer door iets hogers geregeld lijkt te zijn. Alsof een soort van grappenmakende God touwtjes aan elkaar knoopt of uit pure baldadigheid knetterende kortsluitingen veroorzaakt.

Sta ik bij de cosmetica knaller in de rij aan de kassa om paracetamol en flossdraad af te rekenen. Vraagt het Indische vrouwtje voor me of ze 'Zuster Bloedwijn' hebben.

De cassiere, vriendelijk, twintig of zo, weet van niks. Associaties vechten om voorrang. Het komt niet in me op te hulp te schieten, in beslag genomen door mooie herinneringen. Over zich vervelende huisvrouwen in de jaren zeventig die dachten dat Pleegzuster Bloedwijn alcolholvrij was.

Mooi niet dus.

De postbodes en glazenwassers die daar hun voordeel mee deden.

Proost!

Twee uur eerder lag ik bij de tandarts voor regulier onderhoud, vandaar dat flossdraad. Boven de stoel is anno 2012 een flatscreen aan het plafond bevestigd, zonder geluid. Mazzel, want nu weet ik hoe Wheeler Dealers afgelopen is, waarbij ik een dag eerder op de bank in slaap gevallen ben.

De tandarts is jong en roodharig.

Op mijn vraag of ze een van mijn favoriete films tijdens de behandeling op zou laten staan kijkt ze verbaasd.

Marathon Man?

Waarin de duivelse SS-tandarts Laurence Olivier de wortelkanalen van de vastgebonden Dustin Hoffman zonder verdoving te lijf gaat.

Ze denkt van niet.

Posted by Leon at 02:23 PM

January 21, 2012

Mijn Facebook verjaardag

Nog nooit zoveel felicitaties gekregen op mijn verjaardag. De hoeveelste? Ik wed dat de meeste vrienden en vreemden die me gisteren een nog langer en gelukkiger leven toegewenst hebben dan ik al had, dat niet eens weten.

Hint: op mijn tiende verjaardag werden deze historische woorden gesproken: 'Vraag niet wat uw land voor u kan doen, maar wat u voor uw land kan doen.'

Op naar internet, voor het antwoord. Daar kwamen alle felicitaties vandaan die de godganse dag op mijn iPhone en dwars door de verjaardagshits van Spotify tingelden tussen de Duvel, de worst en de gehaktballen in de ware wereld.

Met dank aan Facebook, waar ik kennelijk iets verkeerds geactiveerd had. Al stond er nog een ander vinkje fout, waardoor driekwart van de digitale ansichtkaarten als privé boodschap arriveerden, inplaats van op mijn openbare muur van ijdelheid.

Hartstikke leuk en gezellig, soms regelrecht ontroerend, maar de vraag is wat het waard is. Los van de morele verplichtingen, qua wederdienst dien ik vanaf nu ook elke dag minstens een vriend - of vijand - op Facebook uit de grond van mijn hart iets toe te wensen.

Aan de andere kant: het is wel reuze gemakkelijk zo. Want of je nou wel of niet meedoet aan die digitale felicitatiegekte: het is toch niet bij te houden. Iedereen die het gedaan heeft: proost en bedankt!

Posted by Leon at 11:55 AM

January 15, 2012

Freshim

Vermoedelijk heb ik geen last van jeugdtrauma's, maar tot je dood gaat weet je dat nooit zeker. Nou, vooruit, eentje dan: ik doe iedere dag een schone onderbroek aan.

Omdat die dagelijkse slip er door mijn moeder in getimmerd is. Niet vanwege voor de hand liggende redenen zoals het voorkomen van platjes of gordelroos.
Het woord remsporen heb ik haar nooit horen gebruiken, maar het had er alles mee te maken.

Die schone onderbroek was van jongs af aan verplicht, omdat ik op een kwade dag wel eens in het ziekenhuis terecht zou kunnen komen. Vanwege een honkbal of een knal die ik voor mijn kop zou krijgen, of omdat ik van mijn fiets gereden zou worden.

Voorspelbare scenario's die meerdere malen uitkwamen. Waarna mijn moeder, nadat de hechtingen verwijderd waren, vooral blij bleek met de door het ziekenhuis ongewassen geretourneerde onderbroek: kraakhelder.

Daar kon geen schande van gesproken worden!

Over het kroonjuweel in mijn schone onderbroek werd nooit gesproken. Gelukkig is de nieuwste folder van de cosmeticaprijsvechter niet vóór mijn puberteit gearriveerd.

Want dan had ik nu minstens twee trauma's gehad.

Sneeuw of ijs, bevroren tenen of zonnesteek, hemel, hel of vagevuur, naar de kroeg of het sportveld, binnen- of buitenland: mijn moeder had me nooit de deur uit laten gaan zonder wat anno 2012 in de folder van De Tuinen aangeprezen wordt: een penisdeodorant!

Posted by Leon at 02:23 PM

January 07, 2012

Da's heul gin hoogwoater!

Ik heb iets met het Land van Maas en Waal. Apart hart van Nederland, apart volk. Tussen twee rivieren ingeklemd. Een van de mooiste fietsrondjes van Nederland, over de dijken en pontjes van Maas en Waal.

Onsterfelijk bezongen door Boudewijn de Groot. Mooie mensen, gezegend met een droom van een dialect, een mengelmoes van Brabants en Gelders.

Ze laten zich daar niet gek maken door een bietje woater. Hoe hoog het water er staat, het is wel eens hoger geweest. Ooit had ik er helemaal niks mee, omdat ik er nooit geweest was. Dat veranderde door de roots van mijn lief, diep geankerd in het Land van Maas en Waal.

Bloed is dikker dan water, zeggen Engelstaligen zo mooi over onbreekbare familiebanden. Dus kom ik daar minstens enkele malen per jaar, op bruiloften, jubilea, partijen, reünies en uitvaarten.

Genietend van de sagen en legenden, waarin water en gemalen altijd een rol spelen.

Tante Stien is wijlen, maar het geboortehuis onder aan de dijk boven Dreumel is na vier generaties nog steeds in de familie.

In '95 werd het Land van Maas en Waal voor de laatste keer geëvacueerd. Tante Stien niet. Toen de brandweer arriveerde, klauterde ze de Waalbandijk op, wierp een blik op het water dat aan de dijk vrat en zei: 'Da's heul gin hoogwoater. In 1926, dê was hoogwoater.'

Tegen de brandweer: 'Go weg, joh. Ik goi noar beneje.'

Stien bleef zitten waar ze van de eerste tot de laatste dag van haar leven gezeten heeft.

'Ik he alleen een kunneke natte voeten'.

Het water zakte na een poos vanzelf, zoals altijd.

Posted by Leon at 10:35 AM

December 30, 2011

Op Samoa

Foto: Wikimedia Commons

Op Samoa en Tokelau was het gisteren een gedenkwaardige dag: in één seconde zijn ze daar van 29 naar 31 december gestapt.

Samoa ligt midden in de Stille Oceaan, op het kruispunt van de evenaar en de internationale datumgrens. Apia was altijd de laatste stad in de wereld die van de vorige naar de volgende dag overstapte.

Na de sprong van gisteren over de datumgrens is het voortaan de eerste plek waar vuurwerk afgestoken wordt. Vanwege de zaken met Australië en Nieuw-Zeeland is het wel zo handig als contracten en betalingsbewijzen door beide partijen op een en dezelfde dag afgesloten en afgestempeld worden.

Wie gisteren jarig was had pech, maar wie had moeten werken niet: de dag die niet bestond is gewoon uitbetaald. Twaalf jaar geleden zaten we een week vast op Samoa. Te snel een stop-over geregeld, niet in de gaten dat er maar één vliegtuig per week kwam.

Het was geen straf: er woonden destijds 160.000 Samoanen die met zijn allen de hele dag liepen te lachen. We gaven de hele dag veel handen, en beantwoordden honderden vragen. Namen, waar we vandaan vandaan kwam, hoe veel vrouwen ik en kinderen we samen hadden, hoe rijk we waren, of we Samoa leuk vonden.

Ieder antwoord bleek een dijenkletser van formaat, goed voor een verse dosis uitbundige vrolijkheid.

Al twaalf jaar vraag ik me af of Samoa het paradijs op aarde is. In een week kom je er niet achter wat er werkelijk leeft onder al dat vrolijke vernis.

Misschien maar beter ook.

Nu kan ik de illusie dat het paradijs bestaat blijven koesteren.

Posted by Leon at 10:23 AM

December 24, 2011

Kannibalisme

Lang gedacht dat we op televisie qua gekkigheid onderhand alles gehad hebben wat er maar te verzinnen is. Mis. Kannibalisme ontbrak nog.

Die film over die Argentijnse rugbyers telt niet mee. In 1972 hoog in de Andes neergestort en pas na twee maanden gevonden. De overlevenden bleken zichzelf gered te hebben door de overledenen gedeeltelijk op te eten.

Verder zijn in teken- en horrorfilms ongetwijfeld mensen in kookpotten gegaard, maar veel meer schiet me niet te binnen.

Met dank aan een kijkcijfergeile omroep, een paar publiciteitsgeile presentatoren en een advocaat die overal te pas en te onpas in beeld komt, hebben we eindelijk van écht kannibalisme op de buis kunnen genieten.

Live.

Een chef-kok bereidde een flinter bil en een stukje buikspek van twee figuren die vervolgens elkaars lichaam nuttigden. Mr. Spong was erbij vanwege mogelijke juridische stappen, want kannibalisme is bij wet verboden.

Waardoor ik me nu afvraag af hoe dat juridisch geregeld is met de hostie die als het lichaam van Christus wordt aangeboden.

Goed, daar gaat het nu niet om. Professioneel pleiter Spong wist wel haarfijn uit te leggen wat de diepere beweegredenen van BNN zijn voor deze flagrante flauwekul: 'Het zet mensen aan tot discussie en nadenken.'

Ja, ja, ik begin het nu pas te begrijpen. Zo ken ik er nog wel paar.

Misschien moet de filosoof Spong een been af laten zetten en dat bij het Glazen Huis in stukken bij een barbecue aan de hoogste bieders opdienen.

Gegarandeerd dat het aanzet tot discussie en nadenken.

Wikipedia: Cannibalism

Posted by Leon at 11:27 AM

December 10, 2011

Walvisjagers

Het wordt weer een spannend walvisjachtseizoen. Op naar de bookmakers: wie komt er over drie maanden als winnaar uit de strijd? De Japanse walvisserij of Sea Shepherd?

In het jaarlijkse conflict tussen de walvisjagers en de beschermers kies ik geen kant.

Walvissen zijn prachtige dieren, maar dat zijn koeien ook. Zolang we ze laten leven, worden ze vertroeteld en vetgemest, of leeggemolken voordat ze geslacht worden. Daarna maken we van de huid bankstellen en kekke schoenen, van de botten lijm, van de darmen vioolsnaren en van de rest honderden andere producten.

Waarom zou ik meer empathie moeten hebben voor walvissen dan voor koeien?

Als vangstquota en controle geregeld zijn, mogen die Japanners wat mij betreft bepaalde soorten kleinere walvissen in de sushi doen en van de rest levertraan en walvissenleer maken.

Maar ik hou mijn hart vast aan de vooravond van de vijandelijkheden tussen de vissers en Sea Shepherd. Het arsenaal aan wapens is namelijk aan beide kanten uitgebreid.

Zuur voor wie tegen de jacht is: u heeft er zelf aan meebetaald als u geld hebt gegeven voor de slachtoffers van de tsunami in maart.

Daarvan steekt de Japanse regering 22 miljoen euro in de walvisvaart. Ik ben razend nieuwsgierig naar de technische noviteiten waarmee de walvisvaarders proberen om Sea Shepherd uit de buurt te houden. Benieuwd ook wat die bij elkaar getroggeld en gebouwd hebben.

Ik hoop maar één ding: dat het niet uit de klauwen loopt, dat er geen zwaargewonden of doden vallen. Dat is het niet waard.

Posted by Leon at 04:01 PM

December 03, 2011

Tutoyeren of vousvoyeren?

Het heeft uiteraard met mijn leeftijd te maken, maar ik begin altijd met u als ik iemand voor de eerste keer aanspreek. Overstappen op jij kan altijd nog, als het een beetje klikt. Andersom is lastiger: iemand die je altijd getutoyeerd hebt ineens gaan vousvoyeren is nog net een graadje erger dan ontvrienden op Facebook.

Ik geef toe dat het criterium leeftijd een rol speelt: als ik ergens aanbel en er doet een peuter open dan zeg ik niet: 'Is uw moeder misschien thuis?'

De rol der jaren in mijn goede manieren: het is er in de jaren vijftig net niet in getimmerd, maar wel dagelijks met de paplepel in gegoten. Vader of moeder, opa en oma, oom of tante, onderwijzer, coach, iedereen ouder dan je zelf: u! En met twee woorden spreken!

U begrijpt: de PVV heeft voor de eerste keer een voorstel gedaan waar ik me volledig in kan vinden. Zo lang mogelijk u in de omgang gebruiken, is bij uitstek de geschikte manier om tot nadere evaluatie enige afstand te bewaren. Maar ja, zoals wel vaker blijkt de praktijk wat weerbarstiger dan de theorie. U weet wel, de weg naar de hel.

Ik hou helemaal niet van vloeken, maar niet veel menselijks is me vreemd. Als ik voor iedere krachtterm die me in mijn leven ontsnapt is, een euro in mijn pensioenfonds had moeten stoppen, dan was er nu met de dekkingsgraad niks mis. Stiekem vermaak ik me kostelijk met de verbale banaliteiten van de PVV. Maar als ze consequent zijn, hanteren ze voortaan 'meneer de idioot' en 'doet u s'il vou plait even normaal, meneer.' Dank u wel meneer.

Posted by Leon at 02:25 PM

November 26, 2011

Een zachte g? Ik?

Amstel Tijgers 1977: staand van links naar rechts: Paul Koch, trainer-coach Hans Onverwagt, Bob . . . , Charles Urbanus, Jan Hijzelendoorn, Peter Stoffers, Arthur Stassen, Léon Krijnen, Ron Smit, Harm Horeman, Jan Visser, teambegeleider Roel de Groot. Zittend van links naar rechts Henk Boeren, Don Wedman, Bob Pels, Jimmy Sieval, Jelle Postma, Arnold Smit, Paul Smit, en de fysio wiens naam me ontschoten is.

Een zachte g? Ik? Nooit bij stil gestaan. Tot ik in 1975 naar Mokum verkaste en mezelf waar moest maken in een honkbalteam vol rauwe Amsterdamse lefgozers.

Als een pup in een kennel vol blaffende straathonden. Een immer oorverdovend extrovert gezelschap, altijd even vrolijk, met onbeschoft grote monden.

Van mijn Rotterdamse moeder mochten we thuis geen woord Bredaas praoten. Pardon ma, spreken. Desondanks bleek ik in de oren van mijn nieuwe maten met een Brabants accent behept.

Die Amsterdamse geinponems papegaaiden me na! Van nature een beetje dwars des te meer reden om mijn accent niet af te leren, maar te cultiveren.

Dus probeerde ik ze Amsterdamse klassiekers uit te laten spreken zoals het hoort. Kom op jongens, met een zachte g: gleuvenrijder, geinpomen, gladjanus, grijpstuiver.

Tevergeefs, maar gelachen dat we hebben! Mijn wraak is zoet, bijna veertig jaar na dato. Uit allerlei dialecten, waaronder Amsterdams, is Brabants als het meest sexy accent gekozen. Luister, stelletje loze Mokumse linkmiechels: veertig procent van het land is helemaal weg van het Brabants dialect.

Een Brabo die zijn g's verzorgt, blijkt onweerstaanbaar. Die kunnen jullie met terugwerkende kracht in je zak steken. Gauw dat rijtje weer gaan oefenen. Als is het bijkans onmogelijk om van die rauwe scheurende Jiddische g iets fatsoenlijks te maken. Blijven proberen: gleuvenrijder, geinpomen, gladjanus, grijpstuiver, afgepeigerd, schijthuis, goochem.

Nee, niet zo scheurend, zo rauw, die g's! Zachter! Zoals in zagjes.

Posted by Leon at 02:07 PM

November 19, 2011

Toiletdag

Of het nou wel of geen schrikkeljaar is, ik vraag me af of er nog één dag per jaar is die van het een of ander géén International World Day is. Dat er vandaag twee Werelddagen zijn is toeval, want de Wereld Mannendag en de Wereld Toilet Dag hebben officieel niets met elkaar van doen.

Ook al staat de irritatie over mannen en toiletten kennelijk hoog op de agenda van de Internationale Dag van de Vrouwenrechten (8 maart). Tenminste, volgens een leverancier van dure toiletten - kouwe kak is er tuk op - die de Toiletdag aangegrepen heeft om een poepdoos met geïntegreerde douche-functie aan te prijzen.

Zal best gerieflijk aanvoelen, maar het is te hopen dat de bril automatisch op en neer gaat. Want het omhoog laten staan van de bril is volgens vrouwen de irritantste gewoonte van álle mannen.

Dat moet een huiselijk probleem zijn, want waar vind je tegenwoordig in openbare gelegenheden nog één toilet dat door beide seksen gebruikt dient te worden? In vliegtuigen, maar er blijken al verschillende luchtvaartmaatschappijen te zijn die op de ene deur een mannetje en op de andere deur een vrouwtje plakken.

Beetje overbodig. Wie wel eens gereisd heeft in landen waar de toiletten niet helemaal je van het zijn, of in landen waar ze gewoon ontbreken, beseft alleen daarom al iedere dag hoe goed we het hier hebben.

Op het gemak, met de krant, een boek of de smartphone in het kleinste schoonste kamertje. Een mens zou er trek van krijgen.

Vooruit, voortaan zal ik altijd de bril omhoog zetten en daarna mijn handen wassen. Tevreden?

Posted by Leon at 08:27 AM

November 12, 2011

Sinterklaas

Hoe oud was u toen Sinterklaas door de mand viel? Ik was zes toen mijn onvoorwaardelijk geloof in de goedheilig man een onherstelbare knauw kreeg. De ontheiliging in Terheijden is op traumatische wijze in mijn geheugen gegrift.

Terwijl mijn geloof eerder op die dramatische dag al aan het wankelen werd gebracht. Ik begreep al niet waarom mijn moeder onbedaarlijk in de lach schoot toen ik vroeg waarom er zo'n raar randje aan de baard van Sint zat.

Sint zelf bromde dat mijn vader er niet was, omdat die moest overwerken. Diezelfde sint, met die baard met dat rare randje, zat een paar uur later op een nerveuze schimmel.

Geen dier van de Spaanse rijschool, maar eentje die beschikbaar was gesteld door Circus Van Bever dat altijd overwinterde aan de Bredaseweg in Terheijden.

De nukkige prima donna bokte en steigerde door de Raadhuisstraat. Sint had handen en voeten nodig om in het zadel te blijven, terwijl de binnensmonds vloekende Paardenpiet de rebelse Amerigo in toom probeerde te houden.

Een zweep eroverheen had wellicht geholpen, maar ja, dat was ook zoiets met al die kinderen aan de kant.

Zodat de laatste bokkensprong sint fataal werd.

Amerigo werd pas tegen de avond in een weiland tussen Terheijden en Wagenberg gevonden, snuffelend aan een merrie. Sinterklaas had toen de optocht al afgemaakt in een kar achter twee trekpaarden, door een welwillende boer inderhaast aangespannen.

Ik geloofde toen niet meer in Sinterklaas.

De door Amerigo afgeworpen man die midden op straat zat, zonder paard, mijter, staf, snor of baard, dat was mijn vader!

Posted by Leon at 10:34 AM

November 07, 2011

Puur gelul

Met Bep van Houdt op de Beaujolais Party, Roland Garros 1984. De muziek kan ik me niet meer herinnere, maar de wijn smaakte goed. Foto Henk Koster

Dat professor Diederik Stapel er een potje van gemaakt heeft, geloof ik inmiddels wel.
Maar de manier waarop hij door de vroegere KUB aan de schandpaal werd genageld, is niet erg fatsoenlijk.

Als basis dient slechts een tussenrapport. Bovendien zit er iets hypocriets in. Ooit koos de Katholieke Universiteit als plaatsnaam Brabant, omdat Tilburg in de afkorting niet beschaafd klinkt.

Met wat meer consequentie in de Tilburgse ethiek zou men daar ook wel iets minder hoog van de toren kunnen blazen over het in ongenade gevallen boegbeeld.

Een wetenschapper met wie de afdeling pr en communicatie van de KUB eerder maar al te graag pronkte ter verhoging van naam, faam en inkomsten.

Met dezelfde sociale of psychologische onderzoeken waar wij, de media, ook maar altijd al te graag mee uitpakken.

Terwijl de uitslag vaak zo voor de hand ligt, vooral als alle methoden, cijfers en statistieken kloppen. Gisteren was het ook weer raak.

Volgens een Schotse professor ervaren proevers de smaak van hun wijn naargelang de muziek waar ze naar luisteren.

Nou zal er wel iets mankeren aan een Schot die iets met wijn in plaats van whisky doet. Maar zou het? Tijd voor een zelfstudie.

Een slok Barolo genomen terwijl ik naar Het Zwanenmeer van Tsjaikovski luisterde. Fantastische wijn.

Daarna Paranoïd van Black Sabbath met de volumeknop op tien.

Slok genomen, getoost op Ozzy Osbourne. Perfecte Barolo, heerlijke wijn.

Voor mijn conclusie over dat onderzoek heb ik geen tussenrapport van een commissie nodig.

Puur gelul.

Posted by Leon at 09:36 PM

October 29, 2011

Half leeg of half vol?

Is de aarde half vol, of half leeg? Een brandende vraag, nu volgens volkstellers vast staat dat maandag mens nummer zeven miljard wordt geboren.

Waar weet nog niemand, maar omdat India de snelste bevolkingsgroei kent is de kans het grootst dat nummer 7.000.000.000 daar in een sloppenwijk het levenslicht ziet.

Al kan zoiets nooit vastgesteld worden, netzomin of de miljardste passagier vorige week op Schiphol echt de miljardste was. Het zijn voor de gelegenheid uitgekozen symbolen.

Doemdenkers griezelen bij alle getallen.

Zij weten zeker dat het nu echt de verkeerde kant op aan het gaan is.

Maar is dat wel zo?

Niet alleen op het gebied van klimaatverandering is er geen consensus. Waar de ene wetenschapper vindt dat de bevolkingsgroei in alle opzichten funest is, zijn er anderen die denken dat de aarde met gemak 128 miljard of meer bewoners aan zou kunnen.

Geen idee wie er gelijk krijgt, maar ik hoop dat het de optimistische stroming is.

Wiskunde is de enige ware wetenschap. Elke som geeft altijd dezelfde uitkomst, geen wetenschapper die wiskunde kan manipuleren.

Als een filosoof op wiskunde leunt, wordt het leuk. Zoals Bas Haring, die in zijn colleges aan studenten vroeg hoeveel grond je nodig hebt als je iedere bewoner van de aarde één vierkante meter geeft.

De een dacht een werelddeel, de ander Frankrijk en Duitsland opgeteld.

De meeste geloven de uitkomst niet: maar die is 7.000 vierkante kilometer.

Dat is net iets meer dan Brabant en Zeeland samen.

Of de aarde in dat verfrissende perspectief half vol of half leeg is?

Ik zou het echt niet weten.

Posted by Leon at 09:02 AM

October 22, 2011

Dag jeugd . . .

Het heeft me keihard geraakt, moet ik toegeven.Terwijl ik tot nog toe niets te klagen had. Afkloppen, noodlot valt niet te vermijden, en intussen tel ik mijn zegeningen. Kennelijk zit in mijn genen een kronkel ter bescherming van krullend haar. Verder koester ik mijn armen en benen die nog steeds lekker bewegen. Rug: los. Stoelgang? Geen problemen.

Ogen? Ach, je koopt voor 2 euro een leesbrilletje bij het Kruidvat of de Action. Om er thuis achter te komen dat in iedere poot een piepklein schakelaartje en een oogverblindend led-lampje zit.

Verrekte handig als je in duisternis iets niet kan vinden. Als je dat ding in het donker kunt vinden.

Wat zegt u? Oren? Ontsnapt wel eens een lange haar uit, maar ik hoef mijn iPhone nog niet op maximaal te zetten.

Katers? Nooit veel last van gehad, al hakt het er op vrijdagavond wel wat harder in dan vroeger.

De rest? Daar heeft u niks mee te maken.

Ik was een gelukkige babyboomer, een oudere jongere, niet alleen financieel een voorbeeld voor latere generaties, maar ook lichamelijk en geestelijk.

Fit en opgewekt, koen en kranig, recht van lijf en leden, een opgewekte geest van elastiek, plus de geruststellende wetenschap dat ik niet tot mijn 65e ga werken.

Al die zekerheden zijn deze week aan het wankelen gebracht door de brief die op de mat plofte. Mijn jeugd is nu definitief voorbij.

Het kafkaiaanse kartel van GGD, huisarts, farmaceutische industrie en Volksgezondheid heeft me dringend uitgenodigd.

Voor de jaarlijkse griepprik!

Posted by Leon at 10:45 AM

October 15, 2011

The Fat Lady

Vannacht kruis ik mijn vingers voor Oranje. Omdat ik mijn hele leven al gek van honkbal ben. Maar er is nog een extra reden waarom ik hoop dat Beatrix over een paar dagen het Nederlands team als wereldkampioen op Paleis Noordeinde gaat ontvangen.

Dat zou de tweede keer zijn dat honkbal het pad van de Oranjes kruist. Ik vraag me af of Beatrix zich iets herinnert van de eerste keer dat ze op een honkbalveld kwam.

In 1943, 5 jaar oud, in Saint Louis. Hilarische anekdote, over haar grootmoeder. En de onsterfelijke Dizzy Dean, als professioneel pitcher net zo gek als goed.

Dizzy Dean, die na zijn carrière als radioverslaggever qua populariteit in de VS een soort Theo Koomen werd. Speaker tijdens een wedstrijd waarvoor Juliana en de kinderen, tijdens de Tweede Wereldoorlog verblijvend in Canada, uitgenodigd waren.

Incluis de destijds in Londen wonende Wilhelmina, die op bezoek was bij Juliana, Beatrix en Irene. Zoals Koninklijke Hoogheden beaamt, arriveerde het gezelschap toen de wedstrijd al was begonnen.

Dean, die de daardoor ontstane commotie op de tribunes ontwaarde, vertelde de luisteraars dat het opstootje kennelijk iets te maken had met een tamelijk dikke vrouw.

Een bobo die beter wist, rukte de microfoon uit zijn handen en siste hem toe dat het om de Koningin der Nederlanden ging.

Waarop Dean, nooit op zijn mondje gevallen, de microfoon weer terug veroverde.

Om het hele land live luidkeels te laten weten dat het raadsel opgelost was: 'The fat lady, ladies and gentlemen, is the Queen of Holland!'

Posted by Leon at 07:20 PM

October 04, 2011

Dierendag

Hij is van zaterdag, maar ik heb hem even tot vandaag bewaard. Vanwege Dierendag.

Ik ken mensen die gek op mensen én dieren zijn, ik ken er die alleen van mensen houden, en ik ken er die alleen van dieren houden.
Twee vrienden hebben een bloedhekel aan honden.

Waarom is me niet helemaal duidelijk. Omdat ze wel eens blaffen, of met modderpoten tegen je opspringen!

Zelf ben ik niet weg van de edele knollen. En dat is niet omdat een merrie die net geveulend had, spontaan de tanden zo hard in mijn schouder zette dat ik drie weken een lamme arm had. Dat deed zeer, maar ik begrijp best dat andere mensen er levenslang verliefd op zijn.

Een valse straathond beet in Patagonië een winkelhaak in mijn rechterkuit, maar dat kreng heeft mijn blik op de vriendelijke viervoeters niet veranderd. Ik ben gek op honden, maar omdat we nogal van lange en verre reizen houden hebben we er zelf geen. We willen ze niet opzadelen met verlatingsangst.

Als compensatie zijn we een paar keer per jaar vakantieouder. Van enkele exemplaren van verschillende afmetingen en karakters. We zien ze graag komen. Om ze een paar weken later met verholen opluchting te zien gaan.

Omdat onze gasten een gemeenschappelijke hobby blijken te delen: water, zo vies mogelijk. Liefst kopje onder in modder zo vuil dat een varken zijn neus er voor op zou trekken.

De gang! De kamer! De keuken! De achterbank van de auto!

Vrees niet, baasjes van Tess, wijlen Fietje, Ombre en Kelly, Rex, Sophie.

Onze trouwe gezellen in Australie: Blossom, Flossy, Horse, Jake, Coco.

De onvergetelijke helden van één dag in La Falda, Argentina: Dave Dee, Dozy en Scarface.

Het is vandaag Dierendag en die ga ik niet bederven. Alle Nederlandse honden mogen blijven komen. Probeer alleen om ze te leren hun voeten zelf te vegen.

Posted by Leon at 02:20 PM

September 10, 2011

Waar was U?

Waar was u toen . . ? Van veel dingen weet ik het niet meer. Van twee historische gebeurtenissen wel, omdat ik die compleet gemist heb. Op 11 september 2001 zat ik in een vliegtuig van Amsterdam naar Tokio.

Tijdens die vlucht bezweken de Twin Towers, maar de bemanning van Japan Air Lines vertelde niks. De volgende morgen viel het me wel op dat er ergens in Japan een wolkenkrabber in de fik gestaan moest hebben.

Dat vanwege de voorpagina's van de kranten. Indrukwekkende foto's, maar van dat Japanse schrift viel verder niks te bakken. Compleet gemist: de Bijlmerramp. Op 4 oktober 1992 stonden we na afloop van de Singelloop in Breda met enkele collega's tot laat in de avond een chronisch tekort aan vocht met een overdosis alcohol aan te vullen.

De enige journalisten in Nederland die er pas op maandagmorgen bij het lezen van de krant achter kwamen dat die Jumbo op de Bijlmer gevallen was.

Een half jaar eerder was ik na een mooie zondagavond om half vier 's nachts wél bij de les.

De aardbeving van Roermond herinner ik me vooral omdat ik Nachtwacht van de Tros op had staan.

Zodat ik Daniël Dekker de bevolking tot kalmte hoorde manen met de mededeling dat er niets aan de hand was: 'Ien Dales is uit bed gevallen'.

Ien Dales was destijds de tamelijk corpulente minister van Binnenlandse Zaken.

Ik geef toe dat ik er destijds hard om gelachen heb.

Dat kon wel, vond ik, want dat zou wijlen Ien Dales, die in het debat nooit een blad voor de mond nam, zelf ook gedaan hebben.

Posted by Leon at 08:41 PM

August 27, 2011

Despereaux

Nadat onze behaarde bejaarde na 22 jaar de baas in huis en tuin geweest te zijn naar de feline hemel vertrok, hebben we geen nieuwe poes uit het asiel gehaald.

Bonus in een katloos territorium: adembenemende groei van de avifauna. Iedere dag minstens 17 soorten. In ons stadstuintje fladderden en kwetterden dagelijks eksters, groenlingen, heggenmussen, houtduiven, kauwtjes, koolmezen, kraaien, lijsters, merels, huismussen, pimpelmezen, ringmussen, roodborsten, spreeuwen, tortels, vinken en zwartkopmezen.

Stukken appels en kruimels strooien, een schaal water vullen, hangvoer voor de mezen. Bezoek gegarandeerd, de hele dag door. De mezen eten nog niet uit de hand, maar ze worden steeds brutaler.

Net als Despereaux.

Onze tuinmuis, vernoemd naar het hoofdpersoontje in die fantastische muizenfilm. Onze Despereaux is net zo slim en onverschrokken. Ik heb hem ernstig toegesproken: dat één stap over de drempel van de keuken onverbiddelijk deportatie of doodvonnis voor hem én zijn familie betekent.

Dat ze in de tuin uit mogen spoken wat ze willen, dat ze het vogelvoer mee mogen eten. Gaat al jaren goed. Er is nog nooit een muis binnen geweest.

Despereaux heeft schijt aan de mussen en koolmezen. Ze drinken samen, ze eten samen. Onverschrokken, maar niet gek: Despereaux duikt onder de hortensia's als hij een kraai of ekster ontwaart.

Despereaux gaat op zijn kontje zitten en vouwt zijn voorpoten over elkaar als ik het nog één keer uitleg: 'Altijd buiten blijven!'.

Despereaux knikt, en neemt nog een stukje mozarella, mortadella of pizza aan.

Despereaux is niet gek.

Het leven is veel te goed zo.

Posted by Leon at 01:53 PM

August 20, 2011

Ping Pong

Dacht u dat het er woensdag hard aan toeging tussen Real Madrid en Barcelona? Kinderspel, vergeleken met wat er donderdag op een basketbalveld in Beijing gebeurde. Dát was pas matten, wat de spelers van Georgetown University en de Bayi Rockets lieten zien. Er werd met stoelen, tafels en flessen water gemept en gesmeten. Door spelers, officials en publiek. Er werd geknepen, gespuugd, gebeten, geschopt en geslagen.

De Amerikanen met klassieke punches, swings, hooks en uppercuts. De Chinezen, zo te zien van kungfu tot basketbal omgeschoold, met oogstrelende kicks en karateklappen.

Nota bene gaande de feestelijke reprise van de pingpongdiplomatie waarmee Richard Nixon veertig jaar geleden de Koude Oorlog tussen Amerika en China wist te ontdooien.

In het kader van dat jubileum is vice-president Joe Biden deze week overal handjes aan het schudden in China. Niet omdat de kou in de verhoudingen tussen oosters communisme en westers kapitalisme het vriespunt weer genaderd is.

Maar wel omdat China in de afgelopen vier decennia het koninkrijk der consumenten geworden is.

Een economische grootmacht die indirect het wel en wee van de Verenigde Staten bepaalt. Anno 2011 is de dollar afhankelijk van de yuan.

Gisteren, nadat de blauwe ogen en bloeduitstortingen met ijszakken behandeld waren, werden de excuses over en weer aangeboden en aanvaard. Morgen staat in Sjanghai de tweede wedstrijd tussen Georgetown en Bayi Rockets op het programma. Zou daar de Derde Wereldoorlog beginnen?

Posted by Leon at 01:02 PM

August 13, 2011

Geloofshumor

Het is een van die prachtige paradoxen van Amerika. Grote reclameborden op keurig geschoren gazons rondom smetteloze kerken en kerkjes. Met hilarische teksten.

Amerika is een land van schijnbare én echte tegenstellingen, waardoor je altijd weer verrast wordt. De mooiste dingen ter wereld worden er gemaakt, maar ook de lelijkste en de slechtste.

Bij een moskee zullen grappige reclameborden wel nooit komen staan. Maar de pastoor en de dominee zie ik hier ook niet uit de hoek komen zoals die in de Verenigde Staten. Een lijn heb ik nooit kunnen ontdekken, maar het zijn allerlei genootschappen die humor als middel tot redding der ziel of bekering der geest aanwenden.

Assemblies of God, Cross of Christ, Baptisten, Lutherans, Methodisten, Presbyterianen, United New Church of Christ en zo nog wat van die kerken die we in Nederland voor het gemak als zwarte kousen zien en vereenzelvigen met homohaat, hel en verdoemenis.

Dat zal in sommige gevallen best kloppen, maar het zou er in Nederland een stuk vrolijker op worden als protestanten, katholieken en moslims hun toko ook zo aan zouden prijzen.

Paar voorbeelden uit mijn verzameling: 'Vindt u dat het heet is? Stelt u zich de hel eens voor'.

'Niet alle vragen kunnen door Google beantwoord worden'.

'Van trots inslikken hoef je niet te kotsen'.

'Waarom zou u een Tom Tom kopen? Jezus wijst de weg gratis.'

'Als Darwin gelijk had, hadden moeders vier armen'.

Mijn mooiste: 'Parkeren alleen voor gelovigen. Overtreders worden gedoopt.'

Posted by Leon at 11:23 AM

August 08, 2011

Kouwe Kack

De Duitsers hebben hier in 1942 één ding goed gedaan: Ginneken bij Breda ingelijfd. Ik denk omdat de overspannen Ortskommandant vrijwillig het Russische front verkoos boven nog één winter Ginneken.

In Ginneken is altijd gesodemieter. Maakt niet uit waarover. Kapotte lantaarnpalen en zieke bomen worden overal geruisloos gerepareerd dan wel gekapt.

Niet in Ginneken. Hier wordt het een kwestie die altijd in een Poolse Landdag ontaardt.

Het botst hier altijd tussen oud en nieuw. Ginneken was ooit een arbeidersdorp. De bewoners werkten bij de Drie Hoefijzers, de Etna, de Hero, de Enka, of plukten ergens aardbeien.

Dat was oud.

Nieuw heeft zich vanaf de jaren '60 met lenen of erven het Ginneken ingekocht en -gewurmd. De nieuwen doen deftig hun best om te praten of ze uit Laren komen.

In Gooische kringen zouden ze veel liever verkeren, maar ja, daar zijn de hypotheken nóg hoger. Ginneken spreken ze uit als een rabbi die op Chol HaMoed de Tora leest: een scheurende ch inplaats van de zachte g.

Vanuit dít Ginneken heeft een makelaar (zijn naam s'il vous plaît op zijn Frans als Risjaar Sjoell uitspreken) de gemeente Breda verzocht aan de straatnaam Markhoek minstens één c toe te voegen.

Mar(c)khoe(c)k staat beter op het visitekaartje van toekomstige Chinnekenezen aan wie hij flatjes wil slijten.

Godzijdank weigert de gemeente de aangevraagde kapsones te vergunnen.

Verstandig, voordat een andere snob eist dat de naam Breda wordt gepimpt met extra e's en a's.

Posted by Leon at 09:42 AM

August 01, 2011

De (N)acht

Voor het eerst deze eeuw naar Acht van Chaam geweest. Mooie herinneringen laaiden op, aan prachtige Nachten en Achten in de jaren tachtig en negentig. En die nacht waarin een paar dronken hufters het dak van mijn Kevertje in elkaar dansten.

Klik: Fotoalbum

Eigen schuld, had ik de fiets maar moeten pakken. Ouder en wijzer teruggekeerd, heb ik maar eens een rondje gelopen langs het hele parkoers.

In een uurtje of twee, het parkoers is weer een echt achtje, net als vroeger. Minder doe-het-zelf horeca, maar heel veel oude bekenden, en nog steeds dezelfde daverende gezelligheid.

Ik was Chaam kwijt, maar ik heb haar weer teruggevonden. Bij de bushalte op de Bredaseweg zit een man op de grond en steekt zijn duim op.

Hij stelt zich lachend voor als een dronken Pool en moet naar het station in Breda. Bert Pilaszek heeft een gezellige slok op met zijn maten, maar is afgehaakt vanwege de pijn aan zijn scheenbenen.

Naweeën van de Vierdaagse die hij een week eerder uitgelopen heeft. Bert heeft ooit twee wedstrijden in het eerste van NAC gespeeld.

Als we de tank aan het Wilhelminapark in Breda passeren, zegt hij met tranen in zijn ogen dat zijn vader dat ding bestuurd heeft bij de bevrijding van de stad.

Naar Breda komt hij niet meer terug. Bert heeft carrière gemaakt in de catering in Noordwijk, doet daar aan kuipzwammen met carnaval, regelt er dingen voor de kinderboerderij, handbal en golf, leeft er zijn leven.

Maar naar Chaam keert hij terug zolang hij leeft, met of zonder de Vierdaagse in de benen. Volgend jaar ga ik ook weer, op de fiets.

Posted by Leon at 10:09 AM

July 23, 2011

Echte namaak

Vermoeiend weekje achter de rug. Samengevat: in één en dezelfde week overstappen van Facebook naar Google +, van Snow Leopard naar Lion, van Nokia naar iPhone, dat is een hoop gedoe. Als u er geen jota van snapt, geeft niks, gewoon verder lezen.

Waar het om gaat: ik ben gek van Macs, gemaakt door Apple. Niet omdat ik een snob ben, maar omdat ik computers zonder gesodemieter wil.

U hoort mij niet zeggen dat Apple alles is, en Windows niks. Wie dat beweert is een snob. Ook met spul van Microsoft valt tegenwoordig kennelijk te werken, hoor ik wel eens.

Over één ding zijn we het roerend eens: alles van Apple is duurder dan vergelijkbare apparaten van andere producenten. Soit, dat heb ik er graag voor over.

Chinezen zijn de grootste snobs van de wereld. Chinezen maken alles na wat duur en mooi is. Soms plakken ze er een nieuw merk op, maar vaker produceren ze vervalsingen die als origineel in de markt gezet worden.

Kan alleen in China: in sommige steden staan compleet nagemaakte Apple Superstores, vol met vervalste Apple computers, iPads en iPhones. In het bekende blinkende, witte, glanzende design van Apple, met Apple werknemers in zwarte spijkerbroek en blauwe T-shirts met Apple- logo en Apple-badge om de nek.

De computers zijn niet van echt te onderscheiden, maar het mooiste komt nog.

Die hele keten van namaak is zo fantastisch professioneel opgezet en uitgevoerd dat de apetrotse werknemers zeker weten dat ze echt bij Apple in dienst zijn. De ultieme perfectie van echte namaak.

Zou mijn nieuwe iPhone echt zijn?

Posted by Leon at 07:50 PM

July 16, 2011

Marktplaats

Een stuk van mijn leven speelt zich af op Marktplaats. Als er iets gekocht moet worden: Marktplaats. Als we iets willen verkopen: Marktplaats. Als we iets kwijt willen, maar geen zin hebben om bij de milieudienst in de file aan te schuiven: Marktplaats.

Zet bij rommel het woord gratis, binnen een half uur gaat de telefoon. Veertien gebruikte plastic bloembakken die al maanden in de weg stonden, omdat ik zelf van steigerhout mooiere geklust heb. Niemand bood, dus na een week gratis toegevoegd, binnen een half uur opgehaald.

Sommigen zijn in staat om volle vuilniszakken op te komen halen als ze voor niks zijn. Men moet in mijn knusse straatje wel eens gedacht hebben dat ik in drugs handel. Bij deze uit de droom geholpen: ze kwamen iets voor niks ophalen.

Scheelde weer een ritje naar het Spinveld of de Slingerweg. Mooiste Marktplaatsing: het boek Boos. Ter recensie aangeboden, maar terzijde gelegd bij de stapels boeken die nooit gerecenseerd worden.

Een psychologisch werk over boosheid erkennen, begrijpen en loslaten. Leek me wel iets voor iemand die we kennen. Meegenomen, maar na een borrel bij nader inzien besloten om toch maar niet te doen.

Beter geen olie op een van woede smeulend vuur. Uit nieuwsgierigheid, voor de gein, het ISBN-nummer op Marktplaats ingetikt. Binnen een half uur verkocht en opgehaald.

Door iemand die het op moederdag aan zijn schoonmoeder ging geven. Hoe zou dat afgelopen zijn?

Posted by Leon at 11:35 AM

July 09, 2011

Een tragedie?

In 1978, toen ik vers van de Utrechtse School voor de Journalistiek aan de gang mocht met een typemachine en cicerolat, kwamen er 2.432 mensen in het verkeer om.
De stemming bij Veilig Verkeer Nederland was desondanks positief optimistisch, want het waren er ruim duizend minder dan het topjaar 1972, met bijna 10 doden per dag, 365 dagen lang. Bron: CBS

Dus dagelijkse routine op de krant. "Twee dooie fietsers in Stampersgat", riep de chef over de redactie.

Of "drie man verongelukt bij Moerdijk", of "vier jongeren verbrand bij Hulten." Het werden eenkolommers op een binnenpagina, soms met een foto, waarin gemeld werd waar en wat er gebeurd was.

Niks voorpagina, geen grote verhalen, nergens bloemen langs de weg, geen stille tochten.

In 2010 vielen er 640 verkeersslachtoffers te betreuren, terwijl er vele miljoenen kilometers meer gemaakt werden dan in de jaren zeventig.

Bedrijfsongevallen idem dito. Op bouwplaatsen en in fabrieken is het tegenwoordig veel veiliger dan vroeger dankzij verbeterde wetgeving en controle.

Iedere dode op weg of werk is er een teveel, maar de manier waarop we er anno 2011 in de media mee omgaan is omgekeerd evenredig met de daling verlopen.

Dat bedrijfsongeval in Enschede, waar twee mensen zijn omgekomen, lijkt mij wonderbaarlijk goed afgelopen.

Ik gun iedereen een gelukkig en lang leven, maar het lijkt me een beetje overdreven om zoiets een tragedie te noemen.

Zeker gezien het gegeven dat zich elf jaar geleden een paar kilometer verderop een ramp voordeed die die naam helaas wel waard was.

Posted by Leon at 11:11 AM

July 04, 2011

Proost!

Een fles wijn vier keer over de kop tussen groothandel en uw eerste slok? Hoezo groothandel? Maar zat horecaffers die hun boodschappenwagentje bij de Aldi of de Lidl volgooien en de kurken laten knallen na de stickers met zorg verwijderd te hebben.

Een toost op die twee supers. Wijnkenners die spreken zonder last of ruggespraak, en mét diploma, zijn er lyrisch over. Je kan er voor een tientje een uitstekende Chateauneuf du Pape 2007 of een prachtige Pouilly Fumé 2008 halen.

Overigens: soep gaat nog vaker over de kop. Bij mijn favoriete toko zag ik onlangs een mij bekende restaurateur - hij had een grote zonnebril op, terwijl het buiten regende - zijn mandje volladen met de hemelse Koreaanse, Thaise en Chinese soepen die ze daar in zakjes verkopen.

Die doen ter toko rond de euro het stuk, of 6 voor 5 euro. Op zijn menu prijken ze als voorgerechtje, met nog meer verkleinwoordjes omschreven, voor 8 tot 10 euro.

U begrijpt: ik heb me kostelijk vermaakt om de krokodillentranen van dat clubje koks en sommeliers dat zich zo schandalig in het pak genaaid voelt.

Omdat een paar handige optimisten 'hun' wijnen voor een fractie van wat zij er zelf met droge ogen voor durven te vragen, met een normale, maar kennelijk nog steeds winstgevende marge in de markt zet.

Hoezo 'jullie' wijn? Doe niet zo krampachtig en kinderachtig, ga van je eigen kracht uit en klaag en zeur niet zo. Die olijke snaken van SterwijnenThuis.nl wens ik groei en geluk.

Omdat zij die handel in gebakken lucht zo heerlijk transparant maken.

Proost!

Posted by Leon at 10:49 AM

June 25, 2011

Help! Help, Mijn Man Is Eeen Klusser is geweest! Help!

Een zaterdagcolumnist loopt een zeker risico: dat het gras hem gaande de week voor de voeten weggemaaid is. Over slachten is nu genoeg geschreven.

Het woord Wilders kan ik niet meer horen na die overdosis publiciteit. Blij dat er niemand in beroep gaat en dat dat stomvervelende circus nu afgelopen is.

Alle kunstenmakers van Nederland die er niet in slagen om hun stiel winstgevend te maken en daarom in tijden van crisis gratis geld blijven eisen, zijn hier al afgeserveerd.

Net als de klussers die zichzelf zo toetakelen dat er ieder jaar dertig doden en vijftigduizend gewonden vallen.

Wacht even, klungelende klussers?

Wie dat niet kan, en geen geld voor een aannemer heeft, is op vrienden aangewezen. Of een realitysoap op de televisie.

Arriveert er een bus bouwvakkers die in een vloek en een zucht een heel huis oplappen. Het eindigt met vreugdetranen, hetgeen de makers van dat soort tv graag laten zien.

Wat ze niet vertellen, is dat iedere deelnemer vooraf een contract tekent dat ie achteraf zijn kop dicht moet houden.

Over lekkages en kortsluitingen, niet passende deuren, krakende vloeren, loslatend behang en scheuren in het stucwerk.

Op de radio hoorde ik hoe iemand, handiger in mensen manipuleren dan met zijn handen, die overeenkomst omzeild had.

Zijn buurvrouw vertelde in geuren en kleuren dat het er op tv allemaal aardig uitzag, maar dat de klusploeg een puinhoop achtergelaten had, en de omroep in kwestie de telefoon niet opnam.

Tijd voor een nieuwe soap: Help! Want Help Mijn Man Is Klusser is langs geweest.

Help!

Posted by Leon at 12:01 PM

June 18, 2011

Broodje paling

Een opmerkelijk aspect van de alsmaar voortwoedende discussie over ritueel slachten is de afgelopen week nauwelijks aan bod gekomen. Het is een kwestie waarin Joden en moslims het roerend met elkaar eens zijn, naast de gemeenschappelijke overtuiging dat mannelijke belijders van beide geloven besneden moeten worden, en varkens onrein en oneetbaar zijn.

Waarom ik Joden met een hoofdletter schrijf en moslims niet? Dat moet volgens de officiële woordenlijst van de Nederlandse Taalunie.

Max Tailleur zou er ongetwijfeld een schitterende uitleg voor gevonden hebben, maar de onsterfelijke Joodse grappenfabrikant is helaas wijlen.

Over Joden en varkens grapte hij volop, maar een greintje humor was de afgelopen week niet te bespeuren bij de orthodoxen – Joden én moslims – die dieren niet bedwelmd de keel door wensen te snijden. Overigens ook niet bij de Partij voor de Dieren.

Begrijpelijk, want wie er ook gelijk krijgt, het is geen vrolijke zaak waar het om gaat. Vegetariër ben ik niet, al eet ik nauwelijks vlees.

Maar omdat ik dat heel af en toe wel doe, moet ik me hier achter Pieter van Geel scharen, in debat met de PvdD: „Mevrouw, ik hou van dieren, ik heb dieren en ik eet dieren.”

Ik heb geen vissen, maar ik ben dol op een broodje paling. Joden eten geen aal, maar wijzen er wel fijntjes op dat die op mijn broodje beland is nadat hij levend gevild is.

En dat garnalen, kreeften en mosselen, die ze ook niet eten, door de visboer levend worden gekookt. Mijn mond is gesnoerd, daar heb ik geen weerwoord op. Ik wens de wetgever veel wijsheid toe.

Posted by Leon at 02:35 PM

June 05, 2011

Pindakaas

Ik hou van Wim T. Schippers. Om zijn humor, omdat-ie ons Hoepla, Haché, Barend Servet en Sjef van Oekel heeft gegeven.

Maar ook vanwege de kunst(en) die hij gemaakt en uitgevoerd heeft. Vanwege zijn waanzinnige producties. Waarbij ik het vermoeden heb dat zijn grootste lol is dat kunstkenners die flauwekul serieus nemen.

Plezier dat alleen maar groter wordt, omdat musea of snobs met te veel geld er dik voor betalen, terwijl gans het land zich er dood aan ergert.

Wim T. is de vleesgeworden absurditeit, de filosoof die er vanuit gaat dat het leven helemaal nergens op slaat. Een aanstekelijke levenshouding, omdat het leven, zolang het duurt, er niet minder leuk door hoeft te worden.

Met Schippers heb ik me de afgelopen maanden kostelijk vermaakt om zijn pindakaasvloer. Een fantastisch concept dat-ie in 1962 als twintigjarige verzon, en waarmee hij derhalve nu al bijna vijftig jaar de goegemeente de gordijnen in krijgt.

Wie hem, zoals museum Boijmans van Beuningen dit jaar deed, 30.000 euro betaalt, mag een vloer van pindakaas laten leggen. De geestelijk eigenaar komt er zijn bed niet voor uit, dus u zult een stukadoor in moeten huren, en misschien is de firma Calvé bereid om de smeerboel te sponsoren.

Terwijl de bourgeoisie, GeenStijl voorop, er schande van schreeuwt, blijkt die 30 mille qua investering een gouden greep.

Het Rotterdamse museum trok er 14.000 bezoekers extra mee. Een kaartje kost er een tientje.

De vloer van pindakaas is een goudmijn.

Geniaal zijn Schippers en Boijmans, van lotje getikt die bezoekers. Fantastisch!

Posted by Leon at 10:27 AM | Comments (0)

May 28, 2011

Komkommers

Komkommerkwekers gaan zelf op die duivelse bacterie testen. Kennelijk is de paniek hevig, gezien die officiële mededeling van hun eigen productschap. Zoiets wekt het tegendeel van betrouwbaarheid. Kun je net zo goed aan Beun de Haas vragen of de kilometerteller van het wrak van de week klopt. Of de haringboer of zijn enigszins ranzig riekende nieuwe nog vers is.

De antwoorden zijn voorspelbaar. De vraag blijft daarom of we de komende nog komkommers, sla en tomaten kunnen eten? Van verhitte tomaten is wel wat te maken, maar gekookte sla of gebakken komkommers? Intussen dreigt een komkommeroorlog te ontstaan tussen Spanje, Duitsland en Nederland. Terwijl onze Oosterburen onverkoopbare komkommers als mest uitstrooien, geeft Bild de Spanjaarden de schuld.

Die wijzen weer naar ons, omdat wij de de komkommers telen die vanuit Spanje als Spaans geëxporteerd worden. Dat doet me denken aan vaderlandse varkens die levend naar Italië gebracht worden zodat er daar échte Parmaham van Italiaanse varkens gemaakt kan worden. Zo kom je nog eens wat te weten. Of er bij Albert Heijn nou een stempel op staat of niet, ik vraag me altijd dat of de scharrelkip die het ei uitgekakt heeft, ooit zonlicht gezien heeft.

Een vermoeden dat versterkt werd toen ik afgelopen weekeinde langs zo'n betonnen kippenfarm fietste waar buiten niets beweegt. Desondanks stond voor de poort een bordje: scharreleieren te koop. Of zou die kippenboer officieel gestempelde scharreleieren bij de super halen aan wie hij ze eerst verkocht heeft?

Posted by Leon at 09:59 AM | Comments (0)

May 14, 2011

Aad lost het heus wel op

Wat doen we als Amalia als troonopvolgster lesbisch blijkt te zijn en met een vrouw gaat trouwen? Hebben we dan twee koninginnen? Stel dat haar vader, geïnspireerd door Jan Kees de Jager, uit de kast zou komen.

Ik weet dat het ondenkbaar is dat ie van Maxima zou gaan scheiden, maar stelt u zich toch maar eens voor dat hij een man zou trouwen. Noemen we ze dan allebei koning?

Zomaar twee vragen die vridjag op de radio voorbij kwamen in een amusante Peptalk op BNR. Mij zal het worst wezen hoe we Máxima noemen als haar lief eindelijk gekroond is. Maar zolang we een monarchie hebben, mag ze van mij als koningin door het leven gaan. Als is het maar omdat het in haar moedertaal zo mooi klinkt: La Reina Máxima.

Donderdag was het ook al lachen op BNR, toen Aad Ouborg in Aan de Slag van Paul van Liempt alle gelegenheid kreeg om aan een mooi stukje zelfpromotie te doen.

Omdat ik benieuwd was of ze daar twitteren, tikte ik:

#BNR Paul, vraag eens aan Aad Ouborg hoe hij de geluidsoverlast van het Grand in Breda denkt op te lossen?

Het resultaat was boven verwachting. De vraag werd binnen een minuut gesteld, waarbij na enkele seconden stilte het tot dan zeer zonnige humeur van Aad tot het vriespunt gedaald bleek te zijn.

Bewoners van het Van Coothplein en de Dr. van Mierlostraat in Breda kunnen rustig gaan slapen. Volgens Aad waren ze alleen maar vergeten om een drempeltje onder een deurtje te zetten.

Maakt u zich geen zorgen, Aad lost het heus wel op. Beloofd is beloofd, met dank aan BNR en Twitter.

Posted by Leon at 09:07 PM | Comments (0)

May 09, 2011

Natte kussen

De Karst als winnaar in Ulvenhout, 1968. Foto Johan van Gurp. Klik op de foto voor vergroting

Klik: Website Gerben Karstens

Op de racefiets draag ik een helm, een zonnebril, een korte broek en een grijsrood shirtje. Ik trap wel eens richting Zeeland, maar dat kan ik voorlopig beter laten. De politie daar zoekt namelijk een grappenmaker met voorgaand signalement.

Meneer is de weg kwijt, of doet alsof. Vrouwen die hem desgevraagd de juiste richting wijzen, beloont hij met kussen en vraagt hen om met hem mee te gaan. De politie krijgt de olijke renner maar niet te pakken.

Niet gek, want met dit weer fietsen er duizenden rond die in dat profiel passen. Hilarisch en treurig tegelijkertijd. Deed me aan de rondemissen denken die vroeger bij de kermiskoersen in een schouderloze petticoat, hoge hakken en een sjerp gehesen werden.

Ze stonden de hele dag met rode koontjes in het middelpunt van de belangstelling. Tot het moment suprème in een traumatische ervaring ontaardde: de kus. Niemand die die meiden vooraf vertelde dat renners zeiknat van het zweet en de snot aan de meet arriveren.

De grappenmakers onder de renners wisten wel weg met zo'n rondemiss. Gerben Karstens bijvoorbeeld, nooit vies van een practical joke, en Gerrie Knetemann, waren er meesters in. De Karst en de Kneet kusten niet, maar drukten de rondemiss tegen zich aan en smeerden alles onder, buik tegen buik, wang tegen wang, tweemaal.

Grote gillen!

Knetemann is te vroeg gestorven, dus die kan het niet zijn. Karstens zit tien maanden per jaar op zijn zeilboot, ergens op de zeven zeeën.

Zou die Prinsenbeekse boef stiekem aan het trainen zijn?

In Zeeland?

Posted by Leon at 08:14 AM | Comments (0)

April 30, 2011

Koos en Mees

Misschien verstandiger om tien vogelhuisjes te kopen inplaats van er zelf vier te maken met cirkelzaag, frees en kolomboor. Maar je moet toch wat met dat dure gereedschap.

Google weet de diameter van het gat, de binnen- en buitenmaten, en de plaats waar het meesterwerk opgehangen moet worden.

Kennelijk heb ik iets goed gedaan, want sinds een week is het een drukte van belang. Hem noemen we Koos en haar Mees en ze vliegen van zonsopgang tot schemer af en aan. De snavels vol rupsen, sprinkhanen, wormen, stukken brood en pinda's.

Vertederend, na de voorafgaande tuinguerilla. Koppeltjes koolmezen knokten elkaar het kot in en uit voordat bepaald was wie moest wijken en wie het behang op mocht gaan meten. De drie andere huisjes aan het boeiboord op het noordoosten hangen er verlaten bij.

Koos en Mees blijken vliegende geelzwarte Tokkies. Iedere soortgenoot die met gade of makelaar een kijkje komt nemen, wordt de mezenstraat uit getimmerd: oprotten! Wij worden gedoogd als we koffie zitten te drinken onder de aanvliegroute, als we ons verder maar koest houden.

Ze kwetteren dat ze op mijn kop kakken als ik mijn handwerk aan durf te raken. Mijn kans komt nog wel: een draadloze webcam in villa Mees, tussen de eerste en de tweede leg. Het wachten is nu op de grote uittocht van de gezinsuitbreiding. Volgens Google gaat dat binnen twee weken bij zonsopgang gebeuren. Aangezien het kwetterkotje een paar meter onder de slaapkamer hangt, heb ik nu al slapeloze nachten.

Volgende klus: een ooievaarsnest op de schuur

Posted by Leon at 09:05 AM | Comments (0)

April 26, 2011

Wij en jullie

Wij mochten op onze verjaardag op de lagere school een snoeptrommeltje rond laten gaan, met toffees en zuurtjes. Jullie mochten een feest voor de hele buurt geven.

Wij zijn in onze jeugd één keer in de Efteling geweest. Daar kregen we ranja met een rietje en als diner een frietje met. Jullie gingen drie dagen naar Disneyland en moesten op de Magic Mountain overgeven van de hamburgers en de milkshakes.

Wij gingen in juli drie weken naar Domburg en moesten in de voortent iedere avond aardappelen schillen. Jullie mochten zes weken mee naar Florida of de Malediven, iedere avond uit eten.

Wij fietsten overal naar toe, ook bij nacht en ontij. Jullie werden in een auto gebracht en opgehaald. Wij werden voorgelicht, en begrepen daarna alleen maar dat het niet mocht. Jullie mochten op je vijftiende al bij je liefje blijven slapen.

Wij hadden één televisie in de hele straat en daar mochten we naar Dappere Dodo, Pipo de Clown en Ivanhoe kijken. Jullie hadden een eigen kleurentelevisie op je kamer en een dvd-speler. Wij kregen beneden thee met een mariakaakje.

Jullie hadden boven zelf een koelkastje met drank. Het enige geld dat wij leenden, was voor onze studie en hebben we zelf terugbetaald. Jullie leenden maar raak terwijl wij spaarden voor onze pensioenen.

Wij zijn de babyboomers en wij gaan oogsten wat we gezaaid hebben. Wij zijn er trots op. Probeer er ook wat van te maken, in plaats van over ons te zaniken.

Posted by Leon at 09:11 AM | Comments (0)

April 16, 2011

Kaal: eigen schuld

Zelfs nu ik een leeftijd heb bereikt waarop anderen verstandiger geworden zijn, is het mijn probleem (nog) niet: een kale kop. Afkloppen, maar uitgevallen krullen horen niet bij de problemen die mettertijd onvermijdelijk arriveren. Met de zaken waar ik wel last heb, heeft u niks te schaften. Nou, vooruit: ik heb een leesbril. Voor wie een glimmend hoofd een probleem is: het blijkt uw eigen keuze. Althans volgens schrijver Jaap Huisman, eerder haarloos, maar nu niet meer. Kennelijk is het mogelijk om in Polen de achterkant van je kop af te laten schaven en die er op de bovenkant weer op te planten. Of zoiets. Het kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. Het deed me zo sterk denken aan een van de vele onsterfelijke sketches van Koot en Bie, dat ik gisteren 'Kaal' door de boxen van mijn iMac heb laten gieren. Fantastisch, dertig jaar na dato weer tranen in mijn ogen van het lachen. Jaap Huisman is de vleesgeworden reïncarnatie van Kees van Kooten als meneer Scheurleer. Die aan het Oxford Institute honderden guldens betaalde voor tweedehands tapijttegels die met afgewerkte olie uit Zuid-Utopia vastgeplakt moesten worden. Toen dat niet werkte, kreeg hij van de oplichters van New He Man een zak pootaarde mee om met kippengaas achter de oren te spannen. Gegarandeerd: een kapsel als een gazonnetje. Resultaat: het haarzaad dat er elke vrijdagavond ingezaaid moest worden, waaide er op zaterdagmorgen op de brommer weer af. Anno 2011 is kaal eigen schuld, dikke bult. Hup, op naar de bieb, en daarna naar Polen.

Posted by Leon at 01:10 PM | Comments (0)

April 09, 2011

Wat een land!

Waar ik in hemelsnaam aan begonnen was, vroeg ik me af toen we ver na middernacht in Mumbai arriveerden.

Op het parkeerterrein van de luchthaven scheten koeien de boel onder. Duizenden slapende daklozen onderweg naar het centrum: baby's, kinderen, volwassenen, bejaarden.

Apocalyptische stad, slums alsof er zojuist een atoombom ontploft was. Straten vol met gaten, riolen open en bloot, wriemelende ratten, alles één grote vuilnisbelt.

Ook de volgende morgen was het even wennen. Geen land waar de tegenstellingen scherper zijn. Ongelooflijk smerig en oogverblindend schitterend tegelijkertijd.

Penetrante stank van afval, hemelse geuren, van bloemen en fantastisch eten. Glitterende rijkdom, prots en praal tegenover hemeltergende armoede en ellende.

Gemene deler, dwars door alle kastes, rangen en standen: verrekte aardige, beleefde, gastvrije, vrolijke, vriendelijke, razend nieuwsgierige mensen. Twee benen, slechts één been of geen benen, maakt niet uit. Natuurlijk proberen ze wat aan je te verdienen, en je lachend een poot uit te draaien.

Ze moeten toch wat.

Maar wat een mensen! Wat een charme! Wat een land! Voorgoed verkocht, voorgoed verliefd.

Terug in saai en grijs Nederland blijken ze in de Koraalstraat in Breda ziedend omdat de nagelnieuwe klinkers die de gemeente er netjes gelegd heeft, niet precies de juiste tint hebben.

Het typische jarenvijftigkarakter zou er door aangetast worden. Got, wat érg zeg.

Ik heb echt te doen met die arme zielen, in de steek gelaten door de overheid.

Posted by Leon at 09:31 AM | Comments (0)

February 05, 2011

Een visum?

Alle feestdagen zijn voorbij, dus het wordt tijd om de hort op te gaan. Naar India.

Het land staat al een poos prominent op een lange rij van nog te bezoeken landen. Drie maanden geleden geprikt, de voorbereidingen zo goed als afgerond.

Inentingen gehaald, medicijnkastje voor de reis samengesteld, hotel in Mumbai geregeld – op routine. Totdat we er bij toeval achter kwamen dat er visa nodig zijn.

Uh? Straal vergeten. Omdat de vlucht al was betaald, vonden we tien dagen een beetje krap, zeker na een blik op de website van de Indian Embassy in Nederland.

Nadat we tientallen pagina's over visavoorwaarden hadden geprobeerd te doorgronden, begrepen we maar één ding. Als de wiedeweerga naar Den Haag om te redden wat er te redden viel.

Met paspoorten, pasfoto's, retourtickets, verzoekschriften, werkgeversverklaringen, salarisbrieven en bankafschriften.

Extra werkgeversverklaring vanwege mijn beroep. Waarin verklaard, ondertekend en afgestempeld dat ik niet als werknemer maar louter als toerist op pad ben.

Een vrije dag genomen, een goed boek mee, voorbereid op tien uur in de rij staan. Opgejut door de trollen op de reisforums: hou rekening met de bureaucratie als je naar India wilt!

Allemaal gelul. De realiteit: twee keer twee minuten kwijt, bij het afgeven en ophalen. Door een rustige, vriendelijke, glimlachende dame van visa voorzien. Klaar.

Posted by Leon at 07:30 PM | Comments (0)

January 29, 2011

Valet parking

Zou valet parking in Breda parkeerproblemen oplossen? Animo zal er ongetwijfeld zijn.

Wie een uur in de rij gaat staan voor een peperdure parkeergarage in plaats van gratis bij NAC te parkeren en een kwartiertje te wandelen, heeft er wel een tientje extra voor over.

Staat ook interessant, uit de hoogte je sleutel in de hand van de valet laten vallen.

Genoeg snobs die dat leuk vinden, maar of het iets zou oplossen? Het verschil is dat je in de file voor de valet komt te staan, in plaats van voor de slagboom.

Evenveel luchtvervuiling, want dezelfde auto staat in dezelfde file. Of er nou een valet of de eigenaar zelf in zit.

Ik koester een mooie herinnering aan het fenomeen valet. Volop valets voor het Grand Hyatt in New York, waar tennisverslaggevers begin jaren negentig met een royale korting vorstelijk behandeld werden.

Men reed er af en aan in Cadillac, Bentley, Porsche of Rolls Royce. Fooien evenredig met de kwaliteit van het wagenpark. Zodat het vak valet, zoals meer baantjes in The Big Apple, door de maffia verdeeld en beheersd werd.

Glimmend van trots draaide een valet een gitzwarte Ferrari Testarossa 42nd Street op, om vol te worden getorpedeerd door een knalgele Checker taxi. Het knipsel uit de New York Times heb ik nog ergens.

Twee breedgeschouderde cops timmerden de vechtende chauffeurs met hun houten knuppels uit elkaar.

Beiden bleken illegaal en zonder rijbewijs.

De een uit India, de ander uit Pakistan. De een moslim, de ander hindoe. De een had een slok op, de ander had gesnoven.

Mooier kan ik het niet maken.

Posted by Leon at 01:19 PM | Comments (0)

January 22, 2011

Jaar van de Chemie

De organisatie heeft zich begrijpelijk even koest gehouden maar 2011 is toch echt het Internationale Jaar van de Chemie. "And it started with a big bang", hoorde ik iemand op de BBC World Service zeggen.

Moerdijk dus, dat niet alleen door gemakzuchtige bloggers en schaamteloze paniekzaaiers met Bhopal wordt vergeleken. Daar kwamen in 1984 ongeveer 3000 mensen om door een echte chemische ramp.

Waar de media destijds, zoals bij alle rampen, met veel ruimer tellingen uit de startblokken schoten. In de eerste dagen werd van minstens 50.000 doden gerept. Zoals ook de tellingen op de avond van de Bijlmerramp in 1992 met honderden doden openden om later op 43 te eindigen.

Moerdijk een ramp of niet, de feestelijkheden in het Internationale Jaar van de Chemie gaan gewoon door. Van mij mogen ze. Zonder de chemische industrie, al is het alleen al omdat de farmacie eronder valt, zouden we geen leven hebben.

Het leven is een en al chemie, of we dat nou willen of niet.

Iedereen wil mobiel bellen, maar niemand wil een GSM-antenne op zijn dak. Iedereen wil stroom uit het stopcontact maar niemand wenst een hoogspanningsmast in de buurt. Iedereen wil tandpasta, benzine, inkt, isolatiemateriaal, lijm, paracetamol, en nog een miljoen andere chemische producten.

Niemand wil een fabriek in de omgeving, iedereen ziet een rokende schoorsteen in de buurt als een bedreiging. Voor de industrie valt er in het Jaar van de Chemie vooral imagoschade te repareren.

Dankzij dat onfortuinlijke incident op Moerdijk, dat zo goed is afgelopen.

Posted by Leon at 04:15 PM | Comments (0)

December 19, 2010

Kerstfilms

Begin deze eeuw heb ik besloten pas een platte kijkkast te kopen als die én full HD én full internet én full betaalbaar zou zijn. Dus keken we tot begin november naar een flikkerende beeldbuis, geparkeerd op een amechtig piepende video-recorder.

Met kerst 2010 zijn we digitaal gearriveerd, al moet er nog het een en ander aan elkaar geknoopt worden tussen Ziggo, Cisco, iMac en Samsung.

Daar komen we metterijd vanzelf spelenderwijs uit. Ziggo werkt op dezelfde manier als de eerste de beste dealer in harddrugs. Ze pushen het spul gratis in je aderen tot je eraan verslaafd bent en dan gaan ze er geld voor vragen.

Wat een genot, zo'n filmkanaal, zonder irritante reclame, mét aftiteling. De komende weken is het weer tijd voor mijn favoriete top-3 aller tijden van de kerstfilms: Christmas Vacation, Groundhog Day en Planes, Trains and Automobiles.

De recorder en de video-banden uit de vorige eeuw liggen bij de Kringloopwinkel, maar we vertrouwen er op dat het supertrio de komende weken ook ergens digitaal uitgezonden zal worden.

Een vaderlands equivalent van die Kerstfilms ken ik niet, maar het script lag deze week op straat, klaar om opgeraapt te worden door Dick Maas.

Een vliegtuig vol zonzoekers op weg naar een zee vol hongerige haaien. Kapotte airo, tussenlanding, paniek. Hetzelfde vliegtuig twee dagen later, vol bejaarden op weg naar een vulkanisch eiland.

Rook in de cockpit, weer een noodlanding op een verkeerd besneeuwd vliegveld.

Heerlijk!

Ik ga de komende dagen weer smullen van Ground Hog Day, Chrismas Vacation én Planes, Traines and Automobiles.

Tijd genoeg ook, want omdat Kerst én Nieuwjaar op zaterdag vallen is dit mijn laatste column van 2010. Prettige feestdagen en een Gelukkig Nieuwjaar.

Posted by Leon at 12:09 PM | Comments (0)

December 11, 2010

Strippers

Een bomvolle gasfles, sumoworstelpakken en een stripper. Kennelijk was de Bredase buurtvereniging Blauwe Kei geïnspireerd door Jackass.

Johnny Knoxville en die dikke dwerg met zijn omvangrijke blote achterwerk zouden er een smakelijke episode van kunnen bakken.

De gemeente Breda die het buurtfeest met 500 piek subsidieerde, kan er niet om lachen. B en W wil driekwart van het geld terug, zijnde het bonnetje van de stripper en het statiegeld van de gasfles.

De laatste eis lijkt me reëel. Kulargument van de Blauwe Kei: fles is niet leeg en wordt gebruikt bij jeu-de-boulen.

Ja, en?

Niet zo zeuren, met de pet rond en hou dat ding. Dat de gemeente die stripper weigert te vergoeden?

Je vraagt je af wat er voor 230 euro uit de kleren gaat, qua leeftijd en lelijkheid, maar goed. Smaken verschillen gelukkig. Maar wel een beetje kinderachtig om die striptease niet te vergoeden omdat-ie niet als zodanig op de goedgekeurde begroting stond.

Zouden ze er een punt van gemaakt hebben als De Blauwe Kei een diskjockey in plaats van een volksdansgroep ingehuurd zou hebben?

Tuurlijk niet. Kennelijk vinden ze bij de gemeente dat strippers niet met gemeenschapsgeld gesubsidieerd mogen worden. Die opvatting lijkt me een beetje achterhaald, nu zelfs boswachters op het Binnenhof als protest uit de kleren gaan.

Al waren die dan weer zo preuts om hun degelijke witte ondergoed aan te houden. Terwijl ze zelf vooraf met veel bombarie aangekondigd hadden zichzelf helemaal bloot te geven.

De ene strip-act is de andere niet, maar de boswachters gaan er net zo klungelig mee om als de Bredase ambtenarij.

Posted by Leon at 02:56 PM | Comments (0)

December 05, 2010

WikiLeaks

Zou Maxime Verhagen de afgelopen week elke nacht wakker hebben gelegen van WikiLeaks? Vanwege partij en geloofsovertuiging gebonden aan de tien geboden en volgens het negende mag je niet liegen.

Maar als minister van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie kan hij moeilijk iets positiefs zeggen over WikiLeaks.

Tot overmaat van ramp kan iedereen op WikiLeaks lezen dat Amerika hem ziet als een goede vriend en een betrouwbare partner. Dat idee bevestigen, is net zo lastig als het ontkennen. Een duivels dilemma, maar Maxime komt er wel uit: die lult alles recht wat krom is en als het moet andersom.

WikiLeaks?

Ik vraag me af of de wereld erop vooruitgaat als iedereen altijd de waarheid vertelt. Misschien is de wereldvrede, net zoals in de meeste huwelijken, alleen maar te bereiken via zorgvuldige diplomatie.

Geen idee hoe u de boel thuis bij elkaar houdt, maar als ik altijd zou zeggen wat ik denk, wordt het er niet gezelliger op. Het zal me een zorg zijn wat daarover in de Bijbel staat, maar een leugentje om bestwil kan problemen voorkomen. Al gaat het maar om het nieuwe kapsel of de nieuwe jurk.

WikiLeaks moet vooral doorgaan met het onthullen van oorlogsmisdaden. Ze hoeven mij niet te vertellen wat diplomaten écht denken of écht gezegd hebben.

Iedereen weet dat Sarkozy een kabouter is met een ego zo groot als het heelal. We weten wel dat Medvedev de boodschappenjongen van Poetin is. Dat Berlusconi een ijdeltuit is die na een bord viagra drie blonde bimbo's tegelijkertijd probeert te doen.

Dat de paus katholiek is.

Gaap.

Posted by Leon at 09:46 AM | Comments (0)

November 27, 2010

Chihuahua

Omdat we nogal eens weg zijn, hebben we zelf geen honden, maar we krijgen ze wel regelmatig over de vloer. Van vrienden en bekenden die op vakantie zijn of anderszins tijdelijk omhoog zitten met hun edele viervoeter.

Dubbele vreugde, als ze arriveren, en als ze weggaan. We vermaken ons met de verscheidenheid aan karakters.

We kijken ook graag naar Cesar Millan, de Dog Whisperer. Diens verbazingwekkende technieken passen we niet toe op onze gasten. Voor je het weet, werkt het echt en herkennen ze hun eigen hond niet meer als ze hem op komen halen.

Wat me altijd weer verbaast van zo'n hond, is het gemak waarmee hij overstapt van het ene naar het andere baasje. Als-ie wordt gebracht, kijkt-ie z'n eigen mens niet eens meer na.

Maar als hij weken later wordt opgehaald, kunnen wij wat hem betreft ter plekke dood neervallen.

Die soepele geest werkt dan weer niet als het om bevelen gaat. In Duitsland leiden ze herdershonden op tot politiehonden, met diploma.

Amerikaanse politiekorpsen zijn er dol op. Van de achtduizend herdershonden die ze daar in dienst hebben, is de helft in Duitsland opgeleid.

Dus spreken ze Duits. Serieus!

De cops in Californië geven hun bevelen in het Duits, anders luisteren ze niet.

Platz! Sitz!

Het kan nog gekker.

De Japanse politie heeft deze week een chihuahua in dienst genomen. Momo schijnt bij uitstek geschikt te zijn om tussen de puinhopen na een aardbeving naar overlevenden te snuffelen.

Hoe een Yank Duits spreekt, daar kan ik me nog iets bij voorstellen.

Maar een Japanner die Mexicaans-Spaans spreekt?

Posted by Leon at 11:04 AM | Comments (0)

November 20, 2010

'Alles draait om participatie en integratie'

Een zegen voor de vakbond, maar jammer voor de politiek. Dat gevoel dringt zich al op twee minuten nadat Agnes Jongerius het spreekgestoelte in de Grote Kerk in Breda heeft beklommen.

Volledige rede José Zalanquett: 'De zachte krachten van globalisering.'

Voleldige rede Agnes Jongerius: 'Een wereldwijd sociaal akkoord.'

De voorzitter van de FNV knalt er een Multatulilezing uit om in te lijsten. Inhoudelijk, maar de vrouw die Nederland kent als gelouterd onderhandelaar blijkt ook nog een geboren redenaar, in woord en gebaar. Prachtig ritme, bevlogen toespraak, de juiste gebaren op het goede moment. Jammer dat ze niet iedere dag in de Tweede Kamer in beeld komt.

Jongerius ging gisteravond in de veertiende Multatulilezing uitgebreid in op de rol van de vakbeweging in de multiculturele samenleving. Op de volgens haar belangrijkste sociale kwestie van deze tijd: de danig verstoorde balans tussen solidariteit en diversiteit.

„De discussie over immigratie en integratie is in Nederland en ook daarbuiten onaanvaardbaar, onnodig verscherpt,” aldus Jongerius. „Natuurlijk zijn er problemen, maar die moeten niet gedramatiseerd worden. Alles draait om emancipatie en participatie: die twee elementen vormen de sleutel tot integratie. Dat lukt wonderwel, kijk maar naar de verbluffende resultaten die jongeren van allochtone afkomst behalen in onderwijs, in bedrijfsleven, de politiek en de wereld van sport en cultuur.”

Jongerius werd vooraf gegaan door professor José Zalaquett, voorzitter van de Chileense waarheidscommissie.

Een internationaal befaamd jurist, wiens rede was zowel een college als een pleidooi bleek. Een intellectueel met een verfrissende kijk op de voordelen van globalisering.

Zalaquett wees er op dat globalisering meer is dan economie, macht en wereldhandel. „Globalisering heeft wel degelijk vele voordelen opgeleverd. De invloed van burgerinitiatieven op het gebied van mensenrechten, milieu en corruptiebestrijding is er eveneens een gevolg van”, aldus de Chileen in vloeiend Engels.

„Als gevolg van de verbeterde internationale relaties en communicatiemogelijkheden zijn vrede en vrijheid de laatste decennia belangrijk verbeterd. Omdat burgerinitiatieven door die betere relaties en nieuwe technische mogelijkheden enorm konden groeien. Daar hebben die zogenoemde zachte krachten hun voordeel mee kunnen doen.”

Volgens Zalaquett zijn het niet de politici geweest die de aandacht gevestigd hebben op de schending van de mensenrechten, op het misbruik van macht en middelen en op de verwoesting van het natuurlijk erfgoed. „Maar het zijn bezorgde burgers en actiegroepen van wie we het in de toekomst ook weer moeten hebben als het gaat over nieuwe nationale en internationale sociale verhoudingen.”

De Multatulilezing is een initiatief van de Stichting Multatulilezing die de lezing afwisselend in Leuven en Breda organiseert. Om de twee jaar wordt de lezing in Breda gehouden en wordt daar georganiseerd met steun van Cordaid, de gemeente Breda, Avans Hogeschool, de KMA, COS Midden- en West Brabant en het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant.

In de voorgaande edities spraken onder anderen Frits Bolkestein, Jan Pronk, Agnes van Aardenne en Gerard Kleisterlee, bisschop Muskens, Theo van Boven, Ad Melkert en Kader Abdollah in Breda.

Volledige rede José Zalanquett: 'De zachte krachten van globalisering.'

Volledige rede Agnes Jongerius: 'Een wereldwijd sociaal akkoord.'

Posted by Leon at 12:42 PM | Comments (0)

Suicide Twins

Candice (links) en Kristin Hemmeler

De overtreffende trap van bizar. Een eeneiige tweeling die een zelfmoordpact sluit, om elkaar vervolgens in het voorhoofd te schieten. De een dood, de ander niet. Waarop de politie er bijna een week over doet om uit te vinden wie dood is en wie leeft: Candice of Kristin?

Volgens verbijsterde getuigen liepen ze ontspannen een schietbaan bij Denver op, keurig gekapt en opgemaakt. Daar gingen ze zonder verder ceremonieel tegenover elkaar staan, richtten ieder een pistool op het voorhoofd van de ander en haalden de trekkers over. De overlevende - Candice? Kristine? - is woedend dat ze nog leeft.

Deed me denken aan de Suicide Twins.

Een van die vele rare bands die in de jaren tachtig vanuit Finland internationaal door probeerden te breken met een combinatie van pure punk, glitterrock, gothic gedoe en rauwe blues. Een genre dat in Finland nog steeds populair is. Lordi bijvoorbeeld, dat een paar jaar geleden met een bombastische kruising van hardrock en Lord of The Rings het Songefestival won.

De Suicide Twins veroverden de wereld niet, maar werden er meerdere malen van beschuldigd dat ze met hun muziek de zoveelste getormenteerde ziel het laatste zetje naar het hiernamaals gegeven zouden hebben.

Mede daardoor verdwenen ze eind jaren tachtig van het toneel. Oprichter Jan Stenfors, die zich Nasty Suicide noemde, ging voor apotheker studeren, maar leeft nog steeds.

Zoiets krijg je niet verzonnen, net zo min als dat bizarre drama in Denver.

Posted by Leon at 12:34 PM | Comments (0)

November 14, 2010

Khou van jou

Toeval voert me naar de open dag in de Bredase Koepel via de Kloosterlaan, waar ik van 1984 tot 1991 woonde. Pal tegenover de huidige vrouwenafdeling in het voormalige Huis van Bewaring.

Waaruit eerder dit jaar een doortastende magere meid op een klassieke manier haar vrijheid veroverde: via een door haarzelf gegraven tunnel.

Ik woonde boven het pakhuis van kaasboer Jac Hennekam. Mijn kot rook naar kaas. Jong, belegen, oud. Zelf vond ik dat lekker, maar sommigen wendden zich walgend van me af als ik Café De Beyerd binnenkwam.

De kaaslucht kwam uit mijn kleren, mijn haren, mijn tenen, mijn strot en mijn poriën.

Toen ik zaterdag langs mijn oude adres fietste, moest ik aan het duo 'khou van jou' denken. Wat zou er van die oer-Bredase Romeo en zijn Julia geworden zijn?

Zij stond elke dag op het stenen opstapje, met haar rug pal tegen mijn voordeur. Vanaf daar kon ze nét het half opengeklapte, ondoorzichtige boograampje zien van waaruit hij met zijn zakdoek zwabberde.

Ze communiceerden luidkeels over de kinderen, of over zijn moeder. Ten afscheid riepen ze een paar keer over en weer 'khou van jou' en dan stapte ze weer op haar fiets, een zware Van Nelle in een mondhoek.

Op een dag viel ze bijna naar binnen toen ik mijn voordeur opende.

'U vindt het toch niet erg, meneer, dat ik hier iedere dag sta te schreeuwen?', vroeg ze. 'Het is een schat, hij mot nog twee maanden.'

Om met enige haast de jaloers ingevallen stilte van de overkant te doorbreken met een extra hard 'khou van jou'.

Posted by Leon at 01:17 PM | Comments (0)

November 11, 2010

Van medisch specialist tot cartograaf

Dr. Dick Blonk uit Breda werkte in Rotterdam als kankerspecialist, maar ging na zijn pensioen samen met zijn vrouw historische cartografie studeren.

Zelandia Comitatus op Google Search: Goo.gl/euAG4
Zelandia Comitatus Google Images: Goo.gl/v1wNj
In de krant: Zelandia Comitatus (pdf, 1.5 mb).

De kennismaking met de cartografie was puur toeval. Dertig jaar geleden was Dick Blonk op zoek naar een cadeautje voor een collega in de Daniël den Hoed kliniek in Rotterdam, waar hij als wetenschappelijk onderzoeker in het kankeronderzoek werkzaam was. In een winkeltje vond een hij antieke landkaart.

Het presentje werd nog wel overhandigd, maar vanaf dat moment was hij zelf gefascineerd door de historische kaarten.
Zijn drie jaar geleden overleden echtgenote, Joan Blonk-van der Wijst, werd ook met het kaartenvirus besmet.

Na hun pensioen, ook zijn vrouw was arts, gingen ze aan de Universiteit van Utrecht twintig jaar geleden samen de cyclus Historische Cartografie volgen. Het echtpaar Blonk participeerde daarna op eigen kosten in het historisch-cartografische onderzoeksprogramma Explokart van de Utrechtse Universiteit.

Hoogleraar, inmiddels emeritus professor dr. Günter Schilder: "Men moet bijzondere bewondering voor deze onderzoekers hebben. Terwijl de meesten van hun leeftijdgenoten het rustig aan gingen doen, begonnen beiden aan een onvermoeid groot onderzoek, resulterend in twee belangrijke publicaties."

Erkenning kwam er ook uit koninklijke hoek: sinds een maand is Dick Blonk Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.

Tien jaar geleden publiceerde het cartografen-echtpaar de Hollandia Comitatus, een atlas met de kaarten van het Graafschap Holland door de eeuwen heen.

"Dat was onze eerste grote productie", vertelt Dick Blonk in zijn appartement aan de rand van het Bredase Mastbos. "Daarna hadden we samen een beetje een leeg gevoel. Aan de Comitatus van Brabant werd al gewerkt, die zal binnen een paar jaar klaar zijn. Voor Zeeland hadden zich geen auteurs gemeld, en dat vonden we een razend interessante provincie. Met al die door de zee voortdurend veranderende kustlijnen en eilanden."

Er liggen nog een paar provincies braak, als het om een wetenschappelijke beschrijving van de historische cartografie gaat. Gelderland bijvoorbeeld, maar Dick Blonk haalt er zijn neus net niet voor op. Een heel grote provincie, maar wel een beetje saai, vergeleken bij het door de geschiedenis heen altijd weer veranderende Zeeland. "Utrecht lijkt me wel wat. Een kleine provincie, dat wel, maar misschien veel interessanter met al die plassen en afgravingen."

De eerste gedrukte landkaarten van de Nederlanden zijn ongeveer vijfhonderd jaar oud. Ze zijn gedrukt vanaf gegraveerde koperplaten, later deden ook het etsen en de lithografie hun intrede. Vijf eeuwen later wijst Blonk met een mengeling van nieuwsgierigheid en bewondering op een exemplaar uit zijn verzameling.

"Dat vind ik nog steeds zó prachtig. Ieder lettertje, ieder lijntje, ieder detail is ooit met een burijn ingesneden. Soms zie je dat een kaart vanaf een honderd jaar oudere plaat gedrukt is, maar dat hij niet hetzelfde is. Dat betekent dat er details in de plaat opgevuld zijn door ze voorzichtig dicht te tikken. Koper is een relatief zacht materiaal, dus het was ook door het drukken al aan slijtage onderhevig. Dus moesten ze om de zoveel drukken weer bijgewerkt worden."

Sommige veranderingen liggen voor de hand, zeker in Zeeland. Van dijkdoorbraken en overstromingen tot inpolderingen en verdwenen dorpen en eilanden.

"Maar soms vraag je je af waarom iets in hemelsnaam veranderd is." Dick Blonk wijst op een detail in het rijk versierde cartouche rechtsonder op de kaart, waarin gegevens over kaart en maker afgebeeld zijn. Links en rechts van de tekst is een versiering aangebracht: een schietlood dat aan een spijker hangt. De rechterspijker is krom. "Op een eerdere druk van die kaart is die spijker kaarsrecht. Verder heb ik geen verschillen kunnen vinden. Het zal voor eeuwig een raadsel blijven waarom iemand dat veranderd heeft."

Volgens Blonk hoef je geen genie te zijn om een cartobibliografie samen te stellen. "Het is eerder een zaak van ijver dan van intelligentie. Het is een kwestie van bronnen raadplegen, op zoveel mogelijk plaatsen kaarten en de gegevens erop en erover verzamelen. Vervolgens moet je alles volgens een vastgesteld protocol beschrijven en alles op chronologische volgorde plaatsen. Zorgvuldigheid is het belangrijkste."

Blonk is naast wetenschapper en publicist ook fanatiek verzamelaar, die nog steeds graag in heel Europa winkels en rommelmarkten afstruint op zoek naar kaarten. "We moesten toch in die bibliotheken zijn voor ons onderzoek," zegt hij, dus dan ga je daarna natuurlijk ook de antiekwinkels in."

Zijn eigen collectie zal compleet blijven.

"Die laat ik na aan de Universiteit van Utrecht. Omdat we daar gestudeerd hebben en ze altijd zo goed geholpen hebben met ons onderzoek en de publicaties. Vooral mevrouw Paula van Gestel is daarbij altijd van onschatbare waarde geweest."

Dick en Joan Blonk-van der Wijst: 'Zelandia Comitatus.
Geschiedenis en Cartobibliografie van de provincie Zeeland tot 1860'
Uitgeverij HES & De Graaf, 516 pagina's.
Verkrijgbaar in de boekhandel voor € 99,50 (tot 1 januari, daarna € 125). ISBN: 9789061942405

Posted by Leon at 04:18 PM | Comments (0)

November 06, 2010

Weggeven?

Elf miljoen is een hoop geld, maar als ik het zou verdelen over alle inwoners van Breda, is het niet meer dan ruim zes tientjes per inwoner.

Onsterfelijk populair zou ik me daar niet mee maken denk ik, dus het zou wellicht beter zijn zo’n bom duiten over vrienden en familie te verspreiden.

Helaas is het mijn probleem niet, maar een bejaard echtpaar uit Canada hoefde er niet lang over na te denken.

Allen en Violet Large wonnen drie dagen geleden 11,1 miljoen dollar in de Canadese staatslotto. Het geld stond maar amper op de rekening of Allen en Violet hadden bijna alles weggegeven.

Aan de familie, de kerken in de regio, de brandweer, het Rode Kruis en het ziekenhuis waar Violet wordt bestraald voor baarmoederhalskanker.

Twee procent stopten ze zelf in een spaarpotje, ‘voor het geval het dak gaat lekken’. Of voor een nieuwe auto, maar zolang de Dodge Diplomat van 1987 het nog doet, blijven ze daar gewoon in rijden.

Mooi verhaal in deze donkere dagen. Net zoals dat van die Bussumse ex-dakloze die er deze week pas achter kwam dat zijn natuurlijke vader in 1992 als multimiljonair is overleden.

Omdat die op zijn sterfbed dacht kinderloos te zijn, liet hij zijn geld na aan een stichting voor goede doelen. Een paar weken geleden bleek uit een DNA-test dat de 28-jarige Jerry de erfenis misgelopen was.

Toch hou je ook aan dat verhaal een goed gevoel over, want de advocaat en stichting die het geld beheren, gaan bekijken hoe ze Jerry op weg kunnen helpen.

Misschien moeten ze maar beginnen met een paar rijtjes staatsloten te kopen.

Posted by Leon at 10:38 AM | Comments (0)

October 30, 2010

Straatmuziek

Moet ik die Roma voor de deur bij, Albert Heijn, met zijn jengelende harmonica en anderhalve tand in zijn grijnzende mond, belonen?

Ik heb mezelf die vraag nooit eerder gesteld.

Vooral niet vanwege het prachtige gebaar dat de accordeonist maakt als je een halve of hele euro in zijn centenbakje laat vallen. Hij brengt zijn rechterhand met een buiging naar zijn hart, terwijl het riedeltje gewoon doorgaat.

Knap!

Of zou er een van mijn centen aangeschafte iPod in dat ding zitten? Hoe dan ook, hij staat daar met handschoenen met afgeknipte vingers te kleumen. Ik zie ze als kleine ondernemers, en niet als bedelaars. Trouwens, waar staat geschreven dat je bedelaars niets zou mogen geven?

Omdat, als bedelen wordt beloond, ze nooit meer iets anders gaan doen? Iemand probeerde me uit te leggen dat ik die accordeonisten geen cent zou moeten geven.

Waarom niet?

Omdat het een georganiseerde boevenbende is, die de lokale concurrentie er met geweld uitgewerkt heeft!

Zou het?

Helaas ben ik niet muzikaal, anders zou ik met mijn viool op de schouder die Roma voorstellen om een duo te vormen. Ik kan me niet voorstellen dat het zo gegaan is.

Ten eerste kan ik me niet herinneren dat er voor de val van de muur lokale straatmuzikanten waren. En wie met een vergunning met geweld weggejorist wordt, die stapt toch gewoon naar de politie?

Of ben ik de naïeveling die niet ziet hoe het territorium van de straatmuziek verdeeld is?

Posted by Leon at 07:25 AM | Comments (0)

October 23, 2010

Wijn in New Zeeland goedkoper dan water

Ik zat niet lang genoeg in de auto, dus het hele pleidooi heb ik niet kunnen volgen. Om er nou op de parkeerplaats bij de krant nog een kwartier voor in de auto te blijven zitten, ging me te ver.

Voor je het weet, komt er een EHBO'er naar buiten rennen omdat ze denken dat je door een acute burn-out bevangen bent, of uit het dashboard zit te zuipen.

Op Radio 1 pleitte een slijter voor een vaste alcoholprijs. Dat zou niet alleen de slijters een hoop geneuk schelen, maar wij zouden nooit meer reclamefolders uit hoeven vlooien op de goedkoopste whisky of Belgisch bier.

Verder kul, want waar de overheid zich bemoeit met het drankgebruik van onderdanen, is het effect omgekeerd evenredig. Tegen vrijblijvend advies heb ik geen bezwaar.

Als het politbureau van de geheelonthouding denkt dat het helpt, moeten ze vooral spotjes blijven uitzenden vol kotsende pubers. Nou zullen de slijters een andere vaste alcoholprijs in gedachten hebben dan de overheid, maar werken doen dat soort oekazes nooit.

In landen waar de accijnzen het hoogst zijn, breek je op straat je nek over kots en zatlappen.

In Nieuw-Zeeland laten ze de markt en het gezond verstand hun werk doen. Dat leverde deze week een mooi fenomeen op: een fles water is er duurder dan een fles wijn.

Oorzaak: de overvloedige druivenoogst. Een van de zegeningen van global warming?

Geheelonthouders en moraalridders kunnen er niet om lachen. Die struikelen daar nu ook over elkaar met voorstellen voor accijnsverhoging, minimumprijzen, reclameverboden en leeftijdsgrenzen.

Posted by Leon at 02:17 PM | Comments (0)

October 17, 2010

Watjes!

In Memoriam: Big Jim

Altijd gedacht dat het typisch iets voor Duitsers en Belgen was: volwassenen die voor cowboy of indiaan spelen. Nu we hier ook zoiets hebben ben ik benieuwd hoe het er aan toe zal gaan bij het NK Dutch Rodeo in Eersel.

Vooral het onderdeel koeiendrijven spreekt me aan. Cattlepenning noemen ze het. Zelf koester ik een paar fantastische herinneringen aan veedrijven, in Queensland.

In de kraal kreeg ik les van de ouwe Tom Leahy. Hoe met een paardeleren zweep een tamelijk opgefokte stier via de kooi op de truck naar het slachthuis te dirigeren.

Op mijn gemak was ik niet, in die kraal van tien bij tien. De ongecastreerde roodharige leek een pitbull van een ton. Drommels goed beseffend wat zijn lot was, vastbesloten zijn huid zo duur mogelijk te verkopen.

Met een voorpoot trapte hij kruiwagens vol grond en stront omhoog, de massieve kop naar beneden gebogen, zodat ik alleen het wit van zijn ogen zag. Snuivend als een paard dat wil rennen, liters schuimend snot uit zijn neus druipend.

Easy mate, gromde Tom, terwijl hij de zweep twee keer op de natte neus liet klappen. Uithalend voor de derde keer bleef de zweep achter zijn rug in de laaghangende tak van een Eucalyptus hangen.

De bloed ruikende minotaurus leek door een katapult afgevuurd. We redden het vege lijf via een barrel roll, mijn bejaarde leraar over de bovenste boomstam, ik wit van de schrik onder de onderste.

De kraal kraakte alsof er een tank tegenaan daverde, terwijl bloed, snot en stront me om de oren spetterden.

In Eersel doen ze het dit weekeinde met tamme koeien.

Watjes!

Posted by Leon at 10:19 AM | Comments (0)

October 11, 2010

Fashionably Chic

Als ik op het venstertje van de vaste lijn thuis nummer geblokkeerd zie staan, dan pak ik hem nooit op. Tien tegen één weer zo’n verdomde verkoper. Heb je net je mond vol of begint net het journaal, krijg je zo’n zeurpiet aan de lijn.

Link: We gaan niet voor het verhaal

Wie me lief heeft, weet me te vinden op mijn mobiel, waar ik hetzelfde protocol hanteer. Nummer niet zichtbaar? Wordt niet opgenomen. Gelukkig was ik vorige week niet thuis toen mijn gade de telefoon wél beantwoordde en een mevrouw vroeg of we graag naar de Europese galapremière van Totem van Cirque du Soleil wilden.

Alleen voor genodigden. In Amsterdam. Alles gratis. Tuurlijk, waarom niet?

Toen ik het hoorde, vermoedde ik allerlei instinkers en adders onder het gras. Maar toen de tickets arriveerden, stond er maar één voorwaarde op: de kleding.

Dress code heet dat in het deftig en die moest fashionably chic.

Volgens Google betekent dat netjes, maar vooruitstrevend, vooruitlopend op de mode. Daar hebben we een mouw aan weten te passen via de garderobe van mijn zwager.

Op de society-fotografen langs de rode loper maakte ik geen indruk; die keken dwars door me heen. Net als alle aanwezigen, kennelijk uitgenodigd om valider redenen.

De meesten voorzien van een ego te groot voor die gigantische circustent. Kon me niet bommen: de stroom champagne stokte nooit, net zo min als de catering.

De voorstelling was geweldig, de plaatsen perfect. Wie, wat of waarom van de invitatie blijft het raadsel.

Misschien toch maar wat vaker die geblokkeerde nummers oppakken.

Totem in 22 pagina's: www.bndestem.nl/totem

Posted by Leon at 12:05 PM | Comments (0)

October 02, 2010

Buitenaards baantje

Het leek me het mooiste baantje ter wereld, al was het maar omdat je de enige zou zijn en je derhalve met collega's niets te schaften zou hebben. De VN zouden astrofysica Mazlan Othman gevraagd hebben om namens de wereld ambassadeur buitenaardse wezens te worden. Dat voor het geval aliens zich aan de rand van onze dampkring zouden melden.

Ik moest meteen aan ET, Men in Black en War of The Worlds denken. Maar Mazlan Othman? Gerenommeerd wetenschapper, voor wie een Nobelprijs in het verschiet ligt, een leven lang gestudeerd op natuurkunde en sterren.

Directrice van het in Wenen gevestigde ruimtevaartbureau van de VN. Het nieuws was te mooi om waar te zijn, en dat was het ook. Een foutje van een van de duizenden tolken op de VN-kantoren, of een streek van een grappenmaker.

Zeer serieus daarentegen leken zeven Amerikaanse oud-officieren op een persconferentie in Washington. Volgens hen hebben buitenaardse wezens nucleaire complexen van de Amerikanen en Britten geïnfiltreerd om kernraketten te saboteren.

Live uitgezonden door CNN, en niemand durfde te lachen. Dat terwijl het toch echt ging over vliegende schotels die met lichtstralen kernrakketen onklaar gemaakt zouden hebben.

Zoals altijd in dit soort gevallen werden er doofpottheorieën aangesleept. De gepensioneerde commandanten zouden kunnen bewijzen dat de top van leger en luchtmacht alles weten, maar stelselmatig liegen.

Misschien moeten de VN dat zevental maar een eigen ambassade geven. Op Mars.

Posted by Leon at 10:45 AM | Comments (0)

September 25, 2010

Geert is net een jukebox

Sticks and stones may break my bones, but names will never hurt them. Geert Wilders had er zijn toespraak in New York mee kunnen beginnen, maar dat heeft hij niet gedaan. Botten kunnen kapot geslagen worden met knuppels en stenen, maar schelden doet geen pijn.

Verbaal geweld zegt meer over de afzender dan de ontvanger, denk ik altijd maar.

Wilders heeft er kennelijk geen moeite mee. Althans, zolang hij zelf het woord voert.

Soms kan ik me overigens wel vinden in wat de leider van de PVV zegt of denkt, maar daar gaat het hier niet om.

Ook niet om het feit dat ik om andere uitspraken en vooral het verbeten maniertje waarop ze geuit worden, spontaan in de lach kan schieten.

Geert is net een jukebox.

Stop het woord cultuur in de gleuf, en er komt tien keer linkse hobby's uit. Stop er een hoofddoek in en er komt kopvoddentaks uit.

Voorzichtig met het woord islam, want dan begint hij een eindeloze riedel langspeelplaten af te draaien.

Mag allemaal van mij, en ik maak zelf wel uit waar ik om lach en wat ik afdoe als irritante nonsens. Wie zich beledigd voelt, stapt maar naar de rechter, en dan horen we mettertijd vanzelf wat er van komt.

Waar het hier om gaat, zijn de ellenlange tenen van Wilders.

Meneer roept van alles, en moet dat ook blijven doen, maar op het moment dat er iemand iets durft te zeggen over de grote blonde leider en/of zijn discipelen dan is de Tweede Kamer te klein.

Het een of het ander, Geert. Je hoeft van mij niet te dimmen, maar je moet niet zo zeuren als iemand iets over jou zegt.

Posted by Leon at 12:59 PM | Comments (0)

September 20, 2010

Je beste vriend?

De politie is je beste vriend, maar je moet er niet te veel van verwachten.

Aldus korpschef Frans Heeres. Op dezelfde dag dat diens hartenkreet werd gepubliceerd in het politieblad Alert, liet een van zijn collega's een andere luchtballon op.

Als het aan Jan Stikvoort van de regio Hollands Midden ligt, mag de belastingdienst voortaan de snelheid controleren.

Heeres zou liever zien dat iets anders dan Hermandad zich bezighoudt met het oprollen van hennepkwekerijen, kalmeren van loslopende psychoten en inventariseren van gevonden voorwerpen.

Bij die laatste overweging kan ik me nog iets voorstellen, maar bij de eerste twee haak ik af.

De argumentatie van Stikvoort is helemaal van de gekke. Geen zin meer om een lasergun te hanteren of om zatlappen in een pijpje te laten blazen.

Laat staan om te controleren of bestuurders niet zitten te bellen en/of de veiligheidsgordel niet om hebben. Omdat hij ervan baalt om als nationale pispaal te fungeren.

Heel vervelend allemaal, al die foute overtreders die kwaad vragen waarom hij geen boeven gaat vangen.

Slaapverwekkende kroegpraat vind ik dat altijd, want wie zich netjes aan de regels houdt, hoeft daarover niet te klagen.

Voor Frans Heeres heb ik een paar prangende vragen.

Los van uw nijpende budgettaire problemen, wat denkt u dat er gaat gebeuren als vuilnisophalers zonder politiebescherming een professionele hennepkwekerij moeten ruimen?

Wie moeten we bellen als een op springen staande psychopaat met een samuraizwaard loopt te zwaaien?

De stadsdichter of de wijkverpleegster?

Posted by Leon at 04:20 PM | Comments (0)

September 11, 2010

Broekjes uit

Voetbalscheidsrechters van Nederland: wees gewaarschuwd. Trek dit weekeinde onder het broekje een paar panty's aan, bescherm uw kroonjuwelen met een stevige riem, of desnoods een tok en een paar jarretelles.

Paul de Leeuw, de meligste lolbroek van de (nog) niet-commerciële omroepen, heeft een prijs op uw edele delen en blanke billen gezet.

De man van de dramatisch dalende kijkcijfers. In Engeland noemen ze zo iemand een has been. Soms zap ik er per ongeluk langs, maar ik blijft nooit langer hangen dan tien seconden.

Ik kan niet goed tegen figuren die er groot genoegen in scheppen om anderen in de zeik te zetten zonder zichzelf ooit kwetsbaar op te stellen. Misschien zie ik het wel fout, maar dat zal dan komen omdat ik nooit langer dan tien tellen kijk.

Hoe dan ook, die immer breedlachende lolbroek zonder zelfspot heeft tijdens zijn show alle voetballers van Nederland opgeroepen om dit weekeinde filmpjes te maken van scheidsrechters wier broekjes naar beneden worden getrokken. De leukste inzending krijgt driehonderd euro van meneer.

De oproep zelf heb ik niet gezien, maar ontvangen via de Twitter van Joost Eerdmans: Paul ik wil je spreken! Waarom laat je scheidsrechters niet met rust? Zo komt de vrede op het voetbalveld niet terug.

Het is voorspelbaar wat er dit weekeinde op sommige amateurvelden gaat gebeuren. Ik wed dat er een analoog verband aangetoond zal worden tussen de kwaliteit van het voetbal en de show van De Leeuw. Hoe lager het niveau, hoe meer broekjes er afgetrokken worden.

Posted by Leon at 12:03 PM | Comments (0)

August 28, 2010

Hoi! Hoi!

Weekeind wezen fietsen in Drenthe. Verkocht, want pijn in de kaken van het Hoi! zeggen. Het kan ook Oi zijn, omdat we het dialect wellicht niet helemaal goed verstonden.

Hoe dan ook: als zij Oi of Hoi! riepen en wij Hoi! terugriepen, keken ze niet raar en deden ze het gewoon nog een keer. Maakt niet uit hoe, waar of wanneer.

Of je daar ergens aankomt, of weggaat, iemand tegenkomt, inhaalt, of ingehaald wordt, het is luidkeels Hoi! Het ontbreken van het Hoi! is een van de dingen waar ik me hier in het westen van Brabant altijd over verbaas: geen hond die vanaf een fiets Hoi! roept.

Ze zitten hier met een zekere verbetenheid en chagrijn op het zadel van de racefiets. Alsof er tegen heug en meug getrapt wordt, alsof het pijn doet, alsof het moet.

Toen ik jaren geleden zelf zo'n ding kocht, heb ik het mijn eerste seizoen lang geprobeerd: medefietsers groeten. Na een paar duizend kilometer heb ik het opgegeven.

Ik weet niet wat het met die West-Brabanders op racefietsen is. Het ergste zijn mijn leeftijdgenoten op full carbon frames van vierduizend euro, afgemonteerd met de duurste Shimano of Campagnolo.

Op hun kop een bandana onder een helm die net zo duur is als mijn Giant, een gelikt pakkie van Rapha. De ogen verborgen achter een verblindend spiegelende Oakley, de voeten in witte carbon schoentjes.

Die types zeggen nooit iets terug, en roepen al helemaal geen Hoi!

Waarom zitten er in West-Brabant alleen maar sikkeneuren op racefietsen? Ik ga maar eens wat vaker fietsen in Drenthe.

Hoi!

Hoi!

Posted by Leon at 10:55 PM | Comments (0)

August 23, 2010

Café Breda

Populaire bestemming in de jaren zeventig van onverbeterlijke nachtbrakers uit Breda: het gelijknamige café aan de Statiestraat in Antwerpen.

De Bob bestond nog niet. Als de kroegen in de Parel van het Zuiden sloten was er altijd wel een chauffeur te vinden die naar eigen zeggen nog nuchter was.

Op naar Groenplaats, Grote Markt of Koningsplein.

Maar eerst een pint pakken in Café Breda. Koest houden, want het zat vol met chagrijnige Sinjoren die van Ollanders niks moesten hebben.

Dan zei je maar dat je 'van Breda' was, dus een halve Belg en dan werd je getolereerd. Sommige stamgasten waren voorlopers van het Vlaams Blok, getatoeëerde zwarthemden. Die gasten zochten destijds met alles en iedereen ruzie, zwart of blank, Bels of Hollands.

Lang geleden dat ik in 'Den Breda' geweest ben, op naar Google. Kijk aan, heet tegenwoordig 'Pub Breda'.

Qua clientèle kennelijk niks veranderd.

In Antwerpen noemen we het een schelencafé', aldus een Sinjoor die er zelf ooit per ongeluk is beland.

Hij adviseert op een toeristisch forum iedereen om er weg te blijven: 'Het is een café voor marginalen, ruziezoekers, zatlappen, leeglopers en alles van die aard. Elke serieuze mens maakt bij het passeren een bocht omheen deze smet in onze stad en wendt z'n ogen af. Als je moest weten hoeveel overlast aan nachtlawaai, vechtpartijen en beschadigingen zich om en rond dit café afspelen, dan begrijp je niet dat de burgemeester dit niet sluit. Schande gewoon.'

Ik krijg er spontaan heimwee van.

Binnenkort maar eens een reünieritje organiseren.

Wie wil Bob zijn?

Posted by Leon at 12:30 PM | Comments (0)

August 17, 2010

iDose

Een leeftijdsgroep naderend waar allerlei kwalen op de loer liggen, waaronder oorsuizingen en doofheid, ga ik het zelf niet proberen: iDose.

Weliswaar ben ik een grootgebruiker van muziek via iTunes en Spotify, maar meer doe ik er nog niet mee.

Tip, voor wie geen buitenlandse beurs kan krijgen: tegenwoordig kun je via iTunes ook al de podcast van complete colleges gratis ophalen. Waaronder colleges van het gerenommeerde Stanford waar Larry Page en Sergey Brin, de stichters van Google, het vak geleerd hebben.

Dat terzijde, zolang internet bestaat wordt net zo veel moois als slechts verspreid. iDose, tot deze week had ik er nog nooit van gehoord, is audio-cocaïne.

Een digitale vorm van iedere drug die je maar kunt verzinnen; hasj, coke, crack, methamphetamine, lsd, xtc. Te downloaden als mp3 in de winkel van iTunes.

Je hoeft alleen maar een koptelefoon op te zetten om net zo high te worden als van een pil of een spuit.

Absoluut gelul natuurlijk, maar hele horden tieners blijken er verslaafd aan te zijn. Sommige tunes zijn gratis, andere kosten een paar dollar, maar er zijn ook albums van 200 dollar die grif gedownload worden.

Ik zou me weinig zorgen maken als ouder van een puber die aan de iDose is. Het geld verdwijnt weliswaar in de digitale goot, maar dat lijkt me minder schadelijk dan dat het naar real time dealers gaat.

Vooruit, toch maar eens even een digitaal proeverijtje gedaan met de koptelefoon op tien. Wat ik vooraf vreesde klopt: mijn oren suizen, en ik ben misselijk.

Laat uw kids maar. Het waait wel weer over.

Posted by Leon at 10:42 AM | Comments (0)

August 07, 2010

Bemoeiziekte

Af en toe is spam best leuk. Zo kreeg ik deze week een mailtje waarin alle voordelen van bier op een rijtje waren gezet. Of ze wetenschappelijk bewezen zijn, weet ik niet, maar ik werd er verrekte vrolijk van.

Link: Lokjongeren nu ook barkeepers laten testen?

Bier is volgens het manifest goed tegen hartinfarcten en beroertes, goed voor je bloeddruk, kan diabetes verhinderen, verbetert je geheugen, is goed voor de botten, levensverlengend.

Bier stopt diarree, stress, nier-en galstenen, slaapstoornissen en kanker. Je krijgt er een schone huid van, wordt niet gauw verkouden, het is goed voor zwangere vrouwen, bevordert de eetlust, remt maagzweren en bevordert de stofwisseling.

Ik heb het niet verzonnen, ik vertel het alleen maar verder.

Al is het maar uit balorigheid over die bemoeizuchtige burgemeesters, die denken uit te mogen maken op welke leeftijd uw nazaat voor het eerst een pint zou mogen gaan drinken in uw stamkroeg.

Flagrante flauwekul.

Laat ouders dat lekker zelf uitmaken. Wie het een goed idee lijkt zorgt zelf maar dat junior voor zijn achttiende verjaardag niet in een café komt, en vanaf die dag heeft u er niets meer over te vertellen.

De overheid moet zorgen dat er voldoende belastingen binnenkomen om de boel goed te laten draaien, en zich niet bemoeien met hoe we ons leven inrichten.

Iedereen moet zelf uitmaken wanneer hij zijn puber in staat acht het eerste pilske te proeven in een gezellige omgeving die daar uitermate voor geschikt is: een café.

Bemoeizieke burgemeesters hebben daar niets mee te maken.

Posted by Leon at 11:24 AM | Comments (0)

July 17, 2010

Tweet me please, vanuit de Trêveszaal

Gezien het niveau in de Bredase raad, waar men elkaar al vergaderend op Twitter voor roddelaar en relnicht uitmaakt was ik geneigd om Guusje ter Horst gelijk te geven. Ze heeft zich als minister van Binnenlandse Zaken doodgeërgerd aan haar collega's.

Die zaten er tijdens de kabinetsvergaderingen vrolijk te twitteren, mailen, smsíen, internetten, of gewoon met hun gadgets te spelen.

Als het aan ter Horst ligt, inmiddels ex-minister, moeten de mobieltjes, de iPhones en iPads, de Nokiaís en de Blackberries voortaan bij de bodes ingeleverd worden.

Maar omdat ik aanneem dat het niveauverschil van het getwitter tijdens een vergadering op het stadhuis van Breda en eentje in de Trêveszaall evenredig is met dat van de deelnemers, heeft Ter Horst het mis.

Als minister is een aantal eigenschappen onontbeerlijk. Intelligentie bijvoorbeeld, al is het maar een gezonde portie politieke boerenslimheid. Ambitie, inzet en uithoudingsvermogen spelen ook een rol.

Voorsprong heeft de multi-tasker die minstens drie dingen tegelijk kan doen. Laat ze hun speeltjes houden, maakt ze alleen maar effectiever. Fanatiek twitteraar is Maxime Verhagen, nog nooit op een onvertogen tweet betrapt.

Maxime heeft mijn hart gestolen met de manier waarop hij een iPhone 4.0 van de zaak geritseld heeft.

Hetgeen mij nog steeds niet gelukt is. Boosheid, list en bedrog moest eraan te pas komen, dwars tegen alle oekaze's van het it-politburo van Buitenlandse Zaken in, maar hij hééft hem.

Twitter me maar eens gauw hoe je dat voor elkaar gekregen hebt. Liefst vanuit de Trêveszaal.

Webwereld: Verhagen forceert iPhone van de zaak

Twitter: Maxime Verhagen

Posted by Leon at 09:57 AM | Comments (0)

July 10, 2010

Octopussy

Raymond Domenech kende de sterrenbeelden van zijn selectie beter dan hun voornamen. De Franse bondscoach had een voorkeur voor leeuwen in de verdediging en schorpioenen in de aanval. Het resultaat kennen we.

Niemand die de flagrante flauwekul tegen durft te spreken, zolang alles goed gaat. Of het nou om het voorspellen van stijgende beurskoersen dan wel het winnen van voetbalwedstrijden gaat.

Hoe spannender het wordt, hoe gekker.

Een volwassen collega draagt al vier weken een ongewassen oranje onderbroek, her en der rukken stoppelbaarden op.

Stijf van de zenuwen zitten ze naar die aandoenlijke octopus te kijken. Hun spierwitte gelaat kleurt weer wat op als ze horen dat de papegaai van een andere grappenmaker in Singapore een Nederlandse zege voorspelt.

Veel voetballers blijken nog gekker. Ze dragen geluksveters of geluksschoenen, sommigen maken de neuzen ervan nat voor de wedstrijd (Paul Gascoigne deed dat met whisky).

Gras aanraken, nooit op de lijnen stappen, doelpalen kussen, twee tikken op de kont van de keeper, bal drie keer stuiteren in de tunnel, magneten om de pols, altijd hetzelfde haakje in de kleedkamer.

Ik schat dat er in ieder elftal een of twee nuchtere ongelovigen zonder tics rondlopen.

Wijs genoeg om bijgeloof te negeren, voordat ze geen bal meer toegespeeld krijgen. Maakt u zich geen zorgen: mijn stekende eksterogen zeggen 3-1 voor Nederland en die hebben nog nooit gelogen.

Posted by Leon at 11:14 AM | Comments (0)

July 03, 2010

In de mijnen

Ongeloof in restaurant Frango Assado in Goiânia. Brazilië verliest. Foto Belgna Ribeiro Ramos

Geen idee wat die Brazilianen vandaag aan het doen zijn, maar veel zal er niet gelachen worden.

Meer medelijden heb ik met die arme Noord-Koreanen die nu in de kolenmijnen tewerkgesteld zijn. Als dat nieuws tenminste klopt, want de bron is niet de meest betrouwbare.

Het is de voormalige bondscoach Moon Ki-Nam, die in 2004 van Noord naar Zuid wist te ontkomen. Hij heeft een Zuid-Koreaans persbureau verteld dat de spelers, die met 0-7 van Portugal verloren, nu diep onder de grond steenkool los zitten te bikken.

Of het waar is?

De perschef van de Noord-Koreaanse voetbalbond heeft tijdens diezelfde wedstrijd tot het eind zitten twitteren dat zijn ploeg voor stond. Daarna schijnt hij spoorloos verdwenen te zijn.

Waar of niet waar?

Vele mythes worden door Noord over Zuid en vice versa gevoed. Die Zuid-Koreaanse duikboot die naar de kelder ging? Het feit op zich lijkt me redelijk vast te staan, maar de oorzaak?

Los van dat alles, lijkt het me wel wat om Franse, Engelse, Italiaanse en Braziliaanse voetbalmiljonairs een tijdje onder de grond te stoppen.

Een substantieel gedeelte van dat volkje kan wel wat bescheidenheid, onthouding, loutering en gedwongen duisternis gebruiken.

Eerlijk is eerlijk: de uitslag van gistermiddag had ik absoluut niet verwacht. Was mijn voorspelling bewaarheid, dan had hier twee zinnen eerder Nederlandse in plaats van Braziliaanse gestaan.

Dus tel ik mijn zegeningen en stort me in de waan van de dag. Op naar de kroeg. Nog minstens vier dagen feest. Hup Holland!

Posted by Leon at 11:53 AM | Comments (0)

June 19, 2010

Sea Shepherd

Ik kijk altijd gefascineerd naar de documentaires over Sea Shepherd, maar niet omdat ik vierkant achter de ideologie en de methodiek van deze walvisbeschermers sta.

Eerder stelde ik hier de vraag wat het verschil is tussen walvissen en koeien. Behalve dat het ene zoogdier graast en het andere zwemt? Verschillende opgewonden reacties bevestigden mijn stelling dat het walvissendebat op emoties gestoeld is.

Mijn fascinatie geldt het totale gebrek aan discipline en het levensgevaarlijke geklungel aan boord op de boten bij Sea Shepherd. Verbazingwekkend dat er nog geen doden gevallen zijn.

Volgende week vergadert de Internationale Walviscommissie (IWC) in Marokko over walvisjacht. Dus is vlaggenschip Steve Irwin, met doodskopvlag, nu al in de buurt om publiciteit te genereren. Het botste daar op Libische vissers die tonijnen aan het overladen waren.

Volgens de vissers binnen de toegestane termijn gevangen, volgens Sea Shepherd een dag te laat. Zoiets heet een verschil van mening, maar dat begrip is aan Sea Shepherd niet besteed.

De organisatie zette doodleuk vijf duikers overboord die de netten kapot knipten. Waardoor er 800 blauwvintonijnen ontsnapten.

Daarna ging de Steve Irwin er vandoor, omdat Libië de marine uit liet varen.

Zelfs fanatieke fans van Sea Shepherd beginnen zich nu aan de kop te krabben en zich af te vragen of opperhoofd Paul Watson niet te ver gaat.

De volgende stap?

Hollandse haringvissers of Noorse trawlers naar de kelder jagen, omdat ze volgens dictator Watson meer gepakt hebben dan hun quotum?

Posted by Leon at 06:43 PM | Comments (0)

June 12, 2010

(On)wettig

Coby Louwerse met de zilvermeeuw die is besmeurd met oranje verf. Zijn verenpak is lek en hij kan niet meer vliegen. Het zal heel moeilijk worden om hem weer schoon te krijgen. foto Lex de Meester

De halve zool die een zilvermeeuw met oranje menie had ingesmeerd, moeten ze maar dezelfde behandeling geven.

Geen politiek-correcte reactie, maar ik hou niet van gekloot met dieren.

Wel moest ik gisteren lachen toen ik twee meiden met een ezel zag wandelen. Het beest had het prima naar zijn zin, balkend van trots op de oranje hoed op zijn kop.

Moet kunnen, maar dat met die meeuw niet. Hij droop van de verf, dus moeilijk kan het niet zijn om de dader op te sporen.

Onverwacht effect van die stompzinnige actie: onze zuiderburen die flink over de rooie gaan over hun noorderburen.

Op de website van Het Laatste Nieuws moesten we het unaniem ontgelden. De ene Vlaming hoopt dat we niks winnen, de ander denkt dat het iets typisch Hollands is, want we weten hier nooit waar de lijn te trekken.

Zou frustratie hier misschien een rol spelen?

Het is immers alweer de derde keer op rij dat de Rode Duivels het WK niet bereikt hebben.

Een in België wonende Hollandse die de nuance aan probeert te brengen krijgt het helemaal voor haar kiezen: Awel, een hypocriete Hollandse trut, die hier van een voordelig fiscaal regime komt profiteren. Terug naar je teerbeminde Nederland vooraleer we je gat zwart, geel en rood verven.

Ach, morgen gaan ze in België weer naar de stembus voor onwettige verkiezingen. Althans, volgens hun eigen Hoge Raad.

Geen nood: eenmaal gekozen stopt het nieuwe parlement dat besluit met terugwerkende kracht in de prullenmand.

Waarmee de onwettige verkiezingen wettig zijn. Ik betwijfel of ik dat land ooit ga begrijpen.

Posted by Leon at 02:32 PM | Comments (0)

May 31, 2010

Besneden

De clou ben ik vergeten, maar als ik iets over de mannelijke besnijdenis hoor, moet ik aan Max Tailleur denken. De onsterfelijke Joodse Amsterdammer die met zijn linkeroog in zijn rechterbroekzak keek en daar zelf grappen over maakte.

Een ervan ging over een andere Jood die door een rabbi met een kartelschaar besneden was en daarom achterstevoren over zijn linkerschouder in het urinoir moest mikken.

Of zoiets.

Mijn probleem is het gelukkig niet, maar het blijkt een serieuze zaak: artsenorganisatie KNMG wil het besnijden van minderjarige jongens krachtig gaan ontmoedigen.

Dat standpunt is alleen al vanwege het belangrijkste argument te billijken: een kind kan zoiets zelf niet besluiten. De keus zou aan de meerderjarige overgelaten moeten worden. Al was het maar omdat het afknippen van je voorhuid onherroepelijk is.

In Amerika wordt volop besneden in niet-Joodse of Arabische kringen. De ingreep zou infecties en zelfs kanker kunnen voorkomen. Klinkklare nonsens volgens het KNMG, zolang je het boeltje iedere dag schoonpoetst.

Bovendien is er een verhoogd risico op nare effecten na de ingreep. Bloedingen, infecties, plasbuisvernauwingen en paniekaanvallen, en als het helemaal fout gaat zelfs penisamputaties.

Net als ik zullen de meeste mannelijke lezers nu de benen samenknijpen en onze zegeningen tellen.

Terug naar Max Tailleur, die het bij leven en welzijn oneens zou zijn met het artsengenootschap: Het is een blijk van zelfvertrouwen dat Joden van een pasgeboren jongetje iets afhalen zonder dat ze weten hoe groot het wordt.

Posted by Leon at 09:01 PM | Comments (0)

May 22, 2010

Met zijn allen

Als Harold Camping gelijk krijgt, hebben we nog 364 dagen de tijd. Op 21 mei 2011 is het Dag des Oordeels en komt Jezus al zijn aanhangers ophalen. Vijf maanden later vergaat moeder aarde, mét alle ongelovigen.

Ik lig er niet wakker van, en doet u dat ook maar niet. Om te beginnen heeft Camping, inmiddels tachtiger, hetzelfde onheil al vaker voorspeld.

Bovendien: zolang de wereld bestaat zijn er figuren en sektes volgens wie de wereld allang ontploft had moeten zijn. Los van het door hen verkeerd gegokte tijdstip krijgen ze ooit gelijk. Iedere sterrenkundige kan u precies uitleggen waarom de aarde over ruim drie miljard jaar door de zon opgeslokt wordt. Aan de aantrekkingskracht tussen zon en aarde kunnen we niets veranderen.

Uiteindelijk gaan we daarom met zijn allen, als een mot die in een kampvuur eindigt.

Weinig redenen derhalve om aandacht te besteden aan de laatste voorspelling van Camping. Behalve dan de snelheid waarmee die de afgelopen weken om de aarde begint te razen.

Dankzij Family Radio, dankzij internet. FamilyRadio.com ziet er niet uit, maar de schijn bedriegt hier.

Alles werkt, het zenuwcentrum van een razendsnel groeiend imperium, met gepreek in alle talen die je maar kan verzinnen.

Kortegolf of FM, via de kabel, de website of de satelliet: er is geen uithoek op aarde waar Family Radio niet ontvangen, gehoord of bekeken kan worden.

Niet verrassend: via de opvallendste button op de website kan je veilig een digitale donatie verrichten. Ook in het Roemeens. Zouden die skimmers er achter zitten?

Posted by Leon at 09:31 AM | Comments (0)

May 15, 2010

Hup België

Geen twijfels meer over België, na een gezellige persconferentie in de knusse brouwerij van De Koninck, midden in Antwerpen. Er moeten nog wat vlekjes weggepoetst worden tussen Vlamingen en Walen, maar dat komt goed. Of niet, en dan is er ook niets aan de hand.

Zolang ze bestaan knokken ze elkaar de kotten uit over taal en nog wat, struikelen er kabinetten, en staan ze weer op.

Het hoort er gewoon bij. Vlaams of Waals: alle Belgen hebben meer talent om van het leven te genieten dan hun noorderburen.

Neem die persconferentie. Onbestaanbaar in Nederland dat vier brouwerijen met de Dienst voor Toerisme vier bierroutes voor fietsers samenstellen. Drie door het Vlaamse land, een dwars door de stad.

Al zal hier misschien een VVV zijn die een rondleiding bij Brand of een kopje koffie bij een abdij suggereert. Maar het is niet te vergelijken met de manier waarop ze dat in België aanpakken.

In het hol van De Koninck proost de directeur van Duvel op een route: 'Precies 36 kilometer lang. Maar let op, dat is geen toeval, daar is over nagedacht. U mag onderweg zesmaal aanleggen voor een Duvel, dat maakt een mooie marathon.'

Wie in Nederland zoiets verzint krijgt te maken met Klink én Rouvoet, de ANWB, de Consumentenbond, de Anonieme Alcoholisten, politie en justitie, de Bond van Bezorgde Ouders, het RIAGG, de pastoor, de dominee en de SP.

Zo niet in België. Om elf uur 's morgens arriveren de dienbladen met prachtige kazen, Duveltjes en Bollekes. Laat ze maar schuiven, die Belgen. Kunnen we hier nog een hoop van leren.

Posted by Leon at 03:44 PM | Comments (0)

May 08, 2010

In de sterren

Soms zit je gezellig te ouwehoeren met iemand, die pardoes verklaart tot welk sterrenbeeld hij of zij behoort.

Hetgeen dé verklaring zou moeten zijn voor handelingen, gebeurtenissen en redeneringen. Soms lukt het me dan om mijn ogen niet al te opvallend ten hemel te slaan, maar het gesprek is overleden; mijn aandacht is weg.

Als die types vragen wanneer ik geboren ben, zeg ik: op een mooie zondag. Vertel jij maar wanneer. Wie gelooft dat de stand van maan en sterren op de dag dat hij de baarmoeder uitgeperst werd iets met zijn karakter of de loop der dingen te maken heeft, moet dat zelf weten.

Mij is hij kwijt; er zijn zinniger en leuker gesprekken te voeren. Vraag me niet wat de heersende trend is in de stand van de planeten, maar de sterren zijn kennelijk hot. In zowat ieder interview is het raak.

Zanger Jan Smit: mijn sterrenbeeld is steenbok, die zoekt zijn grenzen op. Een manager van Rijkswaterstaat zegt in onze krant waterman te zijn, waarmee zijn roeping is verklaard.

Gaap, om er toch een planeet bij te betrekken: niets nieuws onder de zon. Zolang we bestaan, zijn oorlogen gevoerd en hongersnoden verklaard op basis van de stand der planeten.

Gelukkig was het gezonde verstand in 1200 ook al zo ver ontwikkeld, dat de filosoof en natuurkundige Maimonides in zijn Responsa tot een afdoende definitie van de astrologie kwam: het is geen wetenschap, maar een ziekte.

Wijsheid die niet besteed is aan watermannen, kreeften, weegschalen, steenbokken en hun resterende octet soortgenoten.

Posted by Leon at 10:33 AM | Comments (0)

May 02, 2010

Cowboys in Paradise

Mijn probleem is het helaas niet meer, maar heren met een sixpack buikspieren en vakantiebestemming Bali: wees gewaarschuwd. Smalle heupen, een platte bruine buik, een hagelwit gebit, een charmante glimlach en bollende biceps vormen voldoende redenen om er gearresteerd te worden.

Op Kuta Beach liet de veiligheidschef deze week dertig jongens oppakken. De golf van arrestaties past in de langzaam voortsluipende islamisering van Indonesië, die nu zelfs van het islamitische Java naar het hindoeïstische Bali lijkt te zijn overgestoken.

Zijn er op Java ordetroepen actief die meisjes op hoofddoeken en kleding controleren, jongens die er op Bali té goed uitzien, worden opgepakt omdat ze gigolo zijn. Althans, volgens oberfeldwebel I Gusti Ngurah Tresna, die, zoals dat gaat in Indonesië, dat besluit echt niet in zijn uppie heeft durven nemen.

Uit welke laag de order afkomstig is, is lastig na te gaan; waar die door geïnspireerd werd, is in dit geval niet zo moeilijk. Dat is door de documentaire Cowboys in Paradise van regisseur Amit Virmani, die vorige week op een filmfestival in Zuid-Korea in première ging.

Dat de Kuta Cowboys zichzelf en buitenlandse dames al jaren vermaken op Bali, dat wisten de Indonesische apparatsjiks heus wel. De vermakelijke manier waarop Virmani Bali dat in beeld gebracht heeft, beviel minder.

Ach, de gekneusde lange tenen helen wel weer. Vrijgezelle dames kunnen gerust zijn: de Kuta Cowboys werken tijdelijk in de cel aan hun sixpacks, maar zet de massage- en zonneolie maar klaar. Komt weer goed.

Posted by Leon at 11:06 AM | Comments (0)

April 24, 2010

Ik wil mijn brommers terug

Foto Wikimedia Commons

Waar is de tijd gebleven dat ik in één jaar tijd mijn eerste Puch én zijn opvolger Tomos op een aanhangwagen van de politie voorgoed uit het zicht zag verdwijnen?

In beslag genomen, nadat ze er geen rollenbak voor nodig gehad hadden om te constateren dat mij tufffertjes iets te effectief opgevoerd waren. Hermandad reed eind jaren zestig in Breda in klassieke Kevers.

Die VW'tje, mét sirene en zwaailicht, konden mijn snelle huisvlijt maar amper bijhouden op de binnensingel bij de Chassé kazerne. Dat was tweemaal zes weken vakantiewerk wat verschroot werd en daarmee had ik mijn lesje wel geleerd.

Veel ouder, een klein beetje verstandiger en nog steeds weemoed naar die Puch met sexy fietsstuur, lijkt het me geen gek idee om alle auto's te gaan voorzien van een begrenzer.

Wie zich netjes aan de maximumsnelheid houdt heeft er geen last van en wordt als bonus niet meer ingehaald door allerlei figuren die overal lak aan hebben. Is eindelijk de rechtsongelijkheid tussen twee- en vierwielers de wereld uit.

Dat een brommer harder kán dan vijftig is voldoende reden om hem in een schrootpers te stoppen. Intussen worden auto's vrolijk aangeprezen met een maximum-snelheid waarmee een Boeing opstijgt.

De reden is simpel: geen politicus die zijn fikken eraan wil branden. Dezelfde partijen die doorgaans het meeste kabaal maken over verkeersveiligheid en emissie doen er wijselijk het zwijgen toe als het om de meest effectieve manier gaat om die nobele doelen te bereiken.

Het is het één of het ander, heren. Die begrenzer moet er komen. Zo niet, dan stap ik naar het Europese Hof om mijn brommers terug te eisen.

Posted by Leon at 11:16 AM | Comments (0)

April 17, 2010

De Vulkaan

Genoten van de vulkaanuitbarsting? Prachtige oerbeelden, die ons inprenten dat we met zijn allen op een bal kokend magma wonen, waarvan alleen de korst een beetje gestold is. Soms opent zich een scheurtje in de soufflé en laat de aarde een megascheet.

Balkenende, die in Kopenhagen kooldioxide terug wilde twitteren, noemt het nu 'buitengewoon naar en vervelend' dat de vliegende Co2-fabrieken tijdelijk niets uit kunnen stoten.

De natuur is nu de baas: "Daar kan de overheid niets aan doen."

Een interessante redenering, in aanmerking genomen dat wat er momenteel uit IJsland aan rommel overwaait en neerdaalt zomaar een veelvoud zou kunnen zijn van wat we in Europa met z'n allen in een jaar produceren.

Een beetje vulkaan spuugt al gauw megatonnen aan fijnstof, zwavelzuur en kooldioxide de lucht in. Sommige onderzoekers veronderstellen dat de Krakatoa, toen die van mei tot en met augustus 1883 hevig de hik had, meer Co2 uitgestoten heeft dan de complete mensheid tijdens de industriële revolutie daarna.

Honderd jaar eerder was er ook een vulkaanuitbarsting op IJsland, van de Laki. Europa kende daardoor in 1783 een ijzige zomer en de daaropvolgende winter werd een van de strengste in de jongste geschiedenis.

Waarom zou te veel kooldioxide destijds tot strenge winters hebben geleid, terwijl hetzelfde fenomeen tegenwoordig opwarming van de aarde zou moeten veroorzaken?

Luister maar niet naar wat politici daarvan vinden, of door groene partijen betaalde onderzoeksinstituten.

Posted by Leon at 09:38 PM | Comments (0)

April 05, 2010

In de zorg

Net voordat mijn moeder na een paar jaar verkering voorgoed leek af te reizen in de armen van meneer Alzheimer, besloot een hogere kracht dat het welletjes was. Na een gezellig weekeinde is ze in haar eigen bed stilletjes ingeslapen, een glimlach op het gezicht.

Waarmee haar verder lichamelijk en geestelijk ongemak bespaard gebleven is. Verdriet en verlorenheid zijn er niet minder om, maar er zweeft een zweem van opluchting omheen.

En grote dankbaarheid, voor de engelen van Oranjehaeve. Waar de verzorgers en vrijwilligers voor haar een schoon en warm thuis waren.

Waarom slaagt het ene tehuis er tegen alle bezuinigingen in de eindjes aan elkaar te knopen, en het andere, in dezelfde stad, niet?

Daar waar we haar anderhalf jaar geleden woedend weggehaald hebben, omdat de zorg in alle opzichten tekort schoot. Waar een hele afdeling vol demente bejaarden 's avonds zonder enig toezicht bleek, waar dikke vlokken stof zich onder haar bed ophoopten.

Waar de directeur zich desondanks danig op de tenen getrapt toonde toen we een enquête naar eer en geweten invulden, zodat het rapportcijfer onder nul uit bleek te komen.

Het zal in de genen van de leiding en van de hele organisatie zitten. Zoals je bij het ene bedrijf binnenloopt en aan de balie merkt dat het goed is.

Zoals je bij een andere toko op de drempel omdraait, omdat er niks van klopt.

Soms vergis je je en zit je later met de gebakken peren.

Zo is het ook in de zorg. Let op uw zaak, vraag bewoners en bezoekers de oren van het hoofd voordat u een dierbaar iemand achterlaat.

Posted by Leon at 10:00 AM | Comments (0)

March 27, 2010

Struisvogels

Mooi klusje voor Marianne Thieme. Soms schiet de temperatuur boven de vijftig graden Celcius in de Kleine Karoo, rond Oudtshoorn, traditioneel centrum van de struisvogelfokkerij in Zuid-Afrika. Dat trekken die arme beesten niet; ze donderen bij bosjes om.

Terwijl ik onderweg tientallen tractoren met gevederde lijken zo groot als bankstellen zag slepen, vroeg ik me af waarom ze die hijgende reuzenkippen niet opschoven naar de lege rennen ernaast, met volop bomen en schaduw.

Het antwoord stond de volgende dag in de krant. Die opende met het nieuws dat er op één dag elfhonderd struissies kokend het loodje gelegd hadden.

Zuid-Afrikanen zijn nogal goed in anderen de schuld geven. Bosbranden, gaten in de wegen, WK-stadions nog zonder gras of tribunes, aids, criminaliteit, tekorten in budgetten; het is altijd de schuld van iets of iemand anders.

Zo ook nu: volgens de gedupeerde boeren is het de schuld van ons, Europeanen, dat hun peperdure struisvogels een hartaanval van de hitte krijgen.

Als de struisvogels bedoeld zijn voor de Europese markt, dan moeten ze de laatste weken van hun leven 'in quarantaine' staan, in een leeg weiland zonder bomen. Dat moet omdat er anders allerlei vogels op schijten, waardoor ze met van alles besmet zouden kunnen raken.

Terwijl hun eigen auto lommerrijk geparkeerd staat, is het de fokkers kennelijk teveel moeite om een afdak te bouwen voor het gevleugelde vee.

Wiens schuld dat is, weet ik niet, maar aan Thieme de taak om een nieuw stempel te eisen: biologische struisvogelbiefstuk, in de schaduw opgefokt.

Posted by Leon at 02:46 PM | Comments (0)

January 23, 2010

Dorus Dream

De mijne heet Dorus. Kever PickUp, geboren in 1969, op wiens achterruit in sierlijke gotische letters Dorus Dream gezandstraald stond toen ik hem in 1985 kocht. Dorus was de creatieve geest die een Kever én een VW Bus doormidden zaagde, om uit oud ijzer de rode droom te bouwen. De geëtste handtekening is gesneuveld, zijn naam is bekleven.

Foto's twee restauraties

Blijkens een onderzoek van buro Memo2 dat bij Top Gear gepresenteerd werd, is Dorus niet de enige die als mens of huisdier aangesproken wordt.

Een op de vijf autobezitters in Nederland blijkt het blik benoemd te hebben, en spreekt het regelmatig liefkozend toe.

Dat laatste kan ik me niet herinneren. Wel dat ik hem enkele keren zijn huid volgescholden heb, en hem ook wel eens een schop verkocht heb. Zoals toen ik hem een Griekse veerboot op wilde rijden, op welk moment het kreng dienst weigerde.

Zwetend duwend met twee vloekende matrozen - zij in het Grieks, ik in het Engels - parkeerden we Dorus naast een wagen waarop een circus-olifant stond, aan de dunne.

Het overspannen beest, aan vier poten in smeedijzeren ringen geketend, wiegde de hele boot op en neer. Intussen de achterbak van Dorus vanonder zijn staart volspuitend.

Nadat we zonder koppeling met een knarsende en krakende versnellingsbak een golfplaten schuur met een VW logo gevonden hadden weigerde de besnorde garagist om aan een strontkar te werken: eerst wassen.

Het is maar één anecdote uit mijn vijfentwintig mooie jaren Dorus. Ooit begin ik er aan: Dorus, het boek.

Posted by Leon at 11:43 AM | Comments (0)

January 16, 2010

Kakelkwetter

Op wie ik ga stemmen, weet ik nog niet, maar na dat debat van woensdagnacht staat één ding vast: op iemand die niet twittert. Dat besloten hebbende was ik bang in de christelijke hoek te belanden, maar dat die vrees bleek na een paar seconden research ongegrond: zelfs Rouvoet en de SGP kwetteren kakelend mee.

In een moreel dilemma kom ik niet terecht, want ook Wilders twittert. Voor wat het waard is; wie de premier zoekt op Twitter komt allereerst een aantal grappenmakers tegen die zich profileren als Bak Ellende en vooral melige tweets verspreiden.

Dat is des internets, maar ik vraag me af wat de echte Martijn van Dam (PvdA, zuurkoollasagne) en de echte Maxime Verhagen (CDA, saté) bezielt om met volle mond rond te zingen wat ze aan het eten zijn. Je zou zeggen dat ze iets zinnigers zouden moeten doen dan ons daar mee lastig vallen.

Wie een beetje reist weet Nederland zo ongeveer het onbeschofste land ter wereld is qua mobiele telefoon etiquette. Nergens lopen zoveel mensen in de openbare ruimte zo ongegeneerd in hun apparaat te blaten als hier.

Toch hebben we daar regels voor.

In de auto, in de klas, in het ziekenhuis, in de bioscoop en het theater mag het niet. Ik kan zo nog wel een tiental voorbeelden verzinnen waar je het met een beetje gevoel voor fatsoen niet doet.

In de Tweede Kamer kan het kennelijk wel.

Tijdens dat debat zat de helft geconcentreerd te twitteren, zonder enige aandacht voor wie aan het woord was.

Als ik hem kan vinden krijgt de eerste parlementariër die nog nooit getwitterd heeft, mijn stem.

P.s. Ik Twitter hier

Posted by Leon at 04:21 PM | Comments (0)

January 09, 2010

Walvisjagers

Volgens Rudyard Kipling is het eerste slachtoffer in iedere oorlog de waarheid. Zo ook nu: de Japanners beweren dat de speedboot van Sea Sheperds zichzelf doormidden voer, de walvisbeschermers zweren dat de Ady Gil stil lag en geramd werd. Oordeel zelf: iedereen kan op YouTube zien wie het hardste liegt.

Intussen houd ik mijn hart vast. Gezien het amateurisme op de brug van de Steve Irwin, in commandovoering, methodieken en uitvoering, is het een kwestie van tijd voor er mensen omkomen.

Dat is het niet waard.

Walvissen zijn zwemmende zoogdieren. Ik geloof niet dat ze qua intelligentie en gevoelens dichter bij ons staan dan die prachtige koeien. Wel eens gezien hoe mooi de ogen van een varken en geit zijn?

In Australië en Nieuw-Zeeland, waar dezer dagen het meeste kabaal gemaakt wordt over walvissen schietende Japanners, worden ieder jaar miljoenen schapen, lammeren, varkens en koeien geslacht.

Het walvissendebat is op emotie gestoeld. Behalve op IJsland en in Japan zijn er geen politici die durven zeggen dat een walvis een zwemmende koe is. Met een mooier leven dan in een stal, en er zijn er inmiddels weer genoeg.

Waarom zouden ze niet gereguleerd bejaagd en opgepeuzeld mogen worden? Als actievoerders en politici koeien en varkens net zo lief zouden vinden als walvissen, wat zouden we dan nog mogen eten?

Haring, paling, sprot, tong, garnalen, mosselen, kabeljauw en wijting zijn kennelijk geen probleem.

Al wat klein en minder lief is, zoals sprinkhanen en kakkerlakken, ratten en muizen?

Posted by Leon at 02:34 PM | Comments (0)

January 01, 2010

Smetteloos

Het is 1 januari, alweer schitterend weer. Uitgelezen gelegenheid om de kater van witbier - champagne - witbier en de oorsuizingen van het vuurwerk eruit te wandelen in de polder. De zon verblindt, de snijdende wind begint naar het noordoosten te krimpen, plassen en sloten beginnen geluidloos te verstijven.

Aan de rand van de provinciale weg ligt het smetteloze gedenkteken dat alle vaste passanten kennen. Jaren geleden heb ik het uit nieuwsgierigheid bezocht.

Om er te komen moet je een meter of vijftig door de berm van de drukke weg modderen, vanaf de dichtstbijzijnde parkeerplaats. Eind vorige eeuw is er een meisje verongelukt.

Een blinkende steen, een paar ontroerende regels, verse bloemen. Voor altijd voortlevend verstild verdriet naast het voortrazende verkeer.

We wandelen er vaker, voor het eerst zien we iemand bij het gedenkteken. In een oranje veiligheidshesje, met twee emmertjes water. De steen wordt gepoetst, het perkje bijgewerkt, er komen verse bloemen uit de kofferbak.

Als alles klaar is, staat de eenzame figuur kaarsrecht voor de parafernalia, de rug naar de weg waar het drama zich ooit afgespeeld heeft.

Met een hoofdknik wordt een kruisje geslagen. Als de auto het gedenkteken passeert, klinkt tweemaal de claxon.

Een minuut later komt hij weer terug, nu richting Breda. Hij is omgedraaid op de rotonde, een kilometer naar het noorden.

De claxon laat zich nu driemaal horen, en het ritueel is nu echt voorbij. Het nieuwe jaar is begonnen, de herinnering aan het drama is weer smetteloos.

Zou de eenzame verzorger een opvolger geregeld hebben?

Posted by Leon at 03:29 PM | Comments (0)

December 19, 2009

Baalcadeaus

Goed voornemen, een jaar geleden: alles meteen afwerken. Niet helemaal gelukt, dus ben ik er nu op tijd bij. Het kan maar gebeurd zijn, nietwaar? Voornaamste voornemen: ik maak me niet druk meer.

Lach niet: u kent er een paar die dat voornemen ook hadden en we weten allemaal hoe het daarmee afgelopen is. Stil maar: ik ga me lekker niet ergeren aan de dingen die vlak voor kerst uw bloed doen koken.

Zoals de rijen in de supermarkt, de sneeuw, verkeerde cadeaus, alweer dezelfde kerstfilms. Doodergeren doet u zich, volgens een onderzoek waarvan de resultaten deze week gepresenteerd werden.

Om u op te naaien, hoef ik alleen maar aan te komen met onpersoonlijke cadeau- of tegoedbonnen, doe-het-zelfdingetjes en rommel uit de categorie lingerie, stropdassen, zakdoeken en sokken.

Ik weet nu dat zeventig procent van mijn medelanders kerst viert. Maar ook dat veertig procent van hen in de stress schiet en dat bijna de helft van u kerst niet meer dan obligate gezelligheid vindt.

Wie er garen bij spint, is Marktplaats, de initiator van dat onderzoek. Weliswaar zet dertig procent van u het baalcadeau gewoon in de woonkamer, maar dat is misschien omdat schoonmoeder regelmatig op bezoek komt.

Een derde zet de rommel op zolder of in de schuur. De rest is verstandiger: die zet het baalcadeau te koop op internet.

Nou maar hopen dat de gulle gever niet gaat zoeken op de postcodes van vrienden en bekenden, want dat levert pas ergernis op! Mijn goede voornemen: mezelf niet ergeren aan iedereen die zich loopt te ergeren.

Posted by Leon at 10:16 AM | Comments (0)

December 14, 2009

Geuzennaam

Inhoudelijk ga ik me er vandaag niet mee bemoeien: de zin en onzin die over het klimaat gespuid wordt. Door gelovigen én niet-gelovigen. Waar ik in dat debat sta, doet nu niet ter zake. Waar het vandaag om gaat, is de stuitende arrogantie van de hitteprofeten.

Wie het waagt om 'ja maar' te zeggen of een wenkbrauw op te trekken, wordt als klimaatscepticus weggezet. De wereld op zijn kop: de sceptici zitten volgens mij in Kopenhagen.

Waar ze – maar die constatering wordt daar genegeerd – een voetafdruk in kooldioxide achterlaten ter grootte van een jaar Marokko. Dat zuig ik niet uit mijn duim; die optelsom is geproduceerd via de meetlat van het Kopen- haagse rekenmodel. Arrogantie: een minister die boos beweert dat een onafhankelijk onderzoek naar de opwarming zinloos is.

Helaas is die constatering terecht; zinloos omdat alle onderzoeken die niet naar de zin van de doemprofetie verliepen, al decennia doodgezwegen worden. Hoogleraar geologie Salomon Kroonenburg heeft zijn hele wetenschappelijke leven besteed aan de invloed van het klimaat op de aarde.

Ook arrogant: in een debat ontvangt hij van een onderzoeker van de klimaatinquisitie het volgende vonnis: 'U bent de titel hoogleraar niet waard!' Waar ik sta, doet niet ter zake. Ik constateer dat voorstanders van de vermeende verwarming degenen die vraagtekens plaatsen als domme sceptici wegzetten en consequent op de man in plaats van op de inhoud spelen.

Ik ga mezelf die geuzennaam opspelden. Ook al zegt hij meer over dat gezelschap in Kopenhagen dan over zijn tegenstanders.

Posted by Leon at 02:07 PM | Comments (0)

December 05, 2009

Mackenbach

Mijn spiegelbeeld had geen seconde nodig om het origineel ervan te overtuigen zich beter niet als Ralf Mackenbach voor te doen. Of, als ik dat toch niet laten kan, mijn tapdansschoenen te laten zien en niet mijn gezicht.

Ouders en dochters, let desondanks op uw zaak, want er waart op internet een andere onverlaat rond die zich voordoet als de winnaar van het Junior Songfestival.

Het blonde lokaas houdt zich schuil in chatrooms en probeert zijn prooi van daaruit op de achterbank van de auto of in de slaapkamer te krijgen. Doet me denken aan die cartoon die over het web zwerft, al zolang forums en chatrooms bestaan.

Links zit een dikke, zwetende man met een stoppelbaard en een ontbloot bovenlichaam, een morsige sigaar in de mond, vliegen rond het hoofd, blikken bier om hem heen.

Hij tikt: "Ik ben zeventien jaar oud, blond met blauwe ogen, lange benen, navelpiercing, cup C en ik heb er zin in!"

Op de andere helft van de cartoon zit een andere viespeuk met uitpuilende ogen kwijlend de tekst in het chatvenster te lezen, zijn eigen joystick in de hand.

Treffender is nooit uitgebeeld dat je op internet nooit weet met wie je bezig bent.

Enige ijdelheid is ook mij niet vreemd, merk ik, als ik naar het fototje kijk dat hier en daar op het web mijn identiteit opfleurt. Alweer twaalf jaar oud, maar ja, die cowboyhoed staat me zo leuk.

Moreel gezien wordt het tijd voor een bijdetijdser portretje, dat meer recht doet aan de irritante realiteit.

Toch maar eentje van Ralf Mackenbach fotoshoppen?

Posted by Leon at 10:22 AM | Comments (0)

November 28, 2009

Dure fietsen

Ik ken iemand met een oogverblindende carbon maatfiets waar Lance Armstrong zijn neus niet voor zou ophalen. Mijn lach kon ik niet inhouden, toen hij vertelde dat van die Rolls Royce op twee wielen het stuur pardoes was afgebroken.

Ik proestte, ondanks de mitella, de pleisters, de blauwe plekken en de schaafwonden van de ook qua trots danig gekwetste verteller.

Ik heb recht van lachen, want ik ben meerdere malen met mijn Taiwanese najaarsaanbieding tegen de kasseien gegaan. Tot nog toe niks ernstigs, en nooit moest mijn aluminium ros gelast of uitgelijnd worden.

Hoe duurder de fiets, hoe meer er kapot gaat; een 4000 euro kostend frame van carbon kun je na een koprol bij het grofvuil zetten.

Bij de RAI en Veilig Verkeer Nederland willen ze dat niet horen. Die waarschuwen voor geknakte frames, gebroken trapassen, doorgezakte achterwielen, snel slijtende remvoeringen en giftige laksoorten.

Allemaal de schuld van die vermaledijde Chinezen die hier ieder jaar 1,4 miljoen nieuwe fietsen plempen voor 100 euro.

Leve de globalisering!

Aan me hoela!

Een mening over dat soort zaken moet je niet aan een branche-organisatie vragen. Kun je net zo goed een fanatieke vegetarier laten vertellen wat we met varkensstallen en rituele slachtingen moeten.

Die fietsen zijn binnen een jaar versleten, beweert de RAI.

Nou en?

Net of er in Nederland nog een fiets zijn eerste verjaardag viert, voordat-ie gejat is.

Luister: gewoon ieder jaar naar bouwmarkt of super voor een nieuwe Chinees; een stuk goedkoper dan een dure verzekeren.

Posted by Leon at 11:24 AM | Comments (0)

November 20, 2009

Placentavocht en aardstralenkastjes

Het lijkt me echt iets voor NAC, waar ze in aardstralenkastjes geloven. Helaas hebben ze zich nog niet wijs laten maken dat die dingen ook tegen de Mexicaanse griep werken. Dan hadden ze niet voor hoeven te dringen voor de bejaarden en de kleine kinderen bij de inentingen.

Wie denkt dat aardstralen helpen, gelooft in meer sprookjes.

Gratis goede raad Maaskant; stuur je geblesseerden Robin van Persie achterna, naar Belgrado. Daar masseert Mariana Kovacic gescheurde enkelbanden met placentavocht en dát helpt! Als hobbyklusser zou ik bijna vermoeden dat ze er epoxy in opgelost heeft.

Dat iedere scheur in ieder materiaal herstelt, en je vingers ook perfect aan elkaar kan doen kleven.

Ik ben razend nieuwsgierig, maar helaas laat de Servische Eucalypta geen pottenkijkers toe als ze in haar toverketel staat te roeren.

Je vraagt je ook af wat Wenger en de medische staf van Arsenal bezielt om Van Persie naar de Balkan af te laten reizen. Zouden ze gebeld hebben met de club-arts van PSV, Cees-Rein van de Hoogenband, pa van Pieter?

Die liet Orlando Engelaar en Danko Lazovic eerder dit seizoen ook door Kovacic behandelen. Cees-Rein vertelde voor Omroep Brabant deze week zelf absoluut niet bekeerd te zijn, maar ach, zo’n blessure geneest toch wel, en wrijven met warm water kan geen kwaad.

Waar de genezeres het placentavocht vandaan haalt weet niemand. Misschien heeft ze wel een paar geiten. Wees niet verbaasd als de enkel van Van Persie binnen drie weken genezen is, maar dat-ie Q-koorts blijkt te hebben.

Maar daar weet zo’n kwakzalfster ook wel soelaas voor, zoals het verorberen van een nageboorte of een doodgeboren geit.

Of een aardstralenkastje.

Posted by Leon at 04:50 PM | Comments (0)

November 14, 2009

Wedden dat?

Had ik vroeger vaker gewed, ik had veel papier moeten vreten. Rick Morrissey van de Chicago Tribune at gisteren voor de televisie zijn column op, mét salsa, om de smaak van de drukinkt te verzachten. Achter hem een juichende Joakim Noah, over wie Morrissey twee jaar geleden geschreven had dat-ie nooit door zou breken bij de Chicago Bulls.

"Als hij dat wel doet", eindigde de columnist, "dan vreet ik mijn column op." Het deed me denken aan een van de keren dat ik een sportcolumn beëindigde met een weddenschap: dat Co Adriaanse de winterstop niet zou halen als trainer van Willem II.

In 1997 knikkerde hij, na het tekenen van zijn contract, koffiejuffrouw Willeke Peijen het spelershome uit. Daarna werden alle spelers gemaand hun auto's netjes te parkeren en werd Co in de wandelgangen fluisterend de 'Tiran van Tilburg' genoemd.

Het kan verkeren; met kerst was Willem II nét geen koploper. Om het seizoen op de vijfde plaats te eindigen, met 'Co Kerstboom' tot en met het eerste seizoen van de 21ste eeuw aan het roer.

Kostte me een paar kratten bier.

Basketballer Joakim Noah stond te schateren terwijl Morrissey zijn column naar binnen propte. Dat gespring, de lach, het oogverblindende gebit, de kop vol krullen, deed me aan iemand denken.

Het zal toch niet?

Verroest: Joakim is een zoon van Yannick Noah, de fantastische tennisser die in 1983 Roland Garros won. Ma is Cecilia Rhode, voormalig miss Zweden, met erg lange benen.

Had Morrissey geweten dat het om zulke gezegende genen ging, dan had-ie nooit gewed.

Posted by Leon at 08:06 PM | Comments (0)

November 08, 2009

Harrie

Helaas: Harrie heeft het niet gehaald. Een kennelijk bijziende jager heeft het populaire stiefkind van Natuurmonumenten in Frankrijk uit de lucht geknald. Harrie zal het niet beseft hebben, maar hij sneuvelde door een speling van het lot boven Gravelines, een van de stranden waar op D-Day nogal wat Britten omgekomen zijn.

Misschien dacht die jager dat-ie een gans met een kromme snavel in het vizier had. Klaarblijkelijk was de man te goeder trouw, want hij heeft het zendertje dat de lepelaar droeg, netjes ingeleverd bij een vogelaar.

Bij Natuurmonumenten, waar ze Harrie zijn TomTommetje om zijn nek hingen en hem vervolgens goede reis wensten, zijn ze nu in rouw. Of de restanten van Harrie in de paté dan wel de soep terecht zijn gekomen weet ik niet. Dat ware wellicht het beste, want dan is zijn noodlot niet geheel nutteloos geweest.

Ik weet niet of er bij u een lampje ging branden, maar altijd als er een dier in het nieuws is, denk ik aan de Fabeltjeskrant.

Zo ook nu.

Want Harrie (Harry) Lepelaar was de eigenaar van het pretpark, te herkennen aan het lapje voor zijn rechteroog, gabber van Piet de Pad. Ze werkten allebei een tijdje voor juffrouw Ooievaar, maar kregen daar genoeg van en verkasten pardoes naar een ander bos.

Harrie zat drie jaar in de Fabeltjeskrant, om in 1974 spoorloos te verdwijnen. Vijfendertig jaar na dato weten we nu de oorzaak van zijn verdwijning: ook die Harrie had Frankrijk moeten mijden op weg naar zijn Afrikaanse overwinteringsadresje.

Weten die Fransen veel wat de Fabeltjeskrant is.

Posted by Leon at 10:36 AM | Comments (0)

October 31, 2009

Doodskisten

Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, leert mensen kennen. Het merk met de ster wordt gekenmerkt door de opvallende diversiteit der bezitters. Golfjes worden door miljonairs niet aangeschaft, bouwvakkers rijden nooit in oude Ferrari's.

Mercedessen rijden dwars door alle rangen en standen, nagelnieuw of oeroud. Wie nieuwe Mercedessen verkoopt, doet dat aan een gevarieerd publiek. De een laat de rekening naar de boekhouder sturen, de ander betaalt liefst contant, zonder bonnetje.

Garantie? Niet nodig, Mercedes.

"Het meeste zwarte geld", aldus een vriend die als verkoper met het merk is opgegroeid, "zat altijd bij de begrafenisondernemers."

Aan hem moest ik denken toen ik las dat Walmart doodskisten gaat verkopen. Walmart, qua winst en omzet de planeet Mars. Het grootste niet op de beurs genoteerde bedrijf in Amerika, 13,5 miljard dollar winst op een omzet van ruim 404 miljard, over de twee miljoen werknemers.

Kennelijk niet prettig om te werken, maar omdat de klant er koning is, en de prijzen het laagst, loop ik er graag binnen. Zo'n megamalletje als in Tilburg weggestemd is, past met gemak twee keer in een gemiddelde Walmart.

Dat Walmart verkoopt nu doodskisten, variërend van roestvrij staal tot zwaar verguld. En een 'American Patriot', voorzien van 'Stars and Stripes', voor militairen. Je moet ze online bestellen en er 48 uur op wachten, maar dan heb je ook wat, voor een appel en een ei.

Er breken zware tijden aan voor begrafenisondernemers. Ook hier, want zo'n trend waait snel over. Het zou me niet verbazen als ze over een half jaar bij de Aldi staan, naast de urnen en wierook.

Posted by Leon at 01:42 PM | Comments (0)

October 24, 2009

Merci, monsieur . . .

Halve dag lopen piekeren nadat in de metro onder de Place de Charles de Gaulle een beleefde, behulpzame kerel, die me door een poortje hielp, mijn portefeuille uit mijn broekzak had gevist.

Geen getraumatiseerd gepieker; hij lapte het met charme, beleefdheden en een glimlach. Waar ik over bleef peinzen: waarom kreeg ik hem terug?

Waarom draaide die Senegalese of Congolese zakkenroller zich om, toen ik hem achterna schreeuwde mijn fucking wallet terug te geven? Begeleid door een paar klassieke vaderlandse krachttemen, hier niet voor herhaling vatbaar.

Portemonnee of portefeuille waren in Parijs beter geweest, maar haast en woede veroorzaken verkeerde keuzes. Waarom rende hij niet weg met geld, rijbewijs, bank- en Achmeapasje en credit cards?

Die in het buitenland onmisbare en zo lastig te vervangen parafernalia? Met mijn laptoptas om mijn schouder was ik kansloos geweest, zonder ook, gezien zijn atletische bouw.

Waarom wandelde hij vijftien meter terug, grijnzend en schouderophalend? Ik moest me nog bedwingen geen ‘merci, monsieur’ te zeggen, terwijl ik mijn geld natelde!

Het antwoord daagde boven de grond: voldoende blauw op straat. Hij nam het risico niet de aandacht te trekken van die in diepblauwe uniformen gedoste ME’ers in de buurt van de Arc de Triomphe.

Allemaal met revolver en gummiknuppel, sommigen ook nog met de mitrailleur gekruist voor de borst, een vinger aan de trekker. Alle uniformen heb ik de rest van mijn verblijf in Parijs goedendag gewenst.

Ze antwoordden keurig met ‘Bonjour, monsieur’.

Posted by Leon at 11:15 AM | Comments (0)

October 17, 2009

Mijn AOW

Sinds gisteren is de redactie waar ik werk in twee kampen verdeeld. Aan dze zijde degenen die straks op hun 65ste het pand met pensioen en AOW mogen verlaten. Aan gene zijde de stoempers die zich twee jaar extra het snot voor de ogen moeten werken.

Zelf kwam ik er te laat achter dat het kabinet mij ditmaal gunstig gezind is, anders had ik appelflappen en worstenbrood meegebracht.

Pech en mazzel waren aan de ronde tafel keurig verdeeld: vier om vier. Is mettertijd de rituele scheidslijn tien jaar na de fusie met het Brabants Nieuwsblad vervaagd, zitten we weer met een scheiding der geesten.

Omdat de gemiddelde leeftijd hier ruim halverwege de veertig is, leeft de vraag meer dan op een bedrijf vol jonge honden. Waar het woord toekomst maar één synomiem kent: onbezorgd.

Er blijken écht collega's te zijn die als een boer met kiespijn om mijn grappen lachen omdat ze straks een maand of wat tekort komen. Uit het gegeven dat ik het nieuws gemist had, mag u constateren dat het mij niet uitmaakt of ik straks wel of niet twee jaar langer door had moeten, zelfs mógen werken.

Maar ja, ga dat maar eens uitleggen aan iemand die iedere dag van negen tot vijf werkt met zichtbare tegenzin.

Sommigen hadden het gisteren maar druk met rekenen, in de tijd van de baas. Waarop er eentje de hem niet gunstig gezinde calculator van zich afschoof, om na enig nadenken een passende oplossing te produceren: "Ik meld me wel ziek met een burn-out op de dag dat ik 65 word. Tegen de tijd dat P&O en de arbodienst daar uit zijn, ben ik 67."

Posted by Leon at 11:14 AM | Comments (0)

October 11, 2009

Leve De Republiek!

Mooie tijden voor mij? Het is me de afgelopen weken plagend gevraagd door vrienden en bekenden die weten dat ik lid ben van het Nieuw Republikeins Genootschap. Nou, nee hoor. Dat de monarchie wankelt, zoals sommigen hoopvol verkondigen, dat betwijfel ik.

Ik vrees dat er meer voor nodig is dan reuring over vakantiehuizen, vliegtuigen, belastingontduikingen, plezierjachten en te riante vergoedingen voor prinsen en prinsessen, aangetrouwd spul en nieuwe nazaten.

Zolang we die poppenkast overeind houden moeten we dat goed doen, en dat kost een paar centen. Je kan ze bezwaarlijk in functie op vierhoog in de Bijlmer of in een rijtjeshuis in Wassenaar parkeren.

Mijn bezwaar tegen de monarchie is puur principieel: ooit waren we, ruim tweehonderd jaar lang, de eerste republiek ter wereld. De ware democratie waarin iedereen - dus ook u en ik - staatshoofd kan worden.

Door een royale hik in de geschiedenis is dat fout gegaan, zodat we nu met een prehistorisch rudiment zitten met vreemde bijverschijnselen. Verkiezingen doen we zoals dat hoort, maar als de winnaar bekend is, haast de formateur zich naar een door niemand gekozen weduwe met vier zonen en blauw bloed, om die om raad te vragen.

Wat haar familieleden intussen uitspoken op onze kosten interesseert me niet bijster; dat is onze eigen schuld zolang we de revolutie niet herstarten.

Tegelijkertijd de enige reden dat ik me niet thuis voel bij het Republikeins Genootschap. Het clubblad druipt iedere keer van de verontwaardiging over de hierboven vermelde reuring.

Beste republikeinen; daar gaat het niet om. Iedere monarchie is middeleeuws; zolang we die via de democratie in stand houden zullen we al die fratsen voor lief moeten nemen.

Om met wijlen Juliana te spreken: "Ach meneer, als ik geen koningin was, dan was ik republikein."

Leve de Republiek!

Posted by Leon at 10:45 AM | Comments (0)

October 03, 2009

Dierendag

Het dier is in, niet alleen morgen. Wees ervan overtuigd dat er één sector is die helemaal geen last heeft van decrisis; die van het huisdier en alle niches in die lucratieve wereld.

Fabrikanten van dierenvoer hoeven zich helemaal niet te sappel te maken: zou het zó slecht gaan dat het huisdier eruit gaat, dan worden de hondenbrokken en kattenpaté toch wel verkocht. Aan hen die te krap zitten voor de supermarkt, maar in de voedselbank niet gezien willen worden.

In tuincentra zie ik dekbedden voor grote en kleine honden die over de honderd euro kosten, winkeltjes waar je voor dertig euro een broekje, een shirtje of een halsband voor een mauwerd of keffertje kan kopen, floreren als nooit tevoren.

Een fotowedstrijd op onze website levert in één week duizend inzendingen op; grote en kleine honden, poezen, cavia's en konijen, paarden en pony's, vogels, hangbuikzijntjes, bokken, zowat alle passagiers van Noah.

Trots druipt van de onderschriften, oprechte liefde van de namen. Asiels en dierentuinen bestookten de media de afgelopen week met bestiale persberichten.

Zo krijgt het beestenspul morgen in Emmen speelvoer. De ringstaartmaki's mogen op jacht naar de krekels die op hun eiland worden losgelaten, en de schildpadden en vissen krijgen levende mosselen.

Zelf ben ik ben dol op honden en katten, maar ook een beetje overvoerd, beestenmoe en knorrig. Ik heb een beter voorstel: dat alle dierentuinen voortaan op dierendag de voordeur dicht doen, zodat er geen mens in kan.

Om vervolgens alle poorten en hekken van alle kooien en buitenverblijven voor één dag te openen; een vrolijke, dolle boel, waar ieder dier zijn ware aard kan laten zien.

Posted by Leon at 01:21 PM | Comments (0)

September 26, 2009

Dikbillen

Belgische dikbil met litteken van keizersnee op de linkerflank. Foto: Wikimedia Commons

Na een mooie fietstoertocht door België overweeg ik vegetariër te worden. Door de Noorderkempen peddelend heb ik de dikbillen niet geteld, maar het moeten er honderden geweest zijn; stuk voor stuk een litteken van een meter op de linkerflank.

Het via die ritssluiting op de wereld gekwakte kalf, maatje olifant, staat er nooit naast. De dikbil, gefokt voor haar spiermassa, geeft te weinig melk om het kalf, al vóór de geboorte opgefokt op spiermassa, in leven te houden.

Is het kalf een stiertje, dan gaat het meteen de deur uit, de pink ondergaat het lot van haar moeder. De spieren worden opgeblazen, de rits wordt een paar jaar lang geopend en gedicht, daarna wacht het slachthuis.

Het laatste lot van de loeiende bodybuilders op vier poten staat me op zich niet tegen, wel de onnatuurlijke weg die afgelegd is. Bovendien: wat pompen die Belgische boeren in die dikbillen?

De weilanden liggen op een steenworp afstand van Breda; God weet waar de slager hier zijn vlees vandaan haalt, waar de tussenhandel de biefstukken oppikt.

Meer vis eten misschien, het best zelfgevangen. Maar dat is tegen het zere been van de sportvissers: die worden boos dat de Poolse vissers de karpers niet terugzetten, maar opvreten.

Huh?

Waarom zou je anders vissen?

Mooie morele twist: de Partij voor de Dieren is tegen sportvissers omdat ze vissen pijn doen. Maar misschien zou Marianne Thieme het wel goed vinden dat jagers voortaan met een verdovingsgeweer op herten en zwijnen schieten, om ze na de foto weer weg te laten wandelen.

Posted by Leon at 10:53 AM | Comments (0)

September 19, 2009

PumAdidas: 'Das kan doch nicht!'

De Berlijnse Muur mag twintig jaar geleden gevallen zijn, in Herzogenaurath had je nog steeds de rivier. Rechts hoefde je er met Adidas niet te komen, want dan werd er op je voeten gespuugd. Links moest je niet proberen om op Puma pils te bestellen, want dan werd je straal genegeerd.

Ver voor de val van de Muur mocht ik mee met een uitstapje naar Herzogenaurath, cadeautje van wijlen Hennie Warmenhoven, de onderkoning van Adidas in Nederland.

Ik dacht op zaterdagmorgen de boel wat op te leuken door met een T-shirt van Nike aan het ontbijtbuffet van het Adidas-hotel te verschijnen, tot een geschokte ober in een smetteloze witte schort met drie zwarte strepen me dringend verzocht iets passenders aan te trekken: 'Das kann doch nicht!'

Het was een mooi verhaal van de twee broers - Adolf en Rudi Dassler - die in 1924 in Beieren een schoenfabriek begonnen en die schatrijk werden met de levering van het schoeisel dat het Duitse leger in de Tweede Wereldoorlog gebruikte.

Na de oorlog kregen ze slaande ruzie, waarop de een met Adidas verder ging en de ander Puma stichtte. Sindsdien was het dorp fanatiek in twee kampen verdeeld.

De broers spraken niet met elkaar, van de ene naar de andere fabriek overstappen was ondenkbaar, gemengde huwelijken waren not done.

Twintig jaar na de val van de Muur is de rivier overbrugd.

Twee directeuren schudden elkaar donderdag de hand, waarna de werknemers van Adidas en Puma een potje voetbalden.

De uitslag weet ik niet, maar ik wed dat Adolf en Rudi zich in hun graf omgedraaid

Posted by Leon at 02:08 PM | Comments (0)

September 13, 2009

Ik zoek Halal

Ik weet niet of kosher in het Arabisch hetzelfde is als in het Hebreeuws, wel dat Joden én Arabieren het varken als onrein dier zien. Mazzel voor de knorretjes, pech voor de blaters; men zou in het Midden-Oosten meer soorten shoarma dan louter lam kunnen kiezen.

Dat moslims varkens zó onrein vinden dat zoeken op varkensvlees op imhalal.com resulteert in een 'Haram Waarschuwing' van één op een schaal van drie lijkt me ook weer een beetje overdreven.

Net als het nut van het deze week gepresenteerde zoekapparaat dat zich presenteert als 'I search Halal, I am Halal'.

Mijn eigen naam levert geen waarschuwingen op, dus kennelijk ben ik rein.

Maar waar het voor nodig is?

Google kun je voor zover mij bekend niet verbieden om varkens in beeld te brengen, maar er zijn meer manieren om websites te filteren voor het oog van vrouwen, kinderen en gelovigen.

Ik weet waar u nu aan denkt, en dat doe ik ook. Perfect werkt het allemaal nog niet: het woord 'Wilders' levert weer een 'Haram Warning!' op, maar tik je 'PVV' in dan krijg je vijf pagina's met koppen en foto's van de geblondeerde politicus.

Twee onvermijdelijke vragen: hoeveel vragen heeft de PVV inmiddels over de kosten van allochtonen gesteld? Dat blijken er 79. Wat kost het beantwoorden van een kamervraag? Volgens een berekening uit 2004 gemiddeld € 1750, dus dat zal nu tegen de € 2000 zijn.

Oftewel: dat bombardement vol vragen heeft de belastingbetaler tot nu toe € 160.000 gekost.

Net zo'n zinloos weetje als de antwoorden die de PVV opeist.

Posted by Leon at 12:32 PM | Comments (0)

August 28, 2009

Proost!

Donderdagavond zag ik het licht. Eigenlijk was ik van plan om een paar pinten te gaan pakken in de stamkroeg, tot bleek dat daar op drie schermen voetbal vertoond ging worden. Dat was de eerste reden om thuis te blijven. Een te verwaarlozen probleem want niet dagelijks, maar de tweede reden is er een met meer impact.

Die overviel me toen ik bij de bierwinkel in mijn straat een sixpack Triples van een gerenommeerd Belgisch klooster afrekende: zes Euro en een paar dubbeltjes statiegeld!

Omdat ik hangend aan de toog altijd een bonnetje laat krassen ken ik de exacte prijzen niet, maar ik geloof dat ze er daar drie tot vier maal zoveel voor aanslaan.

Ik ben geen econoom en ik heb nooit een café gehad, maar ik vraag mezelf van alles af.

Waarom een Duvel in een blinkende brasserie in Antwerpen twee Euro kost, waarom een halve liter (!) Paulaner of Hefe Weisse in een perfect restaurant in Duitsland of Oostenrijk twee euro kost?

Waarom je daar in sfeervolle tenten met zijn tweeën voor 35 euro kan eten, inclusief twee halve liters witbier en een halve Veltliner?

Zowel in België als in Duitsland en Oostenrijk ben je ook nog bediend door vriendelijk en smetteloos gekleed personeel.

Het is natuurlijk onze eigen schuld; sinds de invoering van de Euro hebben we ons hier collectief uit laten melken door de alsmaar groeiende horeca.

Voor ons te hopen dat de horecasores de varkenscyclus en de kredietcris volgen; mooie mechanismen die de boel uitdunnen en de prijzen laten dalen. Proost intussen, vanuit mijn tuintje!

Posted by Leon at 02:04 PM | Comments (0)

August 22, 2009

Is een olifant kosher?

Hoeveel braadworsten haal je uit een olifant? Is het beest koosjer? Het zijn de vragen die me te binnen schoten bij het lezen van de laatste zin in het bericht over het trieste verscheiden van Olga: 'Wat er met het dode dier gaat gebeuren, is nog niet duidelijk'.

Ik vrees dat de bureaucratie het begraven op De Beekse Bergen in de weg zit, en dat de oven van het dierencrematorium een maatje te klein is, net als een tegel op het gazon van het dierenkerkhof.

Even googelen leert me dat de een beetje vrouwtjesolifant tussen de drie en de vier ton weegt, en dat het gemiddelde dierencrematorium tot maximaal 100 kilo in de oven wil proppen, hetgeen 220 euro kost.

Vier ton is 40 kruiwagens vlees van 100 kilo, dus dat loopt aardig in de papieren; bijna 9000 euro!

Ik wed dat de destructor in Son, waar ze ervaring hebben met het doordraaien van duizenden varkens en koeien, het voor een fractie van dat bedrag doet.

Het is een mooi dilemma waar de directie van de Beekse Bergen mee opgescheept is door die vechtpartij met fatale afloop tussen een paar vrouwtjesolifanten.

Tip: iedereen die wel eens naar Discovery of National Geographic kijkt, weet dat leeuwen en hyena's niet vies zijn van een smakelijke hap olifant.

Reuze zielig wat die arme Olga is overkomen, maar de loop der dingen valt helaas niet meer terug te draaien.

Aan stukken zagen met een kettingzaag en aan haar medebewoners van de Beekse Bergen voeren lijkt me de meest verstandige, natuurlijke, schone, voor de hand liggende optie: totale, groene, milieubewuste recycling.

If an elephant dies, what do you do?

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

August 15, 2009

Plassende honden

Ik heb mijn portie hondenlief- en leed weer achter de rug; de logeerhonden zijn vertrokken. Bij het afscheid moest ik denken aan de serveerster van de familie Unterwöger in het wonderschone Obertilliach in Oost Tirol. Die ons over onze net zo vrolijke als luidruchtige Italiaanse tafelgenoten influisterde dat men ze daar altijd graag ziet komen, maar net zo graag ziet gaan, 'Der Italiener'.

Idem dito de honden. Het uitlaten, het gekwispel en het enthousiasme zal ik missen, net als het geblaf naar de postbode, de buren en de luchtballonnen, maar we zijn verlost van de haarballen, de kots en de druppels.

De achterbank van mijn auto is na een halve dag kloppen en zuigen redelijk haar- en zandvrij, de rozen en de lavendel in de tuin, favoriet dekbed van de grootste gast, beginnen zich te herstellen.

Op de hondenwachter hoef ik niet meer te letten. Die slingerde me op de bon, omdat lobbes, met zijn neus in mijn knieholte gedwee achter achter me aan slenterend, richting uitlaatterrein aan de overkant van de straat, vergeten was om de riem die hij altijd in zijn bek neemt, aan mij te overhandigen.

Daar heb ik niet over gezeurd, want ik weet dat het niet mag, de man doet gewoon zijn werk, en onze wegen hebben zich met een vriendelijk 'houdoe' gescheiden.

Intussen blijkt er op het Chassépark een hondenwachter rond te lopen die dames met aangelijnde kleine hondjes aanspreekt als viervoetertje een pootje optilt om een paar druppels te laten vallen.

Dame in kwestie dacht dat het om een verborgen camera ging, maar het was serieus. Wees gewaarschuwd

Posted by Leon at 05:38 PM | Comments (0)

August 08, 2009

Religrappen

Van dat krampachtige gedoe van de EO en de ChristenUnie krijg ik hevige heimwee naar Don Camillo, Frater Venantius, en 'De lachende kerk' van Fons Jansen. Maar hoe zit het tegenwoordig met humor en religie?

Ik meen te mogen constateren dat aan de katholieke én aan de joodse kant van het religieuze spectrum wat meer ruimte is voor humor, die ook vrolijk en volop uitgeoefend wordt, dan in veel andere geloven.

Dat verondersteld hebbende: er zijn ook katholieken en joden, aanmerkelijk stijver in de leer, die niks om lol en lachen geven, zoals bij Opus Dei en het orthodoxe judaïsme.

De islam?

De zichzelf moslimfeministe noemende columniste Nahed Selim heeft de krampachtige relatie tussen humor en islam in een prachtig essay geanalyseerd.

In haar slotzin verwijst ze naar Godfried Bomans, volgens wie humor overwonnen droefheid is. Conclusie: we hebben nog duizenden islamgrappen nodig van duizenden dappere cabaretiers, striptekenaars, schrijvers en journalisten; er is nog een hoop droefheid te overwinnen.

In de humorloze achterban van christelijk Nederland valt ook het een en ander te overwinnen; daar blokkeerde men de aftrap voor een potje lol over het geloof.

Maar waarom zouden we niet over welke God dan ook mogen lachen?

'Wij maken toch ook geen grappen over het feit dat Guido Weijers geen vlees eet?', aldus een boze christen op onze website.

Ik weet niet of ik er om mag lachen, maar het is een hilarische gotspe; de veronderstelling dat een stand-up comedian beledigd zou worden door een grap.

Posted by Leon at 11:52 AM | Comments (0)

August 01, 2009

Gay Pride

Ik heb niets tegen homo's en lesbiennes. Ik werk met door mij zeer gewaardeerde collega's van de andere kant, ik heb homo's onder mijn beste vrienden, ik sta er samen mee onder de douche na mijn veteranenwedstrijdjes met bal en knuppel - softbal hebben we het hier over.

Kortom; het maakt me, om in termen te blijven, geen ene fuck uit hoe of met wie mijn medemens het doet; totaal irrelevant. Toch weet ik niet zo goed wat ik van Gay Pride vinden moet.

De lol gun ik iedere deelnemer en bezoeker, maar ik vraag me af of het nog nodig is, in Nederland, een van de homovriendelijkste landen ter wereld. Relevant lijkt mij de vraag of dat extravagante gedoetje een uitgebalanceerd beeld van homoseksuelen in Nederland geeft.

Ik ben niet de enige liberaal die zich dat afvraagt. Volgens een onderzoek van Top-X vind tweederde van de homoseksuele jeugd in Nederland dat Gay Pride een eenzijdig en verkeerd beeld van hen en de hunnen oplevert.

Ook saillant; als ik hardop mee begin te roepen dat iedere homo tegenwoordig de kans loopt om door Marokkaanse snotapen in elkaar te worden geslagen, zit Geert Wilders in zijn vuistje te lachen.

Maar wat is nu eigenlijk het nut van die optocht?

Grachten vol mensen die staan te roepen en te showen hoe bloot en mooi en homo dat ze zijn, bruggen bomvol bewonderaars die staan te klappen, juichen en applaudisseren.

Van mij mogen ze, maar waar gaat het om? Of moet ik er toch wat langer over nadenken; hoe zou mijn leven zijn als het toeval één string in mijn DNA anders geknoopt had?

Posted by Leon at 09:22 AM | Comments (0)

July 25, 2009

Jokvakanties

Oeroude West-Brabantse grap; 'we gaan dit jaar lekker op vakantie naar Richebergé'. Rijsbergen dus, terwijl andere grappenmakers naar Seven Mountain Corner of Williamtown vertrokken.

Momenteel actueel; jokvakanties. Mensen, wiens vakantiegeld dankzij de crisis door de DSB bank of een andere woekeraar is geïncasseerd, en die de schijn op willen houden, gaan op jokvakantie.

Wij hebben de komende veertien dagen een enorme lobbes van een hond op visite, waarvan de eigenaar een luxe villa in Spanje gehuurd heeft. Zou het, of zitten ze op de camping in Cadzand? De jokvakantie blijkt een reëel gegeven te zijn, gesignaleerd door ANWB trendwatcher Adjiedj Bakas.

In Engeland noemen ze het staycation, een stay-at-home-vacation. Nieuw is het allemaal niet; in Rotterdam grapten ze al in de jaren vijftig dat ze naar Balkonië gingen; met een krat bier het balkon op, de radio aan. Verdere varianten: Playa del Tuin, Playa del Balcona, Aanderijnië, Playa del IJssel, en de Costa del Maas.

Ik signaleer een andere trend: jokgolfers. Ze willen graag, maar hebben geen geld voor het golfvaardigheidsbewijs, laat staan het lidmaatschap en de fees voor de pro.

Geen nood, ze kopen een tas vol clubs en ijzers op Marktplaats of bij de Aldi, een plus-four broek en een paar witte bordeelsluipers met spikes.

Om vervolgens driemaal per week in het zicht van de buren de imago parafernalia plechtstatig op de achterbank te plaatsen, en langzaam de straat uit te rijden. Wat ze écht gaan doen weet ik niet, vermoedelijk een pint of een frikandel scoren.

Posted by Leon at 09:23 PM | Comments (0)

July 20, 2009

Blootgewoon

Bloot is de normaalste zaak van de wereld; nog nooit iemand met kleren aan geboren. Wie in God gelooft, weet dat die alles geschapen heeft, dus vanuit christelijke hoek zou je louter liefde, respect én onverhoolde bewondering voor ons vlees en bloed mogen verwachten. Klopt niet helemaal.

Terwijl de KRO bloot in beeld gaat brengen, heeft de EO presentator Venderbos verboden om met een bootje christelijke homo's en lesbiennes mee te varen tijdens de Canal Parade. Een mooie reden om bij fopshop of Beate Uhse een roze string aan te schaffen, en voor op die boot te gaan staan; laat maar komen die rechtszaak.

Blootgewoon van de KRO lijkt me een sympathiek initiatief. Al dan niet mooie of bekende mensen uit de kleren, verzameld op een naaktkalender, opbrengst naar een serie goede doelen.

Gezien de twee fotografen die de klus gaan klaren, hoeft niemand bang te zijn dat het een onsmakelijke uitgave wordt. Volgens de KRO zijn ze gewend 'om mensen op een integere manier te fotograferen'.

Vertaling: zelfs een opgegraven veenlijk weten ze tot centerfold te fotoshoppen, zonder dat er iets te zien is. Voorproefje is de promo-shoot van presentatrice Witzier; het enige echte bloot haar blinkende tanden.

De rest weggewerkt achter handen, armen, benen en schaduw; nauwelijks naakt te noemen.

Wel volgens actiegroep 'Christenen voor de Waarheid', die de KRO verregaande zedeloosheid verwijt, en overlopend van woede een actie op poten begonnen is.

Zeker vergeten dat Adam en Eva piemelnaakt waren toen ze in de appel beten.

Posted by Leon at 04:25 PM | Comments (0)

July 12, 2009

De flitsers

Ik woon in een volslagen idioot landje, denk ik minstens enkele malen per dag. Wie zo nodig een joint in zijn kop wil steken, doet maar, maar ik begrijp dat die Fransen er genoeg van hebben. Strikt in regelgeving én naleving, nemen ze ieder jaar tientallen tonnen wiet in beslag, kakelvers uit Les Pays Bas.

Is dat de helft, of slechts een percentage van wat ieder jaar door Hollandse kwekers aan Franse klanten geleverd wordt?

Kan allemaal, omdat ik in een land leef waar alles moet kunnen en van alles mag, ook wat niet mag. Enerzijds officieel niet gedoogd, anderzijds officiële ogen dichtgeknepen, volgens de wet niet mogelijk, maar beleidsmatig of pragmatisch toegestaan.

Ik klaag niet over de voordelen van mijn vrijheden, maar je hoeft geen hogere wiskunde gestudeerd te hebben om te begrijpen dat gedogen altijd uitwassen tot gevolg zal hebben. Ook uniek Nederlands: het doorlopend melden van de flitsers op de radio.

Deze week zat ik weer eens een dag in de auto, op verregende en verstopte wegen. Soms heeft het wel iets hilarisch, zo'n melding: een flitser bij kilometerpaal zoveel, midden in een file van zeventien kilometer.

Maar wat is het verschil tussen het waarschuwen van snelheidsovertreders en het waarschuwen van inbrekers? Voor dezelfde waanzin gaan die dj's voor zitten lezen waar alle politieauto's van Nederland zich bevinden, in real time.

Kunnen alle krakers en inbrekers hun navigators opnieuw programmeren om de veiligste route in te stellen, om hun volgende kraak zo ver mogelijk van de sterke arm te zetten.

Posted by Leon at 10:56 AM | Comments (0)

July 05, 2009

Proost!

Komkommertijd aangebroken, grijpen onderzoekers hun kans om te scoren. Soms samenzwerend met politici, die gaande het zomerreces imago en naamsbekendheid proberen te versterken.
Deze week werd door het Trimbos-instituut de stormbal gehesen over toegenomen alcoholgebruik in mijn leeftijdsgroep.

Terwijl politici roepen dat teenagers geheelonthouder moeten worden, naar Amerikaans voorbeeld. Ach, krijg je ook andere Amerikaanse toestanden van; zoals kids die zich op hun eenentwintigste verjaardag doodzuipen.

Of studenten, die op vakantie of via een uitwisselingsprogramma in een Bredaas café belanden en daar na tien flessen triple en een joint kotsend het toilet bevuilen. Misschien beter die levenslessen op tijd te leren.

Ik heb enkele keren het genoegen genoten te mogen tafelen met Amerikaanse geheelonthouders van de fanatieke, bekerende soort. Uitmondend in discussies waarin ik me zeer vermaakte, ernstig hoofdschuddende gezichten aan de andere zijde van de tafel, achter de flesjes biologische spa.

Uitgelezen moment om ze aan hun eigen geschiedenis te herinneren.

Op 16 september 1787 zetten de 55 Founding Fathers in opgewekte stemming koers naar een kroeg in Philadelphia, om bij te komen van vijf maanden vergaderen. Daar maakten ze 54 flessen Madeira soldaat, 60 flessen claret, 8 flessen whisky, 22 flessen port, 8 flessen cider en 7 schalen bowl zo groot dat er eenden in konden zwemmen.

Hoe groot de koppijn was is niet bekend, maar de volgende dag werden de handtekeningen gezet en was de USA geboren. Proost!

Posted by Leon at 01:34 AM | Comments (0)

June 13, 2009

De visboer

Een van de voordelen van ouder worden is dat je minder naar geleuter luistert. Van pseudo wijheid, honderden keren gehoord, tot luidkeels ontkennen wat ooit onwrikbaar waarheid was.

Ach, niet alleen hoe gekapt te worden en hoe gekleed te zijn golft op en neer op de modieuze menselijk variant van de varkencyclus, maar ook wat te denken, hoe te handelen, wat te doen.

Soms verrast me zowaar iets. Zo mag ik regelmatig een haring of twee achterover slaan, mét uitjes, genetisch niet in staat om een viskraam voorbij te lopen.

Al gun ik het die pekelende boevenbende eigenlijk niet. Tot begin juni proppen ze hun koelpakhuizen vol met Hollandse ouwe, om ze daarna met veel tam-tam als Hollands nieuwe te verpatsen.

Heerlijk én gezond, zo'n haring, niet dan?

Helemaal niet, volgens cardioloog Neumann van het Rotterdamse Havenziekenhuis, die er lekker mee scoorde. Volgens hem kan je pardoes dood blijven na het happen van een nieuwe haring, tot dan onbewust van je aangeboren hartfalen.

Terwijl notabene een maand geleden de Universiteit van Maastricht een persbericht de wereld instuurde met de volgende aanhef: 'Een vetarm dieet met koolhydraten en veel vette vis (bijvoorbeeld zalm, haring of makreel) helpt om diabetes en hart- en vaatziekten bij dikke mensen te voorkomen.'

Kunt u er nog een touw aan vastknopen?

Ik niet. Ook al ben ik al lang niet rooms meer, één gekoesterd ritueel uit mijn jeugd zal mij altijd heilig blijven. Op moment van schrijven is het bijna vrijdagmiddag en loopt het water me in de mond.

Op naar de visboer!

Posted by Leon at 01:02 PM | Comments (0)

June 06, 2009

Mijn DNA

Een heet en modieus onderwerp: DNA. Benieuwd hoe het mijne eruit ziet, op naar Google. Op "dna testing" reageert de digitale wereldwijzer met anderhalf miljoen resultaten, vergezeld door vijftien advertenties van laboratoria in binnen- en buitenland.

Als je een druppel bloed, pis of speeksel, een schaamhaar, een aambei of een teennagel opstuurt, met het nummer van je credit card of Pay Pal, dan arriveert ommegaand een blauwdruk met alle geheimen van je eigen stoffelijkheid.

Het kost een paar centen, maar dan heb je het ultieme bewijs dat je bestaat. Goedkoper kan ook, via zelftest pakketten, en helemaal gratis is ook mogelijk.

Elders op het web wordt uitgelegd hoe met zout, afwasmiddel, zuivere alcohol, een lepeltje, een borrelglaasje en een vergrootglasje eigen DNA zichtbaar te maken.

Ik krijg spontaan heimwee naar toen we in het natuurkundelokaal de aansluitingen van water en gas verwisseld hadden, en op de inductiedemo met de aluminium ring 220 in plaats van 12 volt gezet hadden. Het werd een onvergetelijke les; de ring dwars door het plafond, bulderend vuur uit de waterkraan.

Gevolgd door een halfjaar iedere woensdagmiddag en zaterdagochtend duizend strafregels: 'Ik mag niet spelen en spotten met gevaar en veiligheid'.

Dat lesje onthouden hebbende, pas ik voor een doe-het-zelf kit, voordat daaruit blijkt wat velen stilzwijgend vermoeden: dat ik stapelgek ben.

Aan een professionele test begin ik ook niet. Laat Gods water maar over Zijn akker stromen. Het leven is te leuk om mezelf zorgen te maken over wat mijn DNA zou kunnen voorspellen.

P.s. Het wetenschappelijkbewijs dat ik niet overdreven heb (en dat de strafregels terecht waren :-): Variation 2 is a potentially dangerous demonstration.

Posted by Leon at 11:42 AM | Comments (0)

May 30, 2009

Ziekenhuis

Ziekte en ongeluk zijn niet te voorkomen, al kan het geen kwaad uit te kijken met oversteken. Vissers die tijdens een storm tot God bidden, proberen immers ook uit de buurt van rotsen te blijven.

Ik mag tot dusver niet klagen - afkloppen! - maar na een spectaculaire koprol met de racefiets heb ik een heel circus van medici en therapeuten, wachtkamers, formulieren, afspraken, onderzoeken en behandelingen doorlopen.

Niks ernstigs, nadat schaafwonden, kneuzingen, bloeduitstortingen en blauwe plekken verdwenen waren, alleen een irritante schouder.

Zorgen maak ik me niet, want, aldus de laatste orthopeed met een opgewekte stem, 'tijd geneest de meeste blessures, het duurt alleen iets langer op uw leeftijd'.

Goed, waar het hier om gaat is de logistiek van dokter, zorg en ziekenhuis. Wie nu gaat zitten voor een klaagzang, moet ik teleur stellen.

Ik prijs mezelf in dit land te leven waar alles geregeld is zoals het gegaan is.

Alle afspraken, de wachttijden, de verzorging, de onderzoeken, de scans, de manier waarop je door balie of dokter te woord gestaan wordt; ik zou me niet voor kunnen stellen hoe iets beter had kunnen gaan.

Voor hen die anders en slechter ervaren hebben; dat spijt me, maar daar kan ik verder niets aan doen.

Misschien helpt de wetenschap dat er landen zijn waar je een week moet lopen naar een ziekenhuis, om daar dagenlang te wachten tot je aan de beurt bent.

Waar drie doodzieke mensen in een vervuild eenpersoons bed liggen.

Dat maakt het ongemak wellicht wat draaglijker.

Posted by Leon at 12:26 PM | Comments (0)

May 24, 2009

De Dalai Lama

Debatteer over de Chinese provincie Tibet en je staat tot aan je knieën middenin een moreel mijnenveld waaruit je zonder schade niet ontsnapt. Zo gek is het daarom niet dat Balkenende ervoor past om de dalai lama de hand te schudden.

Maar omdat de goedlachse goedheilige bij de jeugd, bij links en in de grachtengordel net zo salonfähig is als global warming, is JP de pispaal waar half Nederland met veel kabaal tegenaan staat te zeiken.

Wie niet mee gaat staan huilen en zich in de geschiedenis van Tibet en de dalai lama's verdiept, komt tot de conclusie dat het onmogelijk is om jezelf er een oordeel over aan te matigen.

Lees hier dat China het land sinds 1950 bezet houdt, lees daar dat Tibet al 700 jaar jaar een Chinese provincie is. Lees aan deze zijde over Chinese gruweldaden in Tibet, aan gene zijde gaat het over etnische Chinezen die door Tibetanen methodisch over de kling gejaagd zijn.

In één sprookje geloof ik zeker niet; dat de dalai lama de veertiende reïncarnant van zijn voorgangers is. Intussen hoor je hier niemand over twee bedenkelijke kantjes aan het gedachtegoed van de immer schaterende Tenzin Gyatso; hij is pertinent tegen gelijke rechten voor homo's én tegen de scheiding van kerk en staat.

"Bovendien", hoorde ik een emeritus hoogleraar uitleggen, een bedaarde man die zijn hele academische leven aan China en Tibet besteed heeft, "denk ik niet dat de Chinese regering een door Nederland verbannen Brabander die in Beijng de onafhankelijkheid van zijn onderdrukte provincie komt prediken, officieel zou ontvangen."

Posted by Leon at 03:13 PM | Comments (0)

May 17, 2009

Declaraties

Altijd goed voor reuring, woede, smoesjes en oproerkraaierij; declaratiegedrag van politici. Beschreven door journalisten die zelf ook declareren, derhalve zelf zeer zuiver op de graat.

In Engeland is over het gegraaid en gegrabbel prachtige pleuris uitgebroken. Zoals dat gaat; omdat het daar regent, zal het hier snel druppelen. De politieke tegenstanders van de vermeende boosdoeners houden zich koest, zodat me twee gezegdes te binnen schieten; stil zitten tijdens het scheren en als zondaar geen stenen gooien.

Conclusie: links en rechts in het politiek spectrum heeft de boel even hard vernaggeld. Al zijn er hilarische verschillen. Zo liet Labour hondenbrokken en porno op de rekening van de belastingbetaler aantikken, waar een conservatief het uitbaggeren van zijn slotgracht in rekening bracht.

Wat allemaal waar is weet ik niet, maar ik kan me herinneren dat ik als verslaggever op Wimbledon ieder jaar op de eerste dag aan de persbalie een knipje in mijn badge kreeg als de cadeautjes werden uitgereikt. Waarom, vroeg ik bij mijn debuut in 1982, nog naïef en onschuldig, aan perschef Geraldine, Britser dan Brits.

Dat was, verklaarde ze, helaas nodig om te voorkomen dat ik en mijn collega's nog een keer in de rij zouden gaan staan. Dat waren dezelfde collega's die, zo leerde ik later, de taxichauffeur tien pond fooi gaven in ruil voor tien blanco rekeningen.

En die schaterlachend vertelden dat ze China en Japan de bonnetjes bij de pinautomaten opraapten, om die thuis als diner te declareren. De boekhouder op de krant kon ze toch niet lezen . . .

Posted by Leon at 02:56 PM | Comments (0)

May 09, 2009

Mijn Turkenbak

Ooit ga ik een boek schrijven over mijn avonturen met oude auto's. Over de dierbare Duitsers die door mijn mobiele geschiedenis paraderen, en een paar jeugdfouten, zoals de twee Citroens, een GS en een CX.

De Fransozen reden redelijk, maar toen de onvermijdelijke problemen zich aandienden verdwaalde ik in een doolhof van onbegrijpelijke onderdelen, op een idiote manier aan elkaar geknoopt. Geef mij maar klassieke Mercedesen en Volkswagens, in elkaar gezet zoals het hoort.

De dagelijkse diender is een 22-jarige W124 6-cylinder 300D automaat, kenners weten dan voldoende. Mjn enige probleem met mijn bejaarde bak is het imago. Als lid van de Mercedes Benz Veteranen Club (ik heb ook een W180 van 1954) zie ik de W124 als een bijna klassieker; binnen een jaar krijgt-ie die status binnen de vereniging.

Het kan verkeren; binnen de incrowd van snelle internetters, die iets met mijn werk te maken hebben wordt er heel anders naar gekeken. Dat hippe volkje leased Toyota Avensis, Audi A4 en A6, Volvo's, Citroen C5, dat soort werk.

Ze weten niet beter of achter het stuur van een W124 zit een snor onder een pet, ernaast een vrouw met een hoofddoekje, vijf kinderen achterin, op het dak twee geiten en een inboedel; Krijnen rijdt een Turkenbak!

Deze week werd dat beeld verrassend bevestigd, toen mijn gade op winkelcentrum Moerwijk door twee beleefde heren werd aangesproken.

Jawel, met snor, de pet netjes in de hand, de ogen verlegen neergeslagen, mevrouw voor en mevrouw na; of die prachtige auto misschien te koop was.

Posted by Leon at 02:44 PM | Comments (0)

May 02, 2009

TuutTuut!

Zomaar een reden om weer PvdA te gaan stemmen: staatssecretaris Frank Heemskerk verlost ons van de telefoonhorzels. Die jongens en meisjes, soms beleefd en vriendelijk, maar helaas maar al te vaak irritant opdringerig, die ons dingen proberen aan te smeren.

Meestal melden ze zich tussen de soep en de aardappelen, of tijdens de openingstune van het Acht Uur Journaal.

Dezer dagen gaat het om goedkopere of groenere energie en proefabonnementen. Voordeel van de kredietcrisis: al een tijd niet meer lastiggevallen door effectenboeren die me hemelse rendementen voorspiegelen als ze mijn geld mogen beleggen.

Hoe zo'n gesprek verloopt, hangt van de stand van mijn petje af. Tref ik aan het eind van een dag vol gezanik op de krant een toontje dat me niet aanstaat, dan zijn de rapen gaar.

Op een poeslief toontje zeg ik: 'Momentje, even de radio zachter zetten', om verder te gaan waar ik mee bezig was. Dat werkt, al duurt het soms een minuutje eer tuut-tuut uit de hoorn klinkt.

Dankzij de handtekening van Heemskerk, gezegend en geprezen, onder een convenant met de telemarketeers, zijn we er voortaan vanaf. Surf stante pede naar www.bel-me-niet.nl en het komt goed.

Zou het?

Digitale schade en schande uit het verleden maakt me achterdochtig: die website ziet eruit als een malafide verzamelaar van adressen en telefoonnummers. Heeft Heemskerk zich door die digitale tollenaars in het pak laten steken, of niet?

Weet u wat; probeert u het zelf eens en laat me over een week of zes weten of u er echt vanaf bent.

Posted by Leon at 02:35 PM | Comments (0)

April 25, 2009

Bye bye, TNT

Ik vraag me af of Harry Koorstra op een receptie Steve Ballmer tegen het lijf gelopen is. De directievoorzitter van TNT lijkt wel wat geleerd te hebben van de CEO van Microsoft en diens legendarische grote waffel.

Aanvallen is altijd het devies van Microsoft geweest. Slaag je er niet in de concurrentie weg te vagen middels betere en/of goedkopere producten, dan maak je de tegenpartij zwart tot niemand er nog zaken mee doet.

TNT heeft nu de tactiek gekozen waar Microsoft altijd zo goed in is geweest: FUD, het zaaien van 'fear, uncertainty and doubt'. Terwijl het internet onmogelijk zou kunnen bestaan zonder Linux maakt Microsoft de Nederlandse gemeenten bang middels het verspreiden van angst, onzekerheid en twijfel over de open systemen.

Zodat ze niet overstappen van de peperdure Microsoft licenties op andere, goedkopere, of betere systemen. Haatzaaierij waar wij allen de dupe van zijn. TNT kan er ook wat van. Voortaan mag in Nederland de post bezorgd worden door iedereen die een fatsoenlijk businessplan overlegt.

Dat bevalt de voormalig monopolist niet, dus worden Global Mail, DHL, Sandd en Netwerk VPSP in een door Koorstra ondertekende brief weggezet als klungels die er niets van bakken.

Ik weet niet wat u ervan denkt, en of u de brief van Harry ook al ontvangen hebt, maar mij irriteert-ie hogelijk. Ik heb er geen idee van wie of wat bij mij de enveloppen in de bus doet. Wat me nu wel bijzonder interesseert, is waar en hoe ik voortaan mijn verjaardagskaartjes kan posten zonder dat TNT er nog aan te pas komt.

Posted by Leon at 07:42 PM | Comments (0)

April 19, 2009

De Eerste Indruk

Ik geloof niet dat ik ooit iemand op uiterlijk of manier van doen beoordeeld heb. Schijt aan de mantra 'je krijgt maar één keer de kans om een eerste indruk te maken'.

Helaas klopt-ie maar al te vaak; het merendeel van uw medemensen is in eerste instantie voornamelijk geïnteresseerd in hoe u eruit ziet, wat voor kleren u draagt, hoe mooi u bent, hoeveel geld u hebt, hoe charmant u zich voor kunt doen.

Ouder en wijzer, droeviger dan wel vrolijker; je kunt je in iemand vergissen. Nog nooit iemand binnen twee minuten zo zien veranderen als Susan Boyle. Ziet eruit als – oordeelt u zelf maar.

Laten we het er maar op houden dat aan kapsel, jurk, kousen, pumps, lijn en gebit het een en ander bijgespijkerd had kunnen worden. Let wel; voor mij hoeft het niet, ik hou van puur natuur, ik heb liever een lelijk iemand met wie ik lol kan hebben dan een centerfold zonder zelfspot.

Daar ontbrak het Susan niet aan, zoals ze zelf in sappig Schots opmerkte: '47 jaar oud en nog nooit door een vent gekust'. Op dat moment kijk je dus al anders tegen iemand aan die net haar eerste indruk gemaakt heeft.

Dat voor een bomvolle zaal die haar net niet hard uitlachte toen ze opkwam in 'Britain's Got Talent'. Om ongestoord een fantastische, daverende, torenhoge, fenomenale bek open te trekken, de jury achterover te blazen, tijdens het eerste couplet van 'I Dreamed A Dream' een staande ovatie te krijgen en de helft van het publiek de tranen over de wangen te laten lopen.

Oordeel zelf; ga naar Google en tik haar naam in. Schijt aan de eerste indruk!

Wikipedia: Susan Boyle

Posted by Leon at 09:00 AM | Comments (0)

April 11, 2009

Big Brother

Ik ben zó oud, dat ik 1984 in angst en vrees gelezen heb. Geïnspireerd door een charismatische geschiedenisleraar van de verkeerde kant: altijd meer met toekomst dan met verleden bezig. De jaren tachtig waren toen nog heel ver weg.

Het woord computer debuteerde dankzij (Apollo) Henk(ie) Terlingen tijdens het verslag van de landing op de maan, juni 1969. Nu ligt 1984 drie keer zo ver achter me als toen voor me, de vraag is of George Orwell gelijk had. In ’84 nog niet, de webcam moest nog uitgevonden worden.

Inmiddels is de door Orwell voorspelde Big Brother springlevend. Ik weet dat ik overal gevolgd word. Is het niet door mijn digitale Judas, het mobieltje dat constant aan het verraden is waar ik ben, dan wel door mijn e-mailtjes, ip-nummers, via parkeer-, pin- en chipautomaten, creditcard-slips, DNA in haren, snot en tenenkaas, en camera’s.

Camera’s boven de weg, op straat, in de winkel, in de aula van de schouwburg, op mijn werk. Ach, wie goed doet, heeft niets te vrezen. Bovendien: die dingen vormen een aan twee kanten snijdend mes. Zo werden binnen enkele weken diverse wetsdienaars die over de schreef gingen door beelden van hun eigen security cams betrapt. Dankzij al het gedigitaliseer weet niemand waarheen een video of foto verspreid is op het moment dat-ie (op)genomen is.

Nou nog een webcam in het torentje, waar Balkenende en kompanen over ons hoofd, achter onze rug, van alles zitten te verzinnen. Dan staan we helemaal quitte en is Big Brother geen vloek meer maar een zegen

Posted by Leon at 11:47 AM | Comments (0)

April 04, 2009

As

Wie van plan is een urn te legen in het bos; eerst een natte vinger in de wind. Voordat u er net zo uitziet als Walter en The Dude in The Big Lebowski, als ze de as van Donny tegen de wind in gooien. As verstrooien; eigenlijk mag het niet (overal). Maar omdat we in Nederland wonen, waar van alles kan wat eigenlijk niet mag, kunt u straffeloos as verstrooien in het bos.

U kunt ook de zee op, de lucht in (per vliegtuig of luchtballon) of André Hazes naäpen, wiens as in tien vuurpijlen richting Noordzee vloog. Men kan een urn met een raket buiten de dampkring te laten schieten.

Dat kost een paar centen, maar posthuum heb je dan ook wat. Wil u het zelf en gratis doen; kijk uit voor de boswachter. Die heeft het niet louter op loslopende honden gemunt, maar ook op open urnen. Volgens de Universiteit van Wageningen is as slecht voor het bos.

Raar, want het rapport 'Terug naar de natuur' bevestigt om te beginnen wat ik vermoedde; as, ook menselijke, is prima meststof. Perfecte recycling, en ook nog milieuvriendelijk, iederen tevreden, zou ik zeggen, maar dat heb ik verkeerd gezien.

Volgens de onderzoekers begint er van alles te groeien wat niet in het bos hoort, en vervolgens gaan de varkens er in wroeten en verspreiden de nieuwe flora. Voor je het weet is het een tropisch oerwoud waar dino's grazen en pterodactyli opstijgen.

Minister Verburg stuurde het rapport woensdag naar de Tweede Kamer, dus mijn conlusie lag voor de hand: één april. Dat had ik fout; het blijkt een serieuze zaak.

Pas op voor de boswachter als u uw urn gaat uitlaten.

Posted by Leon at 12:36 PM | Comments (0)

March 28, 2009

De Tweede Kamer: een bos vlooien

De jury hoefde niet te komen . . .

De Tweede Kamer doet me dezer dagen denken aan een bos vlooien op de rug van een hond, ruziemakend over de koers die het beest zou moeten volgen.

Vergis u niet; ik heb oprecht respect voor iedere parlementariër, en iedere politicus moet nou eenmaal iets vinden van de kredietcrisis en er iets over roepen.

Terwijl ze donders goed weten dat het niet uitmaakt wat geroepen of gedaan wordt, maar het spel moet zo gespeeld worden. We zijn het schoothondje van Duitsland; trekt de boel daar aan, dan zal het hier rap beter gaan.

In Australië is het niet anders. Volledig afhankelijk van Aziatische en Chinese handelspartners is de boel daar daverend ingedonderd.

Dus komt de regering met plannen, die door de oppositie met veel kabaal worden weggehoond. Ook qua rechtspraak is Australië met Nederland te vergelijken, vooral waar het gaat om bescherming van verdachten en de hoogte (laagte) van de straffen.

Er zijn twee grote verschillen; magistraten en advocaten dragen pruiken en het strafrecht kent de jury. Daarom kan het gebeuren dat gisteren een 19-jarig meisje van vervolging werd ontslagen, terwijl ze toch echt bekend heeft het hoofd van haar stiefvader met een jachtgeweer aan flarden te hebben geschoten.

Om vervolgens dat halve hoofd en de ledematen af te zagen en links en rechts te dumpen. De reden van sepot; de aanklager was er bij voorbaat van overtuigd dat de jury haar vrij zou spreken. Dat omdat het uitgebeende slachtoffer haar jarenlang misbruikt zou hebben.

Nogal wat populisten in dit land zouden een dergelijke gang van zaken toejuichen, maar ik krijg er geen lekker gevoel bij.

Posted by Leon at 12:46 PM | Comments (0)

March 21, 2009

Honden en katten

Wij houden allebei van honden én van katten en we hebben lol om hondenliefhebbers die een hekel aan katten hebben en om kattenmensen die honden haten.

Stoppen we ooit met reizen, dan gaat het geld naar een klein huisje met een flinke schuur en een enorme tuin.

Met z'n allen gezellig oud worden: een stel honden, een haan en een zooi kippen, twee ezels, een nest poezen, een duo hangbuikzwijntjes en wat verder aan komt lopen.

Dankzij de vogelhuisjes en mezenballen is het gekwetter in onze stadstuin oorverdovend; kool-, zwartkop- en pimpelmezen, vinken, roodborsten, de grauwe heggenmus, de gekraagde roodstaart, merels en zanglijsters knokken elkaar het kot uit.

Als de jongen vliegles krijgen, is het huisarrest voor poes. Toont ze toch trots miauwend een bek vol bloederige veren; ach, denk aan Darwin. Zie het als een rudimentje natuur: de zwakste uit het nest opgeruimd.

Waar het om ging; de tegenstelling tussen sommige hondenmensen (kattenhaters) en poezenmensen (hondenhaters). Tussen hen gaapt een kloof, groter dan tussen darwinisten en creationisten, communisten en kapitalisten.

Dus werd er door de bezoekers flink geruzied op onze website, toen daar enkele artikelen over stinkende, respectievelijk dood en verderf zaaiende katten werd gepubliceerd.

Vermakelijk leesvoer, vooral toen Google zich ermee begon te bemoeien en er een advertentie naast plaatste van een wollige kitten en een schattige puppy in innige omhelzing. Wat voor baasje ben jij?

Link: Kattenleger zaait dood en verderf

Link: 'Een uit de hand gelopen kattenhobby'.

Link: Wat voor baasje ben jij?

Posted by Leon at 06:33 PM | Comments (0)

March 18, 2009

Tot tien tellen . . .

Wie in Australië op te hard rijden betrapt wordt, is stekeblind, hardleers, dronken of gewoon dom. Geldt wat mij betreft ook voor iedereen die hier te zwaar op het gaspedaal leunt, maar de wetgever doet Down Under nóg beter dan hier zijn best best om weggebruikers er op te wijzen dat ze in de gaten gehouden worden.

Als op de radio, televisie én op de billboards beweerd wordt dat de politie extra haar best doet om aangeschoten chauffeurs te betrappen, dan kun je er donder op zeggen dat je gaande de lopende campagne minstens één keer per dag in een fuik terechtkomt. Is het niet 's morgens, dan wel 's middags, 's avonds of 's nachts.

Verrast was ik dus niet, toen ik om elf uur 's morgens voor de eerste keer moest blazen, maar wel stomverbaasd. Ik moest niet blazen, maar tellen, tot tien.

Piepjonge joviale agent, vers uit de outback, in charmant, lijzig en plat Queenslands: 'Cunt, mate'.

'Excuse me, officer?'

'Yeah, mate, cunt, cunt till ten'.

Tot tien tellen? Even dacht ik aan een verborgen camera, vooral toen ik geen blaaspijpje ontwaarde aan het apparaat, een soort iPhone, dat door het raam naar binnen gestoken werd.

'In het Nederlands of in het Engels, officer'. Schaterlachend: 'Don't care, mate, just cunt'. Bij tien flitste een groen lampje piepend aan. 'You're ok matey, on your way'.

Niet alleen drank en bij de wet verboden drugs in het lichaam van de tot-tien-teller, maar ook pijnstillers en slaapmiddelen worden door het futuristische apparaat genadeloos gesignaleerd.

'En slechte adem, mate', aldus de vrolijke diender, 'dus zorg dat je in Australië iedere dag je tanden poetst.'

Posted by Leon at 10:36 AM | Comments (0)

January 31, 2009

Mekka

Sommigen denken dat ik een gereïncarneerde straathond ben.
Zelf vergelijk ik mijn aangeboren gevoel voor navigatie liever met dat van een postduif; zet me midden in de nacht ergens op straat en het komt goed. Ik kijk naar de sterren, als het bewolkt is snuffel ik aan een lantaarnpaal en loop naar waar ik wezen moet. Aan mijn lijf geen TomTom; zon, maan, wind en sterren zijn mijn bakens.

Soms gaat het fout. Het zal de jetlag geweest zijn; de eerste nacht in mijn hotelkamer in Kuala Lumpur lig ik wakker van het pijltje aan het plafond. Ik snap voor wie het bedoeld is: het wijst de moslims onder de gasten de weg naar Mekka. Alleen; de verkeerde kant uit, is mijn stellige overtuiging na een blik op de sterren.

Pas na twee dagen valt het kwartje, als ik een Engelsman die Bahasa Malaysia spreekt, vraag wat het 'barat laut' aan het plafond betekent. 'Noordwest', is het antwoord, 'dat is de richting van Mekka, hoezo?'

Nooit eerder bij stil gestaan; in de westerse literatuur, in de krant, op de televisie, bidden moslims altijd met hun hoofd op de grond naar het oosten. Niet in Zuidoost-Azië. Daar ligt Mekka in het verre noordwesten, en bidden moslims met hun gezicht naar die kant. Dat probleem opgelost, heb ik nu een nieuwe vraag: hoe zit dat in het verre westen? Ligt Mekka vanuit Los Angeles gezien in het verre westen, of in het verre oosten? De manier om dat uit te vinden: een Arabische postduif loslaten en kijken welke kant hij uit vliegt.

Posted by Leon at 03:32 AM | Comments (0)

January 24, 2009

Veel te duur

Van sommige middenstanders snap je niet dat ze nog klanten hebben.
Zo kom ik al jaren niet meer bij de dichtsbijzijnde bakker. Dat nadat ik op een ochtend met nog wat mensen stond te wachten, terwijl de jongste bediende zich het apezuur werkte met het inpakken van appelflappen en Bossche bollen en het snijden van brood, intussen zwetend de heteluchtoven ladend en lossend.

Haar bazin was intussen op haar dooie gemak met iets anders bezig. Op mijn vraag wat ze aan het doen was, wierp ze een blik op me alsof ze een levensgrote kakkerlak ontwaardde. Ze antwoordde dat ze met een belangrijke bestelling bezig was en geen tijd voor klanten had. Ik was niet de enige die op dat moment hoofdschuddend haar winkel voorgoed verliet, maar jaren na dato staan er nog steeds mensen in de rij. Het zou kunnen dat er een nieuwe wind waait.

Mijn vorige fietsenmaker kon er ook wat van. De snijdende wind of de insecten in mijn ogen beu, besloot ik om mezelf op zo'n snelle fietsbril te tracteren. Het mocht wat kosten, vond ik, maar de brillen die de zoon van de eigenaar me liet zien, waren niet precies wat ik zocht. Wat me veel mooier leek, hing in een glazen kastje achter zijn rug, maar toen ik daarop wees, sprak hij – met een soortement van bestraffende blik – de onsterfelijke woorden: 'Die zijn veel te duur, meneer'. Dezelfde snelle bling-bril siert nu mijn fok als ik fiets, maar ik heb hem bij een andere winkel gekocht. Daar slagen ze er vaak in om me iets duurs aan te smeren, terwijl ik desondanks neuriënd het pand verlaat. Zo kan het ook.

Posted by Leon at 03:26 AM | Comments (0)

January 17, 2009

Islamtown

In de mooiste steden van deze wereld dool ik het liefst in de stadsdelen waar maar weinig geïntegreerd is. Zoals de fantastische Chinatowns in Sydney, New York, Singapore en San Francisco, de levendige Koreatowns, Mexicaanse wijken, Indiatowns en Jodenbuurten.

In de Russische buurt in San Francisco kun je dat heerlijke zwarte brood eten, in aantal Grieken gemeten, is Melbourne na Athene de tweede Griekse stad ter wereld, voor pizza ga je in een wereldstad naar Little Italy. Eigen cultuur en identiteit worden er fanatiek gekoesterd en bewaakt, culinair en commercieel optimaal gecultiveerd.

Ik denk dat de Amsterdamse stadsdeelvoorzitter van Slotervaart, Ahmed Marcouch, het goed gezien heeft met zijn pleidooi voor een bloeiende moslimgemeenschap in Amsterdam-West.

Laat maar komen.

Zelf neem ik er regelmatig een voorschot op, als koning klant bij Marokkaanse bakkers en slagers, waaraan sommige Hollandse middenstanders qua vriendelijkheid, kwaliteit en prijs een voorbeeld kunnen nemen.

Dat Geert Wilders bij dat idee opspringt als een bos vlooien op een brandende hond was te verwachten, maar ook de reacties van linkse signatuur verbazen me niet. Terwijl rechts het idee van Marcouch verkettert, vecht men zich er in zijn eigen PvdA onderling het kot over uit.

Misschien blijkt in deze barre tijden toch nog een potje subsidie over. Moeten ze de PVV en de PvdA samen maar een parlementaire verkenningsreis laten maken langs die prachtige stadsdelen die floreren zonder integratie.

Trouwens; wat is het verschil tussen een islamitisch stadsdeel en een dorp vol zwarte kousen?

Posted by Leon at 01:47 PM | Comments (0)

January 10, 2009

Ketkupolkka . . .

De dooi nadert, een voorspelling die mij in diepe twijfel stort. Moet ik vandaag wel of niet een stepslee kopen? Dan moet ik naar Arnhem, Hengelo of Genemuiden, om mezelf van een levenslang trauma te verlossen: dat ik op ijs niet vooruit kan komen.

Ik heb het geprobeerd in mijn jeugd, met botjes, met ijshockeyschaatsen, zelfs met noren, met en zonder stoel, maar het is nooit iets geworden.

Ik fladderde als de stomverbaasde eend die op water dacht te landen. Te slappe enkels, al hadden die het voordeel dat er nooit een enkelband afscheurde als ik er weer eens één verzwikte, zodat ik binnen twee of drie dagen weer normaal kon lopen.

Mooi, maar als mijn vrienden gingen schaatsen, stond ik aan de kant - of was ik lekker in een warm land. Het komt goed, want ik heb de stepslee ontdekt.

Met een Finse Ketkupolkka ga ik iedereen inhalen die me vroeger met een meewarige glimlach voorbij schaatste. Tik het woord in Google en als u net zo'n schaatsklungel bent als ik, gaat er een wereld voor u open.

Ik wil er één!

Dan moet er wel een ijsgarantie bij, want 200 euro uitgeven om er één dag van te genieten, is ook zoiets. Doet me huiverend aan een ander trauma denken: mijn ijssurfer.

De hele dag aan gebouwd op de dag dat Van Benthem voor de tweede keer de Elfstedentocht won. De volgende dag, op het ijs, stond er geen wind en begon het te dooien.

Elf jaar later kon er weer gesurft worden op ijs, maar toen kon ik hem nergens meer vinden. Moet ik mezelf er dan toch maar bij neerleggen dat vooruit komen op ijs niks is voor mij?

Posted by Leon at 02:41 PM | Comments (0)

January 03, 2009

Speeches

Bij toeval heb ik iets met de inauguratierede van de Amerikaanse president; hij wordt altijd op mijn verjaardag uitgesproken.

Toeval is niet dat de beroemdste speeches uit de geschiedenis maximaal 1600 woorden bevatten. Dat aantal in een begrijpelijk tempo uitspreken, duurt een kwartier tot twintig minuten en dan moet het al iets bijzonders zijn om het bordes niet in slaap te laten vallen.

Cubanen luisterden niet voor hun plezier vijf uur lang naar Castro, maar omdat ze niet weg durfden te lopen. Soms mag het wat langer.

Bij Obama bijvoorbeeld, wiens acceptance speech in november in meerdere opzichten zó historisch was dat-ie van de eerste tot de laatste (yes, we can!) van de 2000 woorden boeide. Nog zeventien nachtjes slapen en wachten op zijn veelbelovende inauguratie.

De Troonrede op Prinsjesdag bevatte ook 2000 woorden, maar vraag me niet waar het over ging: Beatrix vertelt nooit iets wat mij beklijft. John F. Kennedy ('vraag niet wat uw land voor u kan doen, maar wat u kunt doen voor uw land') deed het in 1600 woorden, en Martin Luther King had voor zijn onsterfelijke 'I have a dream' 1300 woorden nodig.

Je vraagt je af of de afdeling communicatie van de gemeente Breda ook King, Kennedy en Obama hebben zitten turven, want de nieuwjaarsspeech die voor burgemeester Van der Velden werd gefiatteerd, omvatte . . . . 1600 woorden.

Of het boeiend was, bepaalt u zelf maar, maar ik zou graag zien dat er in 2009 minder langdradig geluld wordt.

Voorbeeld: het telegram dat Victor Hugo ooit aan zijn Parijse uitgever stuurde toen hij wilde weten hoe zijn nieuwe roman ontvangen was: ? Het alleszeggende antwoord: !

Posted by Leon at 01:27 PM | Comments (0)

December 27, 2008

Vrijdag . . . ?

Gistermiddag, uitbuikend in de polder, onder een stralend zonnetje, tegen de straffe ooster in, leek de wereld er niet veel mooier uit te kunnen zien.

Tienduizenden grauwe ganzen maakten een oorverdovend kabaal rondom de eendenkooi aan de Schimmer tussen Terheijden en Wagenberg. Een buizerd belaagd door twee overspannen kraaien, blauwe reigers stokstijf aan de slootkant. Scholeksters en kieviten pleegden luidkeels overleg over de vraag alsnog een reisje naar de zon te boeken, in plaats van hier te overwinteren.

Op de hoek van de Witteweg, een restant van de Houtse Linies vaag herkenbaar, flitste een ijsvogel pardoes de weg over, om te verdwijnen over een gracht die in 1625 door Spinola is aangelegd. Een enkele wandelaar met een Maltezertje, twee lopers, een fietser, een echtpaar op de bok achter een tweespan zwarte Friezen. Wat een schoonheid, wat een rust.

Tot mijn lief droog opmerkte 'dat het bijna weekeind was'.

Huh?

Verlost van het misverstand dat tweede kerstdag een donderdag was, zit ik een uur later op de krant met een bak smerige automatenkoffie een column te tikken waarvoor ik nog minstens vierentwintig uur beschikbaar dacht te hebben.

Terug in de waan van de dag, in mijn ogen en oren gesmeten door de schermen en computers om me heen. Een moordende kerstman in Amerika, NAC dat in Rotterdam op zijn kloten krijgt, buschauffeurs en ambulancebroeders die hun leven niet meer zeker zijn, en morgen of overmorgen een nucleaire oorlog tussen India en Pakistan.

Ik wou dat het al wat langer licht was, dan liepen we dat rondje door die prachtige polder nog een keer.

Posted by Leon at 11:41 AM | Comments (0)

December 20, 2008

Angst

Angst - échte angst - kan zó verlammend werken dat je jezelf niet meer kan bewegen terwijl het koude zweet je uitbreekt en je sluitspieren zich automatisch ontspannen.

Terwijl ik het nooit mee hoop te moeten maken, en het ook niemand toewens, koester ik een grenzeloze bewondering voor hen die erin slagen om in doodsangst besluiten te nemen, acties te ondernemen, zichzelf of anderen te redden, of vechtend ten onder gaan.

De vraag is nu of ik respect op moet brengen voor mijn Iraakse collega Muntadhar al-Zaidi die deze week tijdens een persconferentie zijn schoenen naar het hoofd van George Bush heeft gegooid. Het is een vraag waar ik niet zomaar een antwoord op kan formuleren.

Om te beginnen schoot ik stiekem in de lach door de motoriek van Bush die tweemaal met een glimlach de schoenen soepeltjes ontweek als een bokser een rechtse directe, om vervolgens te grappen dat-ie maat 44 voorbij had zien komen.

Maar ik weet niet wat voor ellende Al Zaidi en de zijnen de afgelopen jaren - al dan niet dankzij George Bush - doorstaan hebben, dus ik matig me daarom ook maar geen oordeel aan over de beweegredenen van de schoenenwerper.

Maar één ding weet ik wel zeker: Muntadhar heeft nooit een paar schoenen naar het hoofd van Saddam Hussein gegooid. Die had er misschien ook om gelachen, maar hem daarna zijn stappers ongekookt op laten eten - met zijn geslachtsdelen erin - om hem vervolgens leven te villen.

Dat Muntadhar nu springlevend in de bajes zit, met een paar gekneusde ribben, en een gebroken arm, is hoe dan ook een prettige bijkomstigheid van de hem door diezelfde Bush tegen wil en dank door de strot geperste democratie in Irak.

Posted by Leon at 12:05 PM | Comments (0)

December 13, 2008

NAC: billen bloot!

Lachen; NAC en Jan Boeren, de agrariër uit Terheijden die aardstraalkastjes op mocht hangen bij NAC en bij sommige spelers thuis, vanwege de heilzame werking op wel en wee. Een club die dergelijke nonsens toestaat, vraagt om medelijden en problemen.

Lachen; NAC en Jan Boeren, de agrariër uit Terheijden die aardstraalkastjes op mocht hangen bij NAC en bij sommige spelers thuis, vanwege de heilzame werking op wel en wee. Een club die dergelijke nonsens toestaat, vraagt om medelijden en problemen.

Mij deed het denken aan Jan Cremer die in zijn eerste bestseller de boer opging om aardstralenkastjes te verkopen.

Als Cremer en zijn maat in het kwaad erin slaagden om zich de keuken in te lullen was succes gegarandeerd.

Als ze koffie kregen, deponeerden ze daar een handvol ephedrine in, waarop de boer in kwestie, die zich na enkele slokken nog nooit zó goed gevoeld had, acuut het ter demo onder de keukentafel geplaatste aardstralenkastje aanschafte.

Of NAC-directeur Theo Mommers er ook in geloofde omdat Jan Boeren stiekem iets in zijn koffie stopte zou ik niet durven te beweren, maar om de een of andere reden bljkt de wederzijdse liefde recent bekoeld. Mij deed het denken aan Jan Cremer die in zijn eerste bestseller de boer opging om aardstralenkastjes te verkopen.

Sommige kastjes schijnen er nog te hangen, maar sinds twee weken mag de mannelijke Yomanda van NAC veel minder, al wordt dat desgevraagd weer ontkend door Mommers.

Hoe dan ook; het eerste effect (op moment van schrijven, tegen de aftrap van Ajax-NAC) was acht doelpunten tegen en nul voor, een gegeven waar simpelen van geest conclusies aan zullen verbinden.

Ik zou wel eens willen weten wie zo'n kastje in de slaapkamer heeft hangen. Je zou bijna gaan denken dat dat de geblesseerden zijn, en dat Mommers dáár iets te voorbarige conclusies aan verbonden heeft.

Kom eens uit de kast, heren spelers, bloot met die billen! Waarom zou je er jezelf voor schamen, als je er heilig in gelooft?

Posted by Leon at 10:55 AM | Comments (0)

December 06, 2008

Vegetariërs

Vegetariër ben ik niet, maar ik eet nauwelijks vlees. Kwestie van voorkeur voor vis en Thaise soepen, curry's met visballen, paksoi, citroengras, kokos, garnalen en falafels.

Maar in Oostenrijk schaft mijn pot iedere avond een schnitzel ter grootte van een ouderwetse langspeelplaat en gun ik de forellen een rondje extra, voordat de kok ze uit het aquarium vist.

Had ik de ruimte; ik zou ieder voorjaar een Kuus en Knorretje halen, die de hele zomer gelukzalig aan laten modderen, om ze in november te laten kelen en uitbenen. Mijn beesten zouden een mooi leven hebben, met veel aaitjes en aandacht, maar dan was het mooi geweest.

Een half varken voor de behandelend vakslager, de rest de diepvries in; aan de slag met bloedworst, zult en chorizo. Vlees koop ik bijna nooit omdat ik niet van gesol met dieren hou. Het meeste dood beest in de super heeft geen leven gehad, terwijl het als lijk met water is ingespoten om een betere prijs-gewicht verhouding te realiseren.

Daar denk je aan als je achter zo'n truck met aanhanger zit, die in de zomerhitte met tweehonderd overspannen varkens van Nederland naar Italië scheurt, omdat er daar Parmaham op gestempeld mag worden.

Tot overmaat van ramp zou nu blijken dat je beter de ramen dicht doet achter zo'n vrachtwagen, teneinde niet besmet te worden door de mrsa-bacterie.

Zou het?

Ik wed dat het wetenschappelijk bureau van de Partij voor de Dieren snel met een verse waarschuwing komt: dat alle vis nu ook besmet is door passerende varkens. Je zou er uit balorigheid biefstuk en koteletten van gaan kopen.

Link: De vrijheid van een columnist

Posted by Leon at 10:27 AM | Comments (0)

November 29, 2008

Hup Gerrit

Foto: Roel Wijnants

GNU licentie

Van nature ben ik een beetje dwars, met een onbedwingbare neiging om dingen anders te bekijken. Dus zit ik me af te vragen waarom Gerrit Zalm genoegen neemt met driekwart miljoen, terwijl hij daar tot voor kort maar vier dagen voor hoefde te werken. De uren van die dagen overstijgen de 38,5 uur die u en ik van de baas aanwezig moeten zijn.

Bovendien denk ik dat de ex-baas van Gerrit aan het eind van de maand meer over moet maken op de rekening van Louis van Gaal (want die is, zoals we weten, niet gek) en het halve elftal van AZ.

Die trainer is een workaholic, maar zijn spelers niet; die halen echt geen vijf halve dagen werken. Omdat Gerrit niet van lotje getikt is, denk ik niet dat-ie via de Bahama's of Monaco de belastinginspectie tilt.

Zodat-ie, zolang de vlaktaks niet ingevoerd wordt, per jaar bijna vier euroton aan inkomstenbelasting op moet hoesten. Hoe je het ook wendt of keert, daar worden door de staat weer drie parlementariërs – bijvoorbeeld Agnes Kant, Femke Halsema én Geert Wilders, plús hun secretariaat – van betaald.

Er lijkt me dus niet zo veel aan de hand. Intussen is volgens sommige optimisten de bodem van de kredietcrisis bereikt. Als Gerrit doet waar hij voor aangenomen is en ABN/Amro-Fortis op weet te krikken, kunnen we met zijn allen meeliften door nú aandelen te kopen.

Dan pakken we dat salaris van Zalm driedubbel terug. Voor ik het vergeet: aan in het verleden behaalde resultaten, net zoals aan mijn adviezen . . .

Posted by Leon at 02:40 PM | Comments (0)

November 22, 2008

Evolutie

Ooit was ik katholiek, althans door mijn ouders als dusdanig ingeschreven bij het bevolkingsregister. Dus, totdat ik daar zelf iets over te vertellen dacht te hebben, gedoopt, gezalfd, de eerste communie door de strot gepropt, in de zesde klas op retraite voorgelicht door een stotterende pater.

Na de eerste klas op de Newman werden de ouders van deze puberende brugpieper verzocht hun lastpak elders onder te brengen en dat werd godzijdank de goddeloze Rijks HBS. Wat me van de lagere school niet bijstaat, is dat de evolutietheorie daar ontkend werd.

Wel dat de sprookjes van paradijs en appel, de onbevlekte ontvangenis en de wederopstanding in de godsdienstlessen werden verkondigd. Ik moet er aan denken vanwege het debat tussen Midas Dekkers en Johan Huibers, een discussie die me als liefhebber van Darwin zeer interesseert.

Fan van Sir Charles ben ik geworden nadat ik zijn boek The Voyage of The Beagle aanschafte in Ushuaia, Tierra del Fuego, de meest zuidelijke stad ter wereld, in een piepklein boekenzaakje, volgepropt met Darwin boeken en dingen.

Het is het verslag van zijn vijf jaar durende reis rond de wereld, waarin de gedachten groeiden die hij pas decennia later zou beschrijven in zijn Origin of Species.

Nauwelijks voor te stellen dat het genie pas 22 jaar oud was toen hij aan die reis begon. Iedereen zou dat boek eens moeten lezen, al was het maar om weerwoord te hebben tegen de niet nadenkende, niet analyserende, niet wetenschappelijke religieuzen die zeker weten dat de evolutietheorie een geloof is. Maar een fout geloof omdat het niet dat van hen is.

Update: Scheppolutie

Zie ook: De vrijheid van een columnist

Posted by Leon at 12:37 PM | Comments (0)

November 15, 2008

Zwarte Piet

Lang gedacht dat het een grap was van Anette Kraus en Petra Bauer. Zeg nou zelf, een Zweedse en een Duitse kunstenares die zich in het kader van het project 'Becoming Dutch' verbazen over Zwarte Piet.

Dat zo'n racistische karikatuur nog gepruimd wordt in zo'n multiculturele samenleving als de onze! Schande!

Ik had het mis: het blijkt Bauer (de Zweedse) en Kraus (de Duitse) een bloedserieuze zaak. Hebben die twee kunstenmakers niks beters te doen? Dat Bauer zich druk maakt om de kok in The Muppets, die alle Zweden mondiaal voor lul zet.

Terwijl voor Kraus de hele wereld braak ligt om uit te gaan leggen dat er überhaupt zoiets bestaat als Duitse humor, lijkt me. Veel gevoel voor timing hadden ze in ieder geval niet, om in eerste instantie in de hondsdagen van augustus, midden in de komkommertijd, uit te pakken.

Wellicht was het hen in het kader van hun onderzoek ontgaan dat Zwarte Piet pas medio november aan daken en schoorstenen doet. November, Sint en (Zwarte) Piet gearriveerd, is de discussie weer opgelaaid. Om een einde aan die nonsens te maken, stel ik voor dat we in de oneven jaren aan een Zwarte Sint en Witte Pieten doen en in even jaren omgekeerd.

Nog niet tevreden? We kunnen natuurlijk ook Soedanese en Surinaamse medelanders wit schmincken en een Chinees met een mijter op zijn kop op een gitzwarte knol zetten.

Zo goed?

Nu even geen gezeur meer, want ik moet vanavond aan het werk, op een klassiek Hollands kinderfeestje. Waar is mijn zak, waar is mijn roe, waar is de schoenpoets?

Posted by Leon at 07:39 PM | Comments (0)

November 08, 2008

Veiligheid

Zo'n twee tot drie keer per jaar worden de resultaten van het een of andere onderzoek gepresenteerd, en is het weer raak: ik blijk in een van de onveiligste steden van de regio te wonen.

Soms zelfs van gans het land, maar drie maanden later kan dat evengoed Groningen wezen. Gisteren was het weer raak; uitgerekend op de Nationale Goed Nieuws Dag scoorden Bergen op Zoom, Roosendaal, Breda en Oosterhout slecht op het gebied van veiligheid.

Zou het?

Ik snap er niet zoveel van, want ik heb me nog nooit écht onveilig gevoeld in het Haagje van het zuiden. Tegelijkertijd besef ik dat zo'n gevoel voornamelijk bepaald wordt door hetgeen je toevallig wel of niet overkomen is.

Zo koester ik geen warme herinneringen aan La Paz, nadat ik daar op klaarlichte dag door drie of vier stuks tuig (het ging nogal snel) van mijn camera werd beroofd.

Zou ik hier 's nachts op weg naar huis een keer in elkaar getimmerd zijn, of bij ongeschonden thuiskomst een leeggeroofd huis aangetroffen hebben, dan zou mijn beeld van Breda waarschijnlijk wat bleker zijn.

Misschien ben ik een struisvogel, maar ik tel mijn zegeningen; zolang je het niet opzoekt en de gelegenheid niet geeft, is de kans dat je iets overkomt iets kleiner.

Wie desondanks pech gehad heeft en regelmatig angstig over een schouder kijkt: weet dat de onderzoekers moord en doodslag ditmaal buiten beschouwing gelaten hebben. Dat omdat de gemiddelde burger daar maar zelden mee te maken krijgt.

'Had dat dan wél meegenomen', denk ik dan. Maar ja, dan was de uitslag veel minder alarmerend geweest, en scoor je er als onderzoeker niet mee. Al helemaal niet op Goed Nieuws Dag.

Posted by Leon at 12:40 PM | Comments (0)

November 01, 2008

Godslastering

Artikel 147 verdwijnt eindelijk uit het Wetboek van Strafrecht, maar daarvoor in de plaats wordt artikel 137 gewijzigd.

Hoe, dat weten we nog niet precies, maar als u, net als ik, geen geloof aanhangt, of een religie die niet onder de christelijk/joodse traditie valt, let dan op uw zaak.

Waar het om gaat: vloeken, godslastering. Dat mag niet volgens artikel 147, al werd zelfs Gerard van het Reve in 1968 door de Hoge Raad vrijgesproken nadat hij God had beschreven als een ezel waarmee hij geslachtsgemeenschap had. Daarna is het in het kader van 147 nooit meer tot een veroordeling gekomen, al werden er nogal wat zaken aangespannen. Zoals door SGP-jongeren die Madonna (what's in a name?) gestraft moest worden omdat ze tijdens een optreden wijdbeens aan een kruis ging hangen, een doornen kroon op haar kop. Maar pas op: als het aan minister Hirsch Ballin ligt, wordt in artikel 137 geregeld dat het krenken van iemands religieuze gevoelens gelijkgesteld wordt aan het beledigen van iemand zonder gelovige levensovertuiging.

Waarmee artikel 147 in monstrum 137 gereïncarneerd wordt. Was ik jong en wist ik nog niet wat ik wilde: rechten studeren.

Kredietcrisis of niet, als Hirsch Ballin zijn zin krijgt, breken gouden tijden aan voor advocaten die zich specialiseren in de medemens met smalle rug, dunne huid en lange tenen.

Als 137 heelhuids door de Kamers komt, staat alleen al voorgaande zin garant voor minstens drie rechtszaken; alle smalle ruggen, dunne huiden en lange tenen, die zich beledigd voelen. Je zou er bijna van gaan vloeken.

Posted by Leon at 02:28 PM | Comments (0)

October 25, 2008

Diskjockeys

Toeval en de baas, plus diverse verplichtingen, beslisten dat ik afgelopen woensdag zo'n zes uur in de file doorgebracht heb.

De paar cd's in het dashboardkastje grijsgedraaid, maar weer eens de radio aangeslingerd, ook al omdat ik wel wat file-informatie kon gebruiken, kruipend door de regen en de duisternis.

Vrolijk werd ik niet van al dat geouwehoer, niet achteraan in de 14 kilometer file voor Gorkum, om, toen ik daar uiteindelijk via een sluiproute aan wist te ontsnappen, in een verse opstopping van ongeveer dezelfde lengte tussen Vianen en Den Bosch te belanden.

Wat me verraste, was dat niet de kredietcrisis het voornaamste nieuws van de dag was, maar de verkiezing van de beste dj. Van wat vroeg ik me af; van de Gooise Matras, van de Grachtengordel, van Nederland?

Over navelstaren gesproken; het ging nergens anders meer over. Het leek me meer een wedstrijd over wie zich het belangrijkste kon maken. Zappen van het ene naar het andere kanaal bracht geen soelaas; het was de zelfbenoemde dag van de dj's, de ego's groter dan de ether die ze vullen met hun gebral.

De oplossing is nader: een nieuwe radio in mijn oude trouwe diesel, met bluethooth, mijn favoriete muziek stromend vanaf de iPod, met een voice-over met de filemeldingen van de verkeersdienst. Het is de enige manier om te ontkomen aan die oorverdovende kermis van ijdelheid en zinloos gezever, tot overmaat van ramp voor de helft gedirigeerd door de publieke omroepen, van uw en mijn belastingcenten betaald.

Posted by Leon at 08:10 AM | Comments (0)

October 18, 2008

Mafkezen?

De meneer en mevrouw van wie ik dinsdagmiddag op de A16, net voor de Drechttunnel, dacht dat ze stapelgek of aan de drugs waren, hebben een cadeautje te goed. Stuur me een maitje, vermeld merk en kleur van uw terreinwagen en het komt goed. Neemt u mij niet kwalijk.

Ik weet niet wat u denkt als er een stel naast u komt rijden met 120 kilometer per uur en fantiek begint te toeteren en rare gebaren te maken, nadat ze achter u al irritant met groot licht aan het knipperen waren? Drugsrunners, denk je dan, vallen je toch niet lastig als je van Rotjeknor naar Brabant rijdt?

Die doen het toch de andere kant uit? Met mijn auto was niks aan de hand: geen alarmsignalen, deuren dicht, geen lekke band, geen rook of vlammen in de spiegel. Wat m

Terwijl ik er nog steeds geen touw aan vast kon knopen, reden we naast elkaar de Drechttunnel in, het opgewonden stel de linkerpijp in, ik de rechterpijp. De tunnel uit bleek links een file te zijn ontstaan en was ik van die twee jojo's af.

Tot de Moerdijkbrug kon ik tachtig rijden, toen stokte het verkeer een beetje, keek ik toevallig vanuit een iets andere hoek in de spiegel en viel het kwartje: buiten, achter op de klep van de kofferbak, lag mijn mobieltje.

Posted by Leon at 11:46 AM | Comments (0)

October 11, 2008

Projectsaboteurs

Stel: je werkt voor een bedrijf waar je een van bedrijfswege ter beschikking gestelde laptop móet gebruiken. Stel, want dat schijnt hier en daar voor te komen, dat het kreng zonder al te veel problemen dienst doet. Stel dat je hem op een kwade dag in moet leveren en de volgende dag een nagelnieuwe ontvangt.

Die er in plaats van dertig seconden twintig minuten over doet om op te starten, waarna iedere handeling ook honderd keer zo veel tijd in beslag neemt als op zijn voorganger.

Als je er iets van durft te zeggen tegen het technisch politbureau is de schouderophalende reply dat zoiets normaal is, en dat de gegevens op de laptop nu veel beter beveiligd zijn dan op de vorige.

Ik zeg niet waar het voorgaande zich voorgedaan heeft, maar lach maar niet al te hard, want het kan u ook overkomen. Zou het mij gebeuren; ik zou overwegen om die laptop van vierhoog op de keien te keilen, maar dan ben je een saboteur.

Wacht; er is veel minder voor nodig om saboteur genoemd te worden. In het blad Computable lees ik net een stukje over projectsaboteurs. Blijkt dat een aantal projectleiders, geïrriteerd door klagende en zeurende eindgebruikers, een workshop projectsaboteur georganiseerd heeft.

Les één: eigenlijk moet je iedere eindgebruiker en vooral iemand die er een beetje verstand van heeft, als mogelijke projectsaboteur classificeren.

Was het mij allemaal overkomen; ik zou die laptop nu écht het raam uit lazeren, maar nu van acht hoog, op het moment dat die bende projectleiders het pand verlaat. Kennelijk is het niet alleen de financiële wereld die dezer dolle dagen op zijn kop staat.

Posted by Leon at 02:24 PM | Comments (0)

October 04, 2008

Spits

Mijn favoriete televisiezenders zijn BBC 1, 2 en 3, Discovery Channel, National Geographic en Animal Planet.

Ik heb een schotel of digitaal pakketje overwogen, maar het gevaar is dat ik hele nachten naar de Major League Baseball ga zitten koekeloeren, dus beter van niet.

De vaderlandse publieken ontvangen mij zelden en de commerciëlen ken ik slechts van naam.

Als late zapper passeer ik ze weleens op weg van de Beeb (kanaal 7, 8 en 9) naar mijn drie andere verslavingen op kanaal 19, 20 en 21. Ik verbaas me dan altijd over die (half)naakte meiden die in hun eigen borsten zitten te knijpen, terwijl ze hun gebotoxte lippen naar de camera tuiten.

Je zou jezelf voor minder definitief tot onthouding of herenliefde bekeren. Mijn onkunde van de Nederlandse televisie heeft één groot voordeel; ik ken nauwelijks bekende Nederlanders. Ik wist niet beter of Frits Spits was de dj bij de Vara die dertig jaar geleden in mijn eerste diesel tijdens de avondspits uit de Becker Mexico daverde.

Ik vermoedde daarom dat achter de naam van de auteur, die zo onbeschoft behandeld zou zijn door ene Matthijs van Nieuwkerk (ik zou niet weten hoe die eruit ziet) wellicht het junior - of neefje van - vergeten was.

Verrek, hij blijkt dezelfde te zijn! Het conflict is me niet helemaal duidelijk, maar het ene ego blijkt op de tenen getrapt door het andere, omdat het andere te weinig vroeg over het boek dat het ene geschreven had.

Of zoiets. Het zou zomaar kunnen dat ik iets belangrijks gemist heb, maar dat gevoel heb ik gelukkig niet.

Posted by Leon at 12:57 PM | Comments (0)

September 27, 2008

Mijn geld

Ook ik begin me af te vragen of mijn spaarcenten veilig zijn en wat ons pensioenfonds met mijn geld uitgespookt heeft.

Gisteren, in de rij bij de flappentapper, stopte een man met een chagrijnig smoel het een na het andere stuk plastic in de gleuf.

Pas viermaal was scheepsrecht in de vorm van een briefje van twintig euro, dat hij in zijn borstzak propte, terwijl hij me aankeek met een gezicht van: 'durf er eens wat van te zeggen'.

De grappen over de crisis hield ik daarom maar voor me, ook omdat straks ook mijn geld verdampt zou kunnen zijn voordat ik het kan pinnen.

Doet me denken aan de oostelijke, toen nog Australische helft, van Papoea-Nieuw-Guinea. Toen daar een banksysteem werd opgezet, kregen de inheemse boeren flinke subsidies van de Australische regering. Papiergeld weigerden ze, want dat was niks waard; ze wilden munten. Die werden in jutezakken naar Port Moresby verscheept, waarna de ontvangers bij de bank duizenden dollars met de hand uit lieten tellen en een ontvangstbewijs kregen. Met dat papier, waar ze ook geen fiducie in hadden, stonden ze de volgende dag weer voor de balie: 'Show me my money, man!' Niet alleen de volgende dag, iedere dag, jarenlang. De banken moest extra personeel aannemen dat de ganse dag geld zat te tellen.

Het lijkt me wel wat. Als we met zijn allen iedere dag naar de bank gaan om ons geld te laten tellen, hebben ze geen tijd meer om ermee te gaan gokken. Als er tenminste nog wat te tellen valt.

Posted by Leon at 11:35 AM | Comments (0)

September 20, 2008

De megamall

Ik ben dol op een mooie mall; hoe groter, hoe mooier, hoe liever. Zodra die er is in Tilburg, ben ik er een regelmatige bezoeker, zeker als er een Food Court in wordt ondergebracht van de orde van grootte en kwaliteit als dat van Chadstone in Melbourne, of een van de willekeurige Westfields in Australië of de Verenigde Staten.

Van mij hoeft Janus Oomen namens de Bredase tegensputteraars dus niet in Tilburg uit te gaan leggen dat ze in het Haagje van het Zuiden liever niet hebben dat de mega mall er komt.

Vrijheid, blijheid, dus hij doet maar, maar omdat ze in Tilburg iets minder bekrompen denken dan in Breda, lijkt niets meer mijn mall in de weg te staan.

Het is typisch Nederlands; zodra er iets nieuws gebouwd moet worden zijn er mensen tegen, waar op zich natuurlijks niets op tegen is.

Het probleem is dat, waar het ook om gaat, mensen die tegen iets zijn niet alleen veel meer kabaal maken dan zij die voor zijn, maar ook dat ze veel meer gehoor krijgen in de verzamelde media.

Meestal gelardeerd met vergezochte argumentatie, gepresenteerd als onwrikbaar gegeven. Zoals 'de verpaupering' van de binnensteden.

Als je de Bredase winkeliersvereniging moet geloven, is binnen een half jaar na de opening van de mall de haven verzand, zijn de etalages dichtgetimmerd en zitten alle zelfstandigen in de bijstand.

Kom, dames en heren, graag een beetje meer optimisme, ondernemerslust en fantasie. Dat vertaalt zich vanzelf naar een binnenstad waar ik af en toe eens in zal lopen, in plaats van de auto te pakken naar mijn favoriete mall.

Posted by Leon at 08:49 AM | Comments (0)

September 15, 2008

Ouderdom

Old age is a bitch, moppert men in het Angelsaksische taalgebied. 'Ouderdom is een kreng' hoor je hier nooit iemand zeggen als iets meer moeite kost dan vroeger. Nu mijn lijf wel eens iets eerder dan ooit protesteert, word ik steeds vaker geconfronteerd met collega's met wie ik decennia samen heb gewerkt.

En die nu van VUT, pensioen of de een of andere regeling gebruik gemaakt hebben, en met triomfantelijke, dan wel stille trom afgetaaid zijn.

Niet dat ik het hier niet meer naar mijn zin heb, maar als je er een tegenkomt met een glimlach van oor tot oor en een verbrande kop, dan zet je dat aan het denken. Voorlopig is het mijn probleem niet, want, te laat geboren, kan ik geen vutter meer worden.

Zul je zien dat de pensioengerechtigde leeftijd vlak voor de mijne een jaar of vijf opgerekt gaat worden. Ach, ik ken er ook een paar die niet stil konden zitten en daar heb ik ook altijd moeite mee.

Een ex-chef in ons grafisch bedrijf bestiert sinds zijn VUT een goed lopend schildersbedrijf. Nog mooier: de directeur-eigenaar die zijn toko een paar jaar geleden voor een miljoen of vijftien verkocht. Hij wil met zijn verhaal niet in de krant die hij zelf bezorgt, maar doet twee wijken.

Lekker vroeg opstaan, want dat had-ie zijn hele leven al gedaan, lekker anderhalf uur fietsen, en je krijgt er ook nog een paar centen voor. Het is derhalve niet uitgesloten dat u mij over een jaar of acht niet meer aantreft in de krant, maar dat ik hem wel bezorgd heb.

Posted by Leon at 12:28 PM | Comments (0)

September 08, 2008

De Noordpool

Wie zich niet hoofdschuddend, ach- en wee klagend achter het klimaatpessimisme schaart, wordt in de discussie over de vermeende opwarming van de aarde met een mix van medeleven en agressie tegemoet getreden.

Of doodgezwegen, zoals wetenschappers die niet begrijpen waarom kranten vol staan van stijgende zeespiegels en een Noordpool waar je omheen kunt varen.

Een van die sceptici is Prof. Begemann, fysicus en emeritus hoogleraar te Eindhoven. Die heeft vorige maand zelf in het pakijs vastgezeten, en vraagt zich af waar de nonsens vandaan komt: 'in en rond de Northwest Passage kwamen wij aan het einde van het zomerseizoen nog zoveel ijs tegen dat een gewoon schip daar niet doorheen kon.'

Volgens Begemann zijn de laatste zomers wellicht iets warmer geweest, maar wat je in de linkse klimaatkerk nooit hoort preken is dat de winters kouder en langer zijn, en dat de gemiddelde temperatuur eerder gedaald dan gestegen is.

Begemann herinnert er ook nog eens aan dat de gemiddelde temperatuur op de Noordpool in de jongste geschiedenis enorm op en neer gestuiterd is. Zo leefden 1500 tot 4000 jaar geleden op plaatsen die nu alweer honderden jaren onder meters ijs bedolven zijn, mensen van jacht, visserij en landbouw.

Ergo: enorme klimaatveranderingen in de afgelopen paar duizend jaar, waar mens en CO2 niets mee van doen hadden. Tijd voor een kritische toets van informatie over klimaatverandering, door deskundigen die geen belang hebben bij een eenzijdige berichtgeving.

Dus niet door politici, en, moet ik er helaas aan toevoegen, het merendeel van de media.

Posted by Leon at 07:54 PM | Comments (0)

September 02, 2008

Steve Jobs

Iedereen dient vroeg of laat waan voor eeuwigheid in te wisselen. Voor hen die in dit ondermaanse belangrijk lijken, is het in memoriam geprefabriceerd. Toen ik bij de krant begon, lagen in een stoffige la de necro's van prins en paus geduldig te wachten.

Tegenwoordig zit dat in computers, en waar mensen met die krengen werken, worden mooie fouten gemaakt. Zo verscheen, vier jaar voordat de einddatum klopte, de necrologie van Prins Bernhard op de website van de Haagse Courant. Andersom kan ook; als stagiair heb ik ooit geblunderd door een dode burgemeester te citeren als de lintenknipper bij de opening van een nieuwe school.

Gisteren raasde de necrologie van Steve Jobs web en wereld over omdat iemand bij het deftige Bloomberg, mega in financiële software, nieuws en gegevenshandel, op een verkeerde knop gedrukt had. Jobs, dat is Apple, en dat betekent nogal wat in Amerika.

Steve Jobs is onlangs genezen verklaard van alvleesklierkanker, maar voor hij die opbeurende mededeling ontving, heeft hij zijn ziekte acht maanden geheim gehouden, om de aandeelhouders niet al te nerveus te maken.

Je vraagt je af of degene die bij Bloomberg op de verkeerde button klikte dat per ongeluk gedaan heeft, of in opdracht van een effectenhandelaar met een paar honderd miljoen aan opties op het een of ander.

Ik ben benieuwd of die redacteur nog in functie is. Van mijn historische blunder herinner ik me dat de mij begeleidende eindredacteur de uitbrander ontving.

Die had beter moeten weten dan de door mij geraadpleegde almanak van Noord-Brabant, volgens welk naslagwerk de dode burgemeester nog steeds in functie was.

Posted by Leon at 11:06 AM | Comments (0)

August 28, 2008

De ziekte

Met Lance Armstrong heb ik nooit zoveel gehad. Dat-ie hard kon trainen en fietsen staat buiten kijf. Wat-ie tot zich nam niet, maar ik ben er al lang geleden mee opgehouden mezelf af te vragen wie slikt en wie zuiver op de graat is.

Als ploegartsen, laboratoria en elkaar het kot uitvechtende sportbonden het al niet eens worden, hoe zou ik er dan achter moeten komen? Wat me van Armstrong vooral niet beviel is dat-ie altijd liep te beweren de kanker verslagen te hebben.

Pure nonsens, een ziekte kun je niet verslaan. Bovendien degradeer je met dat soort uitspraken degenen die het met minder geluk dan wel slechtere verzorging af hebben moeten leggen tegen een ongeneeslijke ziekte, tot verliezers.

Irreële en irritante praatjes zijn dat, vooral voor nabestaanden. Mijn hart ging daarentegen open voor die fantastische Maarten van der Weijden. De acute leukemie overleefd, op zijn kale kop de littekens van een hersenoperatie voor altijd zichtbaar, was hij, de gouden medaille vers om de nek, de eerste om dat soort geleuter te voorkomen;

'Niks geen ziekte verslagen. Ik ben gaan liggen omdat ik niets anders meer kon, heb het vertrouwen aan mijn artsen gegeven en dankzij hen, dankzij de vooruitgang in de medische wetenschap, en niet te vergeten dankzij een vette portie mazzel, sta ik hier'.

Daar kan die Armstrong nog wat van leren. Ondanks het goede werk wat-ie doet, met zijn Foundation, zou-ie onderhand eens op moeten houden om in allerlei interviews de pechvogels onder ons wijs proberen te maken dat ze zelf een ongeneeslijke ziekte kunnen verslaan.

Posted by Leon at 08:36 AM | Comments (0)

August 10, 2008

Tuut-tuut

Mijn telefoonnummer staat niet meer op de zwarte lijst van telemarketeers. Tijden niet lastig gevallen, maar de laatste tijd is het weer raak. Die zwarte lijst had ik gescoord door mijn techniek.

Consequent, als ik iemand aan mijn lijn kreeg die me een hypotheek, een belegging, een andere energieleverancier of een nieuwe credit card wilde aansmeren, zei ik: 'momentje, even de radio zachter zetten.'

Waarna ik de hoorn op tafel legde en verder ging waar ik mee bezig was. Meestal duurde het geen minuut voordat-ie tuut-tuut begon te doen; die jongens en meisjes hebben niet al te veel geduld, anders halen ze hun qoata en bonussen nooit.

Natuurlijk tikken ze bij grappenmakers als ik een sterretje achter mijn naam, en delen die digitale standwerkeers hun bestanden, zodat je steeds minder lastiggevallen wordt.

Dat ik momenteel weer de pineut ben, is een vervelend bijverschijnsel van het geven dat partnerlief zelfstandig geworden is. In het boeventaaltje van fiscus en vrije ondernemers heet dat zzp, de start-up heet Rataplan.

Zelfs de Kamer van Koophandel is een sjacherende bende tollenaars; Rataplan was koud een dag ingeschreven of de brievenbus begon te klepperen en de telefoon te rinkelen.

Folders en pasjes van groothandels waar Rataplan van alles wat het niet nodig heeft btw-vrij kan gaan halen, een tegoedbon voor vijftig euro Google Ads, van studiereizen, formulieren die alleen getekend hoeven te worden om tot over de nek in schulden te zitten, kilo's per dag.

Dat gaat ellemaal ongeopend de kliko in, maar wie verlost van van die herboren telefoonhorzels, die me iedere dag naar de directie van Rataplan vragen?

Posted by Leon at 10:55 PM | Comments (0)

August 02, 2008

Komkommertijd

Sommerloch, agurktid, la morte-saison, nyhetstorka, sezon ogórkowy, uborkaszezon, silly season. Niet alleen in Nederland is het momenteel komkommertijd, maar ook in Duitsland, Noorwegen, Frankrijk, Zweden, Polen, Hongarije en Groot-Brittannië.

In Zuid-Afrika, Australië en Nieuw Zeeland nu niet, daar staat in december en januari de onzin in de krant. Ik weet niet of u zich eraan geërgerd of mee vermaakt heeft, maar de afgelopen week was het raak.

Terwijl je zou gaan denken dat Radovan Karadzic zich nu heeft laten pakken omdat hij maximale exposure krijgt, sluipen de komkommers de kolommen in. Op een Italiaanse veerboot bekropen honderden teken een vrouw die niet gebeten werd, maar in Frankrijk werden twee dode jongetjes gevonden waar tanden in gezet zouden zijn.

De een met mysterieuze beten in zijn nek, de ander met veertig messteken die voor mysterieuze beten werden aangezien. Tragische gevallen, waar je in andere tijden niets van zou horen, al had die gek die in een bus in Canada op zijn dooie gemak zijn buurman met een jachtmes onthoofdde, in september de krant ook nog wel gehaald.

In komkommertijd krijgen uitvinders de aandacht waar ze de rest van het jaar tevergeefs om vragen. Dus gaat het bijna dagelijks over apparaatjes die een auto twintig procent zuiniger laten rijden, of op lucht, of die de uitstoot met de helft verminderen en meer van dat soort pseudo wetenschappelijk gedoe.

Doet me altijd denken aan de regel die er op Amerikaanse journalistieke opleidingen op dag één ingehamerd wordt: 'als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het dat waarschijnlijk ook'.

Posted by Leon at 10:19 PM | Comments (0)

July 28, 2008

Dure diesel

Hij is net zou oud als melig, die grap over dure diesel; 'maakt me niet uit, want ik tank toch altijd voor een geeltje'. Ik moest er aan denken toen ik deze week mijn trouwe kilometervreter volgooide en het telwerk pas tegen de honderd euro stokte.

Op mijn leeftijd reken je dat om naar guldens en voor dat bedrag reed ik in de seventies een maand of drie in Nederland, of twee keer op en neer naar Albufeira. Denken aan dieselen maakt me weemoedig. Eind van de jaren zeventig karde ik in mijn eerste diesel met de ster, net als een paar vrienden.

Toen vonden we zeventig ouderwetse cent de liter een vorm van oplichting door de staat waar we niet aan mee wensten te werken. Al was het maar omdat-ie op dat moment in de USA een kwartje deed, en we wisten zeker dat dat per gallon was.

Dus deden we qua diesel alles wat god en overheid verbood, zoals rode diesel kopen bij een soepele boer of bij een regelrechte boef in België, en huisbrand- of ordinaire stookolie van dertig cent de liter opstoken. Ik garandeer u dat een oude Mercedes diesel altijd en overal op blijft lopen.

Het ging destijds fout nadat mijn beste maat naar het Rasopark in Hoeven verhuisd was, daar waar nu Transformanten wonen. De telefoon ging, net toen Jan huisbrandolie aan het hevelen was uit de 1200 liter tank die achter in de garage stond.

Het gesprek liep uit, en werd wreed verstoord door loeiende sirenes, toen het halve Rasopark met een centimeter stookolie bedekt was.

Opruimingskosten en boetes waren mega, waarmee alle besparingen van de voorgaande twee jaar in één klap teniet gedaan waren. Sindsdien tanken we netjes, zoals iedereen, aan de pomp.

Posted by Leon at 11:51 AM | Comments (0)

July 20, 2008

Tattoos

Een tattoo bezit ik niet, ook niet op een verborgen plek, en ik moet er ook niet aan denken.
Het gaat me te ver, zoals ik een psycholoog in een praatprogramma met een serieus gezicht hoorde doen, een ets op je huid een 'losers logo' te noemen.

Recent is mijn kijk op het tattoowereldje verbreed door een van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb. Until I find you van John Irving. Volop getatoeëer in het boek, met een hoofdstuk dat zich in Amsterdam in de herst van 1969 afspeelt.

Terwijl Henk Schiffmacher er niet alleen in figureert, maar ook het logo op de omslag ontworpen heeft. Ik kan me voorstellen dat iemand een kleine tattoo laat zetten op een plek die bijna niemand ooit ziet, maar het grootste probleem blijft hoe dan ook altijd overeind: als je erop uitgekeken bent, dan zit je er mee.

Piercings hebben nog het voordeel dat je de gaten dicht kunt laten groeien, en als je kapsel niet bevalt, dan groeit het vanzelf uit. Je kunt ze door een andere tattoo over laten krassen, zoals ik van Irving geleerd heb, of weg laten branden, maar dat is ook zo wat.

Tot overmaat van ramp wezen twee cardiologen deze week op een tot nog toe onbekend bijverschijnsel van tatoeëren of piercen: je kunt er een dodelijke hartinfectie van krijgen.

Dat een dag nadat ik gelezen had dat pindakaas slecht is voor astmapatiënten, en zo staat er iedere dag wel iets in de krant waar je iets van kunt krijgen. Misschien slecht nieuws voor de tattoo detailhandel, maar als ik er een zou willen, zou ik me er niet al te druk over maken.

Posted by Leon at 11:08 AM | Comments (0)

July 16, 2008

Reaguurders

De verbazing ben ik allang gepasseerd, maar af en toe ben ik nog verbijsterd over het niveau van de reacties op artikelen op onze website. Zoals onder de verhalen over agente Gabriëlle Cevat, die in Amstelveen doodgeschoten werd door een dronkelap.

Het overgrote deel van die reacties bevatten oprecht verdriet, medeleven en uiteraard ook boosheid. Trollen en volslagen idioten reageren ook, met teksten waar de honden geen brood van lusten.

De comments die op de website in beeld verschijnen, zijn stuk voor stuk gevalideerd door mij of door een van mijn collega's. Meestal is dat niet zo moeilijk en wordt na snelle lezing op de knop accept dan wel reject geklikt. Soms moet je er wat langer over nadenken, raadpleeg je een collega, soms maak je, al dan niet inderhaast, een verkeerde keuze.

Gelukkig kan op een website, in tegenstelling tot een krant die de brievenbus gepasseerd is, zo'n fout nog hersteld worden. Per dag worden tussen de vijftien en 25 procent van de honderden reacties geweigerd.

Sommige reaguurders zijn werkelijk van God los, velen anoniem, te laf om hun echte naam of e-mail- adres in te vullen, verborgen achter het ip-adres van het bedrijf waar ze werken, de plaatselijke bieb of weten we veel waar.

Een ervan, die van verschillende namen en e-mailadressen gebruikmaakt, reageerde zowaar op een mailtje naar een van die adressen.

Mijn vraag was of-ie zijn toon wat matigen kon. Zijn reply: 'Het is niet mijn bedoeling om met zo'n links stuk stront in discussie te gaan.'

Tja, wat moet je zo iemand antwoorden?

Posted by Leon at 12:00 PM | Comments (0)

June 14, 2008

Dertien

The number 13, believed to be unlucky, has been skipped over at a horse stable

Een bijgelovige coach kun je niet serieus nemen, eigenlijk net zomin als een krant die horoscopen publiceert.

Omdat ik deze column op vrijdag de dertiende moest schrijven, uren voordat in Bern de oranje-blauwe kraker begon, wist ik niet of de daverende koppijn, terwijl u dit leest, van feestvreugde of kater is.

Bijgelovig ben ik niet, al heb ik jaren gespeeld met rugnummer dertien.

Bij toeval, want toen een apetrotse sponsor nieuwe pakken presenteerde, dreigde een Antilliaanse vriend stante pede de club te verlaten omdat hem 13 was toegekend.

Ik haalde mijn schouders op, pakte het shirt, en heb het minstens dertien jaar gedragen, zonder blessures of ongeluk. Ooit had ik een coach die me op de eerste training vroeg wat mijn geboortedag was.

Ervaring hebbende met charlatans, noemde ik een willekeurige datum, waarop-ie me met een peinzend gezicht toevertrouwde dat-ie dat goed gezien had en dat mijn sterrenbeeld best goed paste in zijn ideale opstelling.

Halverwege het seizoen was-ie godzijdank opgerot en redden we maar amper het vege lijf in het degradatiegedonder.

Het komt kennelijk op alle niveaus voor, want die Franse coach kent de sterrenbeelden van zijn spelers beter dan hun voornamen. Ik snap niet dat ze dat gelul van Domenech over leeuwen in de verdediging en schorpioenen in de aanval pikken.

Zouden die gasten nou echt zo dom zijn?

Ik luister liever naar Aboriginals, met hun genetisch bepaalde, prachtige hese stemmen.

Die geloven weer in andere dingen, maar als je ze vraagt hoe oud ze zijn, krijg je een verrassend antwoord: 'Weet ik niet, ik ben in de zomer geboren. Op een zondag'.

Posted by Leon at 11:53 AM | Comments (0)

June 07, 2008

Puntmuts

Of ik maandag kijk?. Ik weet niet; ik heb niet veel meer met Oranje. Te veel kapsones, te weinig prestaties, anderhalf decennium ergernis. Hoe anders was dat twintig jaar geleden. Ik zat zeventien dagen op Wimbledon en heb vanuit die groene kathedraal nog nooit zo van Oranje genoten als toen.

Van het openingsduel tegen Rusland staat me niet veel meer bij, maar van de tweede, tegen Engeland, des te meer. In een bomvolle perszaal, waar tennis even niet bestond, werden alle weddenschappen met Engelse vrienden en collega's gewonnen dankzij de drie pegels van Van Basten.

Het werd een lange nazit in The Dog & Fox, en daarna in Downs Wine Bar, ons vaste restaurant in Wimbledon dorp. De volgende morgen hing in het perscentrum een officiële oekaze dat vanwege het onbeschaafde kabaal een dag eerder geen voetbal meer gekeken mocht worden.

Geen nood, de Spaanse eigenaar van Downs, nog maar amper klaar met geld tellen, gooide voor de wedstrijden tegen Ierland, Duitsland en de finale al 's middags de tent open.

Zodat wijlen Menno Oosting, nadat hij een pak slaag van Mats Wilander had gekregen, geen enkele tennisjournalist aantrof, en naar Downs belde; om te vragen hoe de stand bij Nederland-Duitsland was.

Verder regende het in Londen de week daarna pijpenstelen, voornamelijk, ook tijdens de finale in München, won Edberg pas op maandag 4 juli van Becker, en was Nederland weer helemaal tot rust gekomen toen ik tien dagen na het EK thuis kwam.

Maar wat een mooie Wimbledon was het, dankzij Oranje.

Vooruit, hoop doet leven; waar zou mijn puntmuts zijn?

Posted by Leon at 10:15 AM | Comments (0)

May 31, 2008

Gluurders

Sommige nieuwsberichten kun je zomaar overschrijven, je naam eronder zetten, et voilà: alweer een column. Zoals dat over het trio Friese mannen dat donderdag voor de rechtbank in Leeuwarden werkstraffen tegen zich hoorde eisen vanwege het jarenlang begluren van plassende vrouwen.

Van de kop alleen kreeg ik acuut heimwee naar allerlei films uit mijn jeugd. Met aan de ene kant van een breed spectrum Pietje Bell, Fernandel, Louis de Funès, Jacques Tati en klassieke Tirolers, en aan gene zijde Fellini, Kubrick, en Turks Fruit.

Maar ja, we leven in 2008, en al gaf de officier van justitie in zijn requisitoir zelf toe dat een voorkeur voor plasseks niet verboden is, het kán en mág niet. Creatieve geesten; ze trokken van dorpsfeest naar dorpsfeest, waar ze in de schemer de toiletten vernielden. Om vervolgens, nacht en ontij aangebroken, op een strategische plaats (ik neem aan dat je daar voeling voor krijgt als je het maar vaak genoeg doet) op de loer te gaan liggen.

Twee saillante details: ze staken stilletjes een hand in de straal, waardoor een van de slachtoffers, voormalig Nederlands kampioen powerliften, van de schrik pardoes twintig kilo afgevallen is.

Terwijl ik niet weet waarom ik nu ineens aan Sonja Bakker denken moet, vraag ik mezelf af of de rechter, mocht het tot een taakstraf komen, enige invloed uit zal oefenen op de plaats waar de respectievelijke werkstraffen uitgevoerd moeten worden. Maar misschien moet de magistraat eerst een klinisch psycholoog consulteren met de vraag of het verstandig is om deze fanatieke gluurders van de natte gemeente toiletten schoon te laten maken.

Posted by Leon at 11:07 AM | Comments (0)

May 25, 2008

De Duvel

Ik ben een van die fietsende idioten die in te strakke, felgekleurde tricots, de door niemand te winnen strijd tegen ouderdom en aftakeling krampachtig naar de verlenging proberen te knokken.

Vrijwel altijd in het vlakke laagland, maar één keer per jaar moet er een puist beklommen worden. Gisteren de eerbiedwaardige madam d'Huez, waar ik nog een appeltje mee te schillen had.

Vorig jaar zat ze me dusdanig dwars dat ik er maar net in slaagde om al kafferend en tierend op mezelf de bezemwagen voor te blijven.
Daarmee was mijn hele klimseizoen verpest, maar gisteren heb ik wraak kunnen nemen en ben ik prinsheerlijk haar flanken op gepeddeld. Verder zal ik u niet lastig vallen met (tussen)tijden en bochten, zodat alleen de filosofische vraag resteert waar we het eigenlijk voor doen.

Om eerlijk te zijn: behalve voor lol en voldoening zou ik geen goede reden kunnen verzinnen.

Niet voor mijn ego, want ondanks dat het zo lekker ging, heb ik iemand van 100 kilo, meerderen veel ouder dan mezelf, een herstelde hartpatiënt met zes bypasses, een blinde op een tandem, een heel elftal dames en minstens drie half gehandicapten met aan een kant een half been of een klompvoet, voor moeten laten gaan.

Niet goed voor het ego dus, en ik geloof ook niet dat ik er ooit een dag ouder van geworden zal blijken te zijn. Maar ja, hoe meet je dat? De kwaliteit van het leven? Ook maar betrekkelijk, een verstandiger iemand zit met een goed boek, en sigaar en een glas wijn in de tuin. Laten we het maar op de gezelligheid houden. Op naar een Duveltje of drie, want die zijn vandaag verdiend.

Posted by Leon at 10:08 AM | Comments (0)

May 17, 2008

De staking

Stakers vechten met politie in de straten van Minneapolis, juni 1934. Foto: Wikimedia Commons

Een econoom is aan mij niet verloren gegaan; aan cijfers en formulieren heb ik een hekel.

Routine is wat in een enveloppe arriveert in een schoenendoos mikken, als die uitpuilt een middag gaatjes knippen en op volgorde in een Mickey Mouse-map stoppen. Bij de Belastingdienst zit ik automatisch 'in het uitstel'. Rond deze tijd bezorg ik mijn map bij de fiscalist, die al jaren naar mijn volle tevredenheid het boeltje verder afwerkt.

Geen rekenmeester, maar na het onbezorgde studentenleventje heb ik niet meer in het rood gestaan. Nog steeds zorgeloos, heb ik gemakkelijk praten, realiseer ik me, als politieagenten, brandweerlieden, buschauffeurs en de engelen in de zorg aan de alarmbel rammelen, en de salarissen en schalen in de krant komen.

Vindt U het gek dat ze af en toe staken?

Ik niet, en ik heb ook mijn buik vol van het geklaag over stakende buschauffeurs. We leven godzijdank in een land waar dat stakingsrecht in het verleden is afgedwongen door armoedzaaiers die het nog veel slechter hadden. We leven in een land waar ze het leger niet inzetten als stakingsbreker. We leven in een land waar we respect moeten hebben voor mensen die de touwtjes niet aan elkaar kunnen knopen en daarom naar het enige middel grijpen wat hen nog rest.

Toen ik woensdagochtend in alle vroegte een onnozele ziel bij een bushalte oppikte, had ik daar na honderd meter spijt van.

Meneer was er in geslaagd om het nieuws van de staking te missen, maar had er wel een oplossing voor: met de lange lat erover. De verleiding was groot om hem uit de auto te schoppen, maar ik heb hem toch maar netjes bij het station afgezet.

Posted by Leon at 12:01 PM | Comments (0)

May 10, 2008

Uitgebauerd

Ik weet niet of U genoten heeft van het huwelijk van de heer F. Bauer, maar ik heb er de buik vol van. Niet dat ik iets heb tegen de kennelijk net zo vriendelijk als eenvoudige kamper uit Fijnaart, zijn hoogblonde echtgenote, en zijn koters. Wat ik van zijn muziek vinden zou ik niet weten, want ik zou zo geen couplet of refrein mee kunnen zingen. Doet er ook niet toe, want iemand die Ahoy een week of wat uitverkocht krijgt, bezorgt een hoop mensen lol, en die gun ik iedereen van harte.

Zelf kijk ik bijvoorbeeld graag naar André Rieu vanwege de aanstekelijke gezelligheid.

Van Franske heb ik de buik vol van nadat ik er gisteren de handen meer dan vol aan gehad. Het is geen toeval dat ik beroepsmatig iets met de website van deze krant te maken heb.

Wel toeval en overmacht dat ik uitgerekend op de dag van hét huwelijk in mijn eentje een overdosis multi media zat te pompen, zonder mijn zieke collega's. Zoekt u daar niets achter, ze waren er dolgraag bijgeweest, al was het alleen maar om de sfeer die op dat soort hoogtijdagen op de burelen van rant en website heerst.

Ik zal u de melige en cynische grappen besparen, maar we hebben er heel wat gemaakt gaande het produceren en redigeren van de foto's, de video's en de verhalen. Dat allemaal terwijl ik me afvroeg wat er mettertijd van mijn vak verworden is.

Heel mediaal Nederland is gisteren op Willemstad en Oudenbosch gedoken als vliegen op een verse paardenvijg. Terwijl ik pieker over de vraag of we uw en onze tijd wellicht nuttiger hadden kunnen besteden, ben ik even uitgebauerd.

Posted by Leon at 11:34 AM | Comments (0)

May 03, 2008

Kattenkak

Hondenpoep blijkt een velen tot de verbeelding en wanhoop sprekend onderwerp te zijn.
Zelden zo veel reacties gehad, via mail, door de telefoon, op straat en in de kroeg, zelfs via een handgeschreven bedankbrief in een dure enveloppe, als op mijn bijdrage van vorige week.

Waarin ik beschreef dat de meeste Nederlanders het fatsoen ontberen om de drollen van hun viervoeter te ruimen als het beest ons aller openbare ruimte vervuild heeft. Ik heb me al vaker vermaakt met het gegeven dat ieder stukje in de krant over honden tot reacties van kattenmensen leidt, en omgekeerd.

In die tweestrijd neig ik naar het hondenkamp; kat en kater kakken het liefst onder struiken, en als ze dat in uw tuin doen, volstaat een straal water – op het beest gericht – om herhaling te voorkomen. Doeltreffender suggesties dienaangaande moet ik hier achterwege laten, anders staat de dierenbescherming voor de deur.

Wat betreft de getallen: negen van de tien waren het roerend met me eens: gewoon opruimen die shit, en niet zeuren. Echter; twee madammen kwamen me vanwege 'dat rare, stomme artikeltje' op hoge toon verzekeren dat ze áb-só-lúút niet van zins waren om met een plastic zakje achter hun mops of poedel aan te lopen.

Dat omdat ze al 85 euro per jaar aan hondenbelasting betalen en dat de gemeente daarom het boeltje maar op moet schonen. Pas bij de tweede schoot me een afdoend antwoord te binnen: 'Ik zou als ik u was aan Publieke Werken vragen of ze één keer per week uw eigen poepdoos komen schrobben; dan heeft u de rioolrechten er ook uit'.

Posted by Leon at 10:55 AM | Comments (0)

April 26, 2008

Laten gaan

Ik heb hem maar even gegoogeld omdat zijn onderzoek me aan 1 april deed denken, notabene namens de firma Kleenex, waaruit zou moeten blijken dat Nederlanders zichzelf emotioneler vinden dan Italianen.

Copyright: BN/DeStem

Het blijkt dat professor Vingerhoets bestaat, en dat-ie aan de KUB een duidelijke samenhang tussen de gemiddelde temperatuur in een land en de huilfrequentie doceert; hoe een land, hoe meer er gehuild wordt.

Ik weet niet of u wel een eens een Eskimo heeft zien huilen, maar van de documentaires op Discovery en National Geographic is me niet bijgebleven dat ze constant ijspegels aan hun oogleden hebben hangen. Ik probeer de resultaten van het onderzoek - zie kleenex.nl - te doorgronden, maar ik kom er niet uit.

Ik vraag me af wat het waard is, want als je mensen gaat vragen hoe ze zichzelf zien, blijkt daar niet meer uit dan wat ze beweren. De vraag is of ze de waarheid spreken, en als ze dat denken te doen, of dat de waarheid is. Volgens Vingerhoets huilen wij gemakkelijker dan Italianen, omdat we in ons koude kikkerlandje vaker binnen zitten en het binnen privé-kring wat gemakkelijker zou zijn om je emoties te laten gaan.

Zou het?

Italianen wonen in een van de mooiste landen ter wereld, waar altijd de zon schijnt, waar het leven een vrolijke puinhoop is, en ze lopen daar de hele dag lol te maken. Maar als er iets fout gaat kunnen ze ook fantastisch schelden, lijden, huilen en jammeren. Wat een onzin allemaal. Dat de Paus katholiek is, blijkt wellicht uit het volgende onderzoek van Vingerhoets.

Posted by Leon at 01:35 PM | Comments (0)

April 19, 2008

Hondenstront

Nu na de koperleidingen de putdeksels spoorloos uit de openbare ruimte verdwijnen, moet je oppassen dat de vullingen niet uit je gebit gekrikt worden. Nog erger; onbegrijpelijk, de gekoesterde parafernalia van het graf van overleden kind of ouder gejat en zonder scrupules bij de ijzerboer aangeboden.

Of je dit soort streken als verdergaande verloedering van onze vaderlandse samenleving moet zien, zou ik niet weten. Wellicht van alle tijden, en wie weet blijkt het een globaal probleem, als je verder kijkt dan je neus lang is.

Typisch Nederlands daarentegen is de onbeschoftheid van hondeneigenaren, die te beroerd zijn om de stront van hun viervoeters te ruimen. Bij mij om de hoek ligt een strook hondenlosloopterrein van een kilometer lang, een meter of vijf breed, parallel aan een Singel, sieraad van de Parel van het Zuiden.

Zo gauw het een beetje geregend heeft, maar ook onder de zon, is de stank er niet om te harden. Er liggen honderden, duizenden drollen en plakkaten, in alle soorten, vormen en maten. De meeste honden wonen in een betere buurt, het prestigieuze Chassé in de Bredase binnenstad. Daar kan men wat leren van Australië en de VS, waar het prettig toeven is tussen hondenliefhebbers en hun beesten.

Er staan vuilnisbakken waaraan altijd voldoende plastic zakken netjes bevestigd zijn, en die worden gebruikt waar ze voor bedoeld zijn. Nog een verschil; als daar iemand zijn hurkende hond uit het oog verliest, wijst iemand hem er met succes op. Hier begin ik daar niet meer aan. Het is weer even wennen, terug in Nederland.

Posted by Leon at 10:00 AM | Comments (0)

April 12, 2008

Borstvoeding

Jammer dat Els Borst geen minister van Volksgezondheid meer is, want dat associeert wat gemakkelijker dan Ab Klink.
Die nu gehoor geeft aan een door de Kamer gesteunde motie van de ChristenUnie en van de Nederlandse vrouw eist dat kersvers kroost voortaan massaal via de borst gevoed wordt. Kan dat dat niet live, dan maar afkolvend, maar het moet gebeuren!

Copyright: BN/DeStem

Je vraagt je om te beginnen stomverbaasd af of ze daar in Den Haag niks beters te doen hebben, en vervolgens geïrriteerd waar ze zich nu weer mee bemoeien. Ik geloof best dat wetenschappelijk onderzoek uitgewezen heeft dat borstvoeding beter is voor zowel kind als moeder, maar laat ouders lekker zelf uitmaken hoe ze hun kind (op)voeden.

Bovendien worden ze door vroedvrouwen en consultatiebureaus bestookt met relevante informatie, terwijl het arbeidsrechtelijk al netjes geregeld is. Werkende moeders hebben recht op de sleutel van een fatsoenlijke ruimte waar ze af kunnen kolven en op een koelkast van de baas. Bij gebreke voldoet een telefoontje naar de OR of de ARBO-dienst; de bemoeizucht van de overheid is ook nog volslagen overbodig.

Een paar maanden geleden werden de resultaten van een ander wetenschappelijk onderzoek gepubliceerd: mannen die als puber en jong volwassene het meest geëjaculeerd hebben, maken als bejaarde het minste kans op prostaatkanker. Daar kan André Rouvoet ook mee scoren, dunkt me. Het wachten is op een motie van de ChristenUnie waarin de Nederlandse jongens opgedragen wordt om zo vaak mogelijk te masturberen.

Posted by Leon at 08:41 PM | Comments (0)

January 19, 2008

Zaterdag: The Life or Brian

Men kan van Geert Wilders denken wat men wil, maar de man is een gouden marketeer. Terwijl niemand weet waar zijn film precies over gaat, behalve dat-ie iets met de Koran en de Islam te maken heeft, lijkt het of we in de Koude Oorlog en de jaren vijftig beland zijn.

Ministers en burgemeesters in loopgraven, zandzakken voor de Nederlandse dijken; marine, land- en luchtmacht verkeren in verhoogde staat van paraatheid en de Arabische Europese Liga heeft aangekondigd een tegenfilm te zullen maken.

Die moeite kunnen ze zich besparen door The Life of Brian te hervertonen. In die onsterfelijke komedie, door het team van Monty Python in 1979 geproduceerd, worden zowel Jezus als het christen- én het jodendom op alle mogelijke manieren in de zeik gezet. Met de massale apotheose, waarin alle aan het kruis getimmerden in koor 'Always look at the Bright Side of Life' zingen.

Uiteraard waren er destijds de nodige protesten uit behoudende hoek. Zo organiseerden nonnen én rabbi's in New York een protesttocht, en werd de film in Ierland, Noorwegen en sommige Amerikaanse staten verboden. (In Zweden werd-ie wel vertoond, titel van de trailer: 'Te leuk voor Noorwegen'). Een van de argumenten van regisseur Terry Jones - 'een religie die een marteling tot een icoon maakt, is zelf ziek' - spreekt me wel aan, maar daar gaat het hier niet om. Ik kan me niet herinneren dat de Nederlandse politiek destijds ook maar één woord aan The Life of Brian besteed heeft. Over tien dagen weten we of Wilders het nóg leuker gemaakt heeft dan Monty Python. Ik ben benieuwd.

Posted by Leon at 02:08 PM | Comments (0)

January 12, 2008

Zaterdag: Kunstenaars

Foto: René Kloeg

Vertrouw de kunst, maar niet de artiesten. Of ik die wijsheid goed begrijp, betwijfel ik, maar wel weet ik dat ik met schilders, beeldhouwers, dichteressen, architecten en ontwerpers beter niet in discussie kan gaan. Althans, niet verder dan 'mooi', of 'lelijk'.

Aanschouw hun kunst, koop het als u het mooi vindt, en laat het links liggen als u het niks vindt. Probeer het vooral niet te begrijpen, want als u er bij de eerste aanblik van gruwt, wordt het niks mooier als iemand uitlegt wat de bedoeling is. Bijvoorbeeld de brug, die de kroon op de prachtige Nieuwe Haven in Breda had moeten worden. Gétver! Net of het historische Spanjaarsgat tot in de lengte der dagen een rol speelt in een apocalyptische Mad Max; een monumentaal fort achter een in elkaar geflanste en gelaste roestende relikwie, na een atoombom.

Ergeren doe ik mezelf er niet aan. Het misbaksel heeft een belangrijke functie: zonder dood geen leven, zonder iets lelijks geen moois. Een mens, met of zonder verstand van kunst, moet toch iets te vergelijken hebben.

Bespaar me duiding en laat me lekker mijn neus optrekken. Die brug wint niet aan schoonheid als de maker zonder een spoortje van humor expliceert dat-ie bedoeld is om aan de overkant te komen (oh ja?).

Waarom-ie een spleet in het midden open gelaten heeft? Omdat mensen die elkaar dankzij zijn brug bereiken, woorden tekort komen om elkaar iets uit te leggen. De laatste zin begrijp ik (geloof ik), maar dat schroot blijft pijn doen aan mijn ogen.

Copyright: @ BN/DeStem

Posted by Leon at 11:58 AM | Comments (0)

January 07, 2008

Zaterdag: tolerantie

Ik ben het niet vaak met Geert Wilders eens, maar af en toe heeft-ie een punt. Deze week noemde hij de oproepers tot meer tolerantie 'onnozele en naïeve dwazen'.
Dat ging over Doekle Terpstra en de zijnen die met hun in Trouw getimmerde manifest het nieuwe jaar openden. Beetje goedkoop om dat in die kerkelijke krant te doen, waar preken voor eigen parochie een stuk minder kost dan een hele pagina in De Telegraaf.

Gemakkelijk ook, omdat Terpstra drommels goed wist dat de minimale investering tot maximaal resultaat zou leiden, in deze tijden waarin de waan van de dag overheerst en alle Harten, Actua's, Goedemorgens, kranten en magazines van Nederland elkaar overschrijven, afzeiken en citeren.

Maar wat me in dat manifest vooral tegenstaat, is dat de term tolerantie verkracht wordt. Ik wil helemaal geen bevolkingsgroepen tolereren. Tolereren doe je mensen die uit hun bek stinken, die op het werk of in de kroeg luidkeels onzin uitkramen, onaangenaam gezelschap zijn, waar je niet al te veel mee te maken wilt hebben. Als je oproept om allochtonen of wie dan ook tolerant tegemoet te treden, dan is dat een uiting van hoogmoed en arrogantie.

Je geeft er mee aan dat je zelf hoog op een ladder denkt te staan, en dat je de rest als minder ziet. Iemand tolereren omdat-ie in een of andere God gelooft, doe ik niet en ik weiger getolereerd te worden omdat ik dat niet doe. Wel respecteer ik ieders opvattingen en levenswijze, hopende dat men dat de mijne ook doet.

Posted by Leon at 10:50 AM | Comments (0)

December 29, 2007

Vuurwerk

Om hem postuum een rund te noemen, ook al heeft-ie ermee gestunt, dat gaat me te ver, maar het is een triest feit dat dit jaar al vier dagen vóór oudjaar het eerste vuurwerkslachtoffer gevallen is.

@ BN/DeStem: Vuurwerk

We mogen hopen dat het geen omen is van veel meer ellende, nu de officiële verkoop oorverdovend van start is gegaan. Bij mij om de hoek zit een leverancier die alleen al in de etalage voldoende voorraad voorhanden heeft om een wolkenkrabber mee op te blazen.

De afvalbakken in de omgeving zullen er niet meer aangaan. Die zijn de afgelopen weken stuk voor stuk gesneuveld, want ze zijn bij de jeugdige genie zeer in trek vanwege de mooie nagalm. Het is de leeftijd die me dit soort overpeinzingen bezorgt, want uiteraard lustte ik er als puber - en ook nog als oudere jongere - ook pap van.

De met mijn eerste baantje als afwashulp zuur verdiende pieken (1,50 per uur) werden in december in rotjes en voetzoekers omgezet, die in suikerbieten of hondendrollen werden gepropt. Om op het juiste moment, als een witte auto of deftige dame naderde, ontstoken te worden.

Dat was toen, en nu is nu, en dankzij de spotjes op de televisie waag ik me niet eens meer buiten als het spul de lucht ingaat. Ik heb een paar keer zelf iets langs mijn hoofd horen fluiten, en ambulances met gillende sirenes gehoord, terwijl het feest nog lang niet afgelopen was. Ik steek de fik in mijn laatste sigaar en blijf lekker binnen. Maak er iets moois van in 2008, en wees voorzichtig.

Posted by Leon at 09:32 AM | Comments (0)

December 24, 2007

Sigarenrook

Verstokt roker ben ik nooit geweest, maar rond deze tijd steekt, vaker dan goed voor me is, een sigaar uit mijn knar.

De rook begint immer in herfstvakantie en Belgische Bierweek te kringelen. Tot en met de Nieuwjaarsreceptie, waarna goede voornemens daadkrachtig worden uitgevoerd, en de omzet in Havana's in mijn stamcafé instort.

Dit zal mijn laatste sigarenwinter zijn, want als ik het wel heb mag na 1 juli in de horeca niet meer gepaft worden. Al zou het natuurlijk kunnen dat er zulke vernuftige oplossingen komen als in de legendarische Temple Bar in Dublin. Daar prijkt in het midden een open platje. Kwestie van een flink gat in het dak, een straalkachel en een paar asbakken, alle verstokte rokers zielsgelukkig; ze staan binnen, maar ze mogen roken omdat ze buiten staan. Voor mij hoeft het niet; ik ben niet zó verslaafd dat ik me volgend jaar met een glas in de hand naar het terras haast om daar de fik in de bolknak te steken.

Doet me denken aan de Japanse bankier die voor het eerst op Wall Street was en aan wie gevraagd werd wat zijn eerste indrukken van die peperdure omgeving waren.

Met een uitgestreken gezicht presenteerde hij een verrassende conclusie. In Japan is er maar één klasse vrouwen die op straat openlijk rookt.

De man had voetstoots aangenomen dat de keurige mantelpakjes die op hoge hakken voor de zwarte glazen draaideuren een filter stonden te roken daartoe behoorden. Het was hem dus vooral opgevallen dat de hoeren in New York zo netjes gekleed waren.

Posted by Leon at 07:46 AM | Comments (0)

December 17, 2007

De Nachttrein

De nachttrein bezorgt me een beetje heimwee. Omdat er vroeger in Breda alleen maar nachtkroegen waren waar je zonder stropdas niet naar binnen mocht, togen we na sluitingstijd naar Antwerpen.

De Bob was de schaarse geheelonthouder, of de goeie gast die aan het begin van de avond wat minder dronk dan de rest. Met zeven man in een Lelijke Eend schoot het niet echt op, om soms bij Wuustwezel een chagrijnige Zwarte Zwaan te treffen die het gezelschap stappers in spe zonder pardon terug naar Olland stuurde.

Achteraf, nu iedereen wijzer is, is het besef gearriveerd dat die escapades misschien niet al te verstandig waren, maar gezellig was het wel. Met ons is het altijd goed afgelopen, al is er een Deux Chevaux vol vrienden ooit over de kop gegaan, godzijdank zonder ergere gevolgen dan bulten en schrammen.

Ik vraag me af wat voor maatschappelijke fenomenen de nachttrein in de provincie op gaat leveren. Met Rotterdammers die in Brabant gaan stappen, is het net zoals met Marokkanen in het algemeen: een procent of vijf verpest het voor de rest en stigmatiseert daarmee een hele stad, een hele bevolkingsgroep.

Je kunt erop wachten: terwijl hele hordes gezellig gaan stappen en zingend in de nachttrein op huis aangaan, zijn er een paar die aan de noodrem rukken, ruiten ingooien en perrons onderkotsen. Dat gedoe gaat breed uitgemeten worden, het blijkt onbetaalbaar, en de nachttrein ontspoort. Dat zou jammer zijn voor alle nachtuilen, dus probeer het gezellig te houden.

Original at BN/DeStem

Posted by Leon at 09:08 AM | Comments (0)

December 08, 2007

Het Journaal

Het is hier een land van zanikers en zeurpieten en het NOS Journaal is de moeder van alle gezever. Het zou een betrouwbare, onafhankelijke, verslaggevende en analyserende rots in de nooit aflatende branding van de waan der dag moeten zijn.

Maar het is mettertijd verworden tot een breikransje dat het iedereen, van kleuter tot hoogbejaarde, gezellig naar de zin wil maken, met Philip Freriks in de rol van Tante Betje.

De twee populairste pispalen van de redactie binnenland zijn ProRail en De Spoorwegen. Deze week opende het journaal met zeven minuten gezeur over onderhoud, op een toon alsof heel Nederland in Abu Ghraib zit, waar ProRail en de NS stroomstok en zweep hanteren.

Wordt dat onderhoud niet gepleegd, dan krijgen we hier spoorwegen zoals in India of Zuid-Amerika, zou je zeggen, waar men overigens veel meer ellende gewend is, maar met minder tevreden is, meer lacht, en evenredig minder klaagt.

Maar waar ging het nou eigenlijk over? Zoals de woordvoerder van ProRail expliceerde: noodzakelijk werk dat we in het weekeinde en in de nacht doen, teneinde de reiziger zo min mogelijk lastig te vallen. Vallen er ook treinen uit? Jawel, helaas, sorry, eentje, de laatste op maandagavond, maar dan zetten we bussen in...

Om zeven over acht ben ik gaan zappen, want ik kon me niet voorstellen dat iets wat men minder belangrijker achtte dan dit drama, mij zou kunnen boeien. Misschien maar de raad van wijlen Wolkers opvolgen en de televisie voorgoed het raam uit smijten.

Posted by Leon at 04:43 PM | Comments (0)